The Devil's Rejects (2005)

Ik denk dat het voor het eerst is dat ik ik een film die ik bìjna uitgezet heb na 30 minuten toch met 4 sterren waardeer na hem uitgekeken te hebben. Als ik op Icheckmovies niet iemand had gezien die meldde blij te zijn even door te hebben gezet had ik dit moeten missen.

Wat begint als een standaard ziek Hillbilly filmpje begint met iedere verstrijkende scène toch meer op je in te werken. Blijkbaar is dit een universum waar je even ingezogen moet worden. Het acteerwerk is behoorlijk goed, met name William Forsythe en Sid Haig zijn om te smullen, maar ook de andere acteurs zijn bovengemiddeld goed voor een horrorfilm. De muziek is erg fijn en regisseur Rob Zombie weet leuk met de clichés van het genre te spelen wat een aantal bijzonder memorabele dialogen oplevert en culmineert in een geweldige climax. Dit is mijn eerste film van hem maar ik zal House of a 1000 Corpses nu ook zeker een kans geven.

Wat je ook doet, zet hem niet te snel uit, hij wordt alleen maar beter!

Wat een heerlijke film, ik heb echt genoten! De muziek van Lynyrd Skynyrd maakt het einde perfect. Ik heb geen slecht acteerwerk kunnen ontdekken en wat speelde met name Otis toch heerlijk angstaanjagend. Die hele familie is zo gestoord en moordlustig en toch is Zombie erin geslaagd me medelijden voor ze laten voelen. Puik werk!

Blijft wel een goede film, maar heb ondertussen al veel bloederige films gezien waaraan deze niet kan tippen.

Maar was leuk hem eens opnieuw te zien .

Matige film over een moordende familie die achterna gezeten wordt door de politie. De film begint op zich wel goed en ziet er ook wel goed uit (het ademt wat jaren '70). Maar naast de gestoorde personages en een flink portie geweld heeft de film verder niet al te veel te bieden en wordt het al redelijk snel wat eentonig.

Paar weken een herziening gegeven en ik moet toegeven dat ik hem dit keer ietsie minder vond.

Wat blijft er over?gewoon een moddervette horror .

Wat een heerlijk geschifte familie is het toch.....met helemaal het hoogtepunt Captain Spaulding....hahaha ik hoop echt dat Haig hem ooit weer gaat spelen .

Zowiezo hoop ik op ooit een deel drie.....als Zombie ooit toestemming krijgt zou dat supervet zijn.

1000 corpses is bij mij iets gestegen bij een herziening dus ik denk dat ze nu bij mij wel ongeveer gelijk staan.

Ja dit zal een mooie classic worden in de toekomst

Weer zo'n film van Rob Zombie waarvan je hoopt dat niet te veel psychopaten hem in de kast hebben staan. Knotsgekke personages, gratuit geweld, een hoop bloed, hier en daar wat bloot en absurde humor. Vermakelijk is het in eerste instantie wel. Het nadeel bij dit soort werkjes is echter dat je als kijker weinig voeling hebt met de personages waardoor de afstand groter wordt en de film na verloop van tijd wat gaat vervelen.

The Devil's Rejects

Het is al een hele lange tijd dat The Devil's Rejects bij mij in mijn vizier opgemerkt staat. Na aanleiding natuurlijk van de nummer 1 plek dat tattoobob deze film heeft gegeven en de hoge waardering + lovende woorden van Bob en HT. Was ik toch erg nieuwsgierig naar deze film. Misschien weten sommige mensen wel dat ik groot fan ben van The Joker, een psychopathisch mannetje maar wel een van mijn lieveling' s rollen en prachtig geacteerd, nu ik The Devil's Rejects heb gezien was het echt genieten. Wat een heerlijke psychopathische film met heerlijke scenes waar je U tegen zegt, oef wat bruut!

Het verhaal vond ik hier en daar wat moeilijk te volgen, je hebt echt je gedachtegang nodig mocht je in het verhaal zitten, althans dat vind ik! De eerste dertig minuten ben ik niet ver in het verhaal binnengedrongen. pas wanneer ze weer een familie gingen gijzelen en gewoon zo bruut weer gingen mishandelen, kon ik het allemaal op een rijtje zetten . Maar dat mag de pret niet bederven en ik heb serieus genoten van de rest van het verhaal. Het begint gaaf, je krijgt hier en daar wat hints toe gegooid, en let ook op de man in het begin die het lichaam mee sleurde. Je wordt eigenlijk al beloond met heerlijke brute scenes, een Hillibilly familie die geen angst hebben en gewoon vermoorden voor de gezelligheid. Twee konden ontsnappen en vermoorden al gewoon direct een vrouw en nemen haar auto mee, haha! .

Ook verder in de film kunnen de leuke scenes niet op Zoals de vrouw die voor de vrachtwagen terecht komt en gewoon plat gereden word, een neukscene dat uit de hand loopt gewoon heerlijk. Het acteerwerk was heerlijk en het concept was super gaaf! Ik heb er toch echt heel erg van genoten. Ik ben er klaar mee, ik ga nog even na genieten, zeker het kijken waard!

4.5*

Geweldige film van Rob Zombie. 1 die ik altijd samen met het eerste deel (house of 1000 corpses) kijk. Laatst genoemde is helemaal ondergewaardeerd, dit deel klopt al wat meer.

Het is gewoon een geweldige film; over the top karakters in bizarre scenes. Doet erg rauw aan en heeft wel een grindhouse achtig sfeertje bij vlagen De familie is erg gestoord en beangstigend, de actie is onderhouden. De film zet je niet aan het denken, heeft geen baanbrekende cameratechnieken oid, maar daar gaat het toch ook niet om?

Dit is puur bizar vermaak, meer probeert de film ook niet te doen. Maar dat doet de film wel echt uitstekend. 1 van de betere horror films, erg ondergewaardeerd!

Ik kijk uit naar het zien van 31!

Best geinig, op momenten hilarisch maar na een goed uur geloofde ik het ook wel en kwam er weinig nieuws meer bi voor mijj. De groezelige stijl is niet helemaal mijn ding, maar het past hier wel prima. En de gore wordt af en toe leuk in beeld gezet. Daarnaast vermaakt de film een goed uur sowieso met een stel maffe maar fijne personages die allemaal net iets te belezen willen praten (follow the yellow brick road), een aantal goede grappen (fifty fifty, of die truck) en sterke sfeervolle locaties. Na dat uur kwam er halaas geen voortuitgang meer en vond ik de film zelfs wat saai worden.
De soundtrack is wel erg fijn met vooral een fantastisch gebruik van Freebird, in visueel sowieso de beste scène. 3,0*.

Na de Halloween remakes (1 goed en 1 niet) en House of the 1000 corpes (prachtige film) Nu de The Devil's Rejects gekeken, toch stelt Rob Zombie me met deze lichtelijk teleur. Ik mistte bezetenheid,liefde voor de oude horror, spanning en de bizarre onderbrekingen die de eerste film wel had. Niet dat dit een slechte film was hoor! Er zijn genoeg prachtige momenten en visueel is erg puik! Ook de einde scene vond ik tergend langzaam, het duurt een heel liedje, wat me meer het gevoel gaf dat ik naar een slechte videoclip zat te kijken. Zombie bezit kwaliteit maar zit met de vier films die nu gekeken heb wel in een dalende lijn.

Na het zien van Rob Zombie's Haloween was ik erg nieuwsgierig naar ander werk van deze bijzondere horror regisseur. Misschien waren mijn verwachtingen dan ook wel vrij hoog toen ik begon met het kijken van The Devil's Rejects en dat terwijl Halloween recenter is kon er zeker verschil in zitten.

Het verschil is daarin tegen niet groot, Rob Zombie weet zijn eigen stijl en sfeer ook hier weer enorm goed in neer te zetten. Met dank aan de wellicht favoriete cast van Rob Zombie kwam dit allemaal nog beter tot zijn recht.

Waar de film bij mij dan stuk liep was het verhaal wat mij niet kon interesseren en naar mijn idee enorm lang werd uitgerekt met nogal saaie momenten.

En zoals mijn bovenbuurman al vermeld miste ook ik de spanning, maar daarin tegen zet ik niet zomaar een film uit, je weet maar nooit wat nog te wachten staat.

Helaas veranderde er voor mij niks en bleef het allemaal maar wat traag en oninteressant, gelukkig zitten er dan nog wel de ijzer sterke details in van Rob Zombie die het vertrouwen tot de kijker vast weet te houden.

2,0*

Als komedie best geslaagd want zo ervoer ik de film. Alleen al om die geflipte familie. Op visueel vlak vond ik het allemaal niet zo bijzonder. Komt in ieder geval in niet in de buurt van zijn film The Lords of Salem (2012), voor mij nog altijd Rob Zombie's beste film. Wat de horror in deze film betreft, daar vond ik niets schokkends aan. Maar ja, als je veel van dit soort films ziet, dan raak je gewoon afgestompt van al die slachtpartijen.

3.5*

Over de familie Firefly die een groot plezier beleeft aan het vermoorden van onschuldige burgers en er daarna een even groot behagen in schept om met de lijken in bed te gaan liggen. Gestoord? Absoluut.

In deze film wordt de familie opgejaagd door een hele boze sheriff die wraak zoekt voor het doden van zijn broer. De jacht voert door een hels Californië dat in geen enkel opzicht doet denken aan het vrolijke en mondaine Californië dat vaak in films wordt getoond. Het Californië in deze film bestaat uit stoffige wegen en kale landschappen. De zon schijnt onbarmhartig. De bewoners zijn zonder uitzondering ongewassen en hebben een schimmige inborst. Het is een afgrijselijke, maar sfeervolle setting die goed past bij de smerige praktijken die de familie tijdens de vlucht blijft verrichten.

Regisseur Rob Zombie houdt zichtbaar van smerig. Hij doet erg zijn best om in elk shot iets smerigs te laten zien. In die zin vallen vooral de vele zooms op de gezichten van de personages op. In die gezichten is veel viezigheid te ontdekken. Ook de rest van het lichaam wordt niet geschuwd, evenals de gewone dingetjes langs de weg die door de lens van Zombie meteen een vunzige lading krijgen.

De personages die de familieleden vertolken zijn uiteraard lelijk, onverzorgd en zichtbaar gedegenereerd. Ook weer smerig dus. Heel opvallend dat familielid Sheri Moon er nooit smerig uitziet. Goed verzorgd en overdreven zinnenprikkelend haalt zij de slachtoffers binnen waarop een ander familielid zich heerlijk uitleeft.

De film kijk je echt niet om je esthetische kaders naar een hoger plan te duwen. Dat bereikt de onaantrekkelijke Sheri Moon met al haar erotische gedweep trouwens ook niet. Dat mens heeft iets vileins en aanstellerigs over zich waar ik niet goed tegen kan. Mooning door Sheri Moon is niet prettig en draagt voor mij bij aan de smerigheid.

De ononderbroken reeks aan sadistische wreedheden vermoeit snel. Als de vermoeidheid intreedt vallen andere zaken negatief op. Het acteerwerk gebeurt erg overdreven. De dialogen klinken hol en niet spontaan. De belangrijkste personages zijn allemaal kankerlijers (en ook die vermoeien). Sheri Moon is wel erg veel in beeld. De meeste personages dienen enkel als slachtvee en doen er niet toe. De enkelingen met potentie tot karaktervorming zien we niet weer terug. Daar zit vast die narcistische Moon achter.

Conclusie: de film is veel slachting en verminking. Dat is een tijdje leuk.

“I am the devil, and I am here to do the devil's work.”

Absurd, expliciet en soms ongemakkelijk, maar ook zeer vermakelijk. Regisseur Rob Zombie zet vanaf de eerste seconde al de toon met een belachelijke schietpartij waarbij alle personages worden geïntroduceerd. Het is belangrijk dat je het allemaal niet al te serieus neemt, en de grootste kracht van de film is dan ook dat de makers en acteurs precies de juiste toon weten aan te slaan.

Vooral Moseley heeft zichtbaar de tijd van zijn leven, en ook Haig, Sheri Moon Zombie en Forsythe (die zo serieus is dat het weer komisch wordt) doen het goed. Het geweld is compromisloos en Zombie doet ook niet moeilijk over het veelvoudig gebruik van expliciet geweld en naakte vrouwen. Het einde is de kers op de taart.

De beste Zombie.

Zombie is een horror-regisseur waar je van moet houden. Bij mij valt Zombie nooit helemaal lekker. Maar ik kom zijn filmpjes uiteindelijk regelmatig tegen, voornamelijk tijdens de K.O. van Moviemeter. Dit keer was de hoogst beoordeelde eens aan de beurt.

Ik moet zeggen dat dit tot nu toe de beste Zombie is die ik heb gezien. En dan tel ik Grindhouse niet mee want daar zit er maar een klein filmpje in. Deze film keek vooral het beste weg en zat het beste in elkaar. Maar Zombie wist me desondanks nog steeds niet helemaal te overtuigen.

Het is vooral dat deze film behoorlijk vermakelijk is. Met name Haig als Captain Spaulding is regelmatig een showstealer. Van Moseley ben ik wat minder te spreken, al doet hij het niet verkeerd. Moon Zombie is gewoon bloedirritant. Krijgt sowieso te veel aandacht in deze film. Lijkt voor de rest alleen maar mee te doen omdat zijn man de regisseur is.

De film begint sterk. De schietpartij is echt gaaf. Vervolgens gaat de film in een hoog tempo door met een rauw sfeertje en iets minder chaotisch dan voorganger House of 1000 Corpses , waar ik overigens veel minder tevreden over was. Wellicht vind ik dat zelfs zijn minste film.

De film is redelijk genadeloos en smerig. Vooral sadistisch eigenlijk. Maar meestal ook wat doelloos. Vermakelijk zeker wel, maar wat doelloos. Een trio van moordenaars die een beetje op pad zijn en hier en daar wat mensen doodschiet. Ik vind het een slap excuus om wat sadistische praktijken te laten zien.

Bovendien snap ik enkele bedoelingen van Zombie niet helemaal. Moeten we richting het einde ook medelijden met het trio krijgen? Want ik had alle duimen op voor de sheriff. Het is dan ook met name bevredigend als de sheriff het trio hard aan het martelen is.

De film eindigt sterk, maar in het algemeen vind ik het een wat doelloze bedoening. Een beetje nutteloze praktijken in een vieze omgeving. Een hoog tempo en hier en daar sterke actie. Maar de focus ligt te veel op de smerige zaakjes van het trio en minder op een normaal lopend verhaal.

Bij vlagen indrukwekkende gore en het vermaak zorgen er voor dat de voldoende er nog wel is. Zombie is duidelijk verliefd op zijn vrouw, maar ik kan haar elke keer weer niet uitstaan. Volgens mij ook anderen niet, want veel succes kreeg ze buiten Zombie-films niet bepaald.

Toch nog even iets meer neerzetten over onze indruk betreffende deze film.

Heerlijke types hebben ze hiervoor uitgezocht in deze film die zich afspeelt in het "land der dwazen".

Vermakelijk en typisch iets voor deze regisseur die hier een drietal films over heeft gemaakt, steeds weer met deze clowneske "Captain Spaulding" in de hoofdrollen. Ook speelt vaak (ook in deze film) zijn lieftallige vrouw mee, Sheri Moon, die nadat ze al jaren bijeen waren, getrouwd zijn in 2002.

Wat wij vonden van deze film? Eigenlijk niet veel, gewoon een luguber tussendoortje met een familie Fly die een andere levensstijl erop na houden dan de gemiddelde aardbewoner.

Het schijnt de tweede keer te zijn dat deze film in beeld kwam, op zich al tekenend dat we alleen de hoofdrolspelers hadden onthouden vanwege het fraaie uiterlijk en het verhaal volledig kwijt waren.

Toch dusdanig vermaakt dat we de film een 7 gunnen.

Deze film lijkt te beginnen waar Texas Chainsaw Massacre eindigt en trekt nog een flink stuk door. Rob Zombie doet zijn best om de seventies cinema te assimileren in stijl, filmstijl, muziek en allerlei referenties van de seventies. Dat lukt ook wel deels. Deels omdat het in dit soort oefeningen/tributes ook altijd wat fake aanvoelt. Zeitgeist is iets unieks en kan niet gedupliceerd worden. TCM, Hills Have Eyes enzovoort zullen nooit meer opnieuw - met dezelfde impact - gemaakt kunnen worden.

Blijft over: een entertainende zij het uiterst gewelddadige popcorn movie. Het revenge gedeelte van de cop die het recht in eigen handen neemt, was voor mij dan toch een onvoorziene twist. Misschien de grootste verdienste dat het alsnog een (halve) revenge movie werd. De finale met de rit van de familie Firefly in de open wagen die recht op de flikken rijdt: gaat er zwaar over en maakt het ook weer goed.

Voor mij is dit hap, slik en weer weg. Onder al het gestileerd geweld ontbreekt het voor mij aan een stukje authenticiteit. Het is wel technisch goed gemaakt, dat moet ik Rob Zombie nageven. Hij weet waar hij mee bezig is.

En natuurlijk na House of 1000 Corpses verder met The Devil 's Rejects, want als je het doet moet je het ook goed doen. En net als de eerste Rob Zombie was dit 4,5 jaar terug ook een tegenvaller waar ik niet heel erg warm van werd, zeg maar gerust dat hij eigenlijk gewoon tegenviel.

Maar ook TDR weet zich te revancheren net als HOTC dat al deed naar een beter cijfer en comment, en dat terwijl er een verschil zit van dag en nacht tussen de films. Want waar de eerste film natuurlijk een nachtmerrie achtig ritje is door het territorium van de Firefly's betreft, wordt de familie in deze film nogal ruw van hun bed gelicht en opgejaagd door een fanatieke sheriff. Niettemin is het andermaal een opzienbarend geheel met Daddy, Otis en Baby die moordend en stelend rondtrekken waar niets of niemand veilig is.

Toch gaat voor mij de meeste aandacht uit naar de schmierende William Forsyth als wraakzuchtige en roekeloze Sheriff Wydell in deze film die absoluut niet vergelijkbaar is met de horror en ranzigheid uit de eerste film, maar bijna een standalone is met een totaal andere toon als thriller met veel meer karakters en dialoog, en natuurlijk veel meer conventioneel geweld in plaats van marteling. Dan is er nog de meer dan fantastische soundtrack met heel veel southern bluesrock zoals Lynyerd Skynyrd, The Allman Brothers Band, Elvin Bishop, James Gang en Joe Walsh, en wordt het geheel nooit een moment saai met karakters neergezet door Danny Trejo en Diamond Dallas Page. En zo vermaakt deze Zombie ook weer als vette film ook al wordt er uit een heel ander vaatje getapt dan de vorige film.