Det Sjunde Inseglet (1957)

Wow! Dit zijn nog eens posts.

Kan je al reserveren hiervoor in Rotterdam?

BRON ?

http://www.lantaren-venster.nl/

Staat het ook.

Uitgerekend Sommaren med Monika draait niet in Utrecht, en die had ik eindelijk eens willen zien.

Overigens stond er afgelopen vrijdag een artikel in NRC Handelsblad over de Bergman-reeks die komende maand in de filmhuizen gaat.

Ook in de filmkrant staat een uitgebreid artikel.

En veel info te vinden op:

http://www.ingmarbergman.nl

In Den Haag is ook een tentoonstelling over Bergman.

"In de tentoonstelling is verder een vertoning op monitor opgenomen van de korte film Karin's face uit 1984: Bergman heeft op basis van familiefoto's een zorgvuldig en liefdevol samengestelde film gemaakt die vooral over zijn moeder gaat."

(Heeft iemand Karin's face al gezien? Ben hier erg benieuwd naar, Bergman heeft deze korte film eerder in z'n boek beschreven.)

"Op zondagmiddag 1 mei vindt in Filmhuis Den Haag een debat plaats met als thema Bergmans preoccupatie met schoonheid en de dood. Bij het zien en herzien van de films van Ingmar Bergman, vooral de films die hij samen met cameraman Sven Nykvist maakte, valt keer op keer op hoe sterk het contrast is tussen zijn extreem esthetische filmbeeld en de toch vaak heftige onderwerpen die hij behandelde: geloofstwijfel, de problematische verhouding tussen man en vrouw, ziekte, zelfmoord, de dood.

.....

Aan het debat zullen deelnemen: Willem Jan Otten (publicist), Egil Törnqvist (hoogleraar Scandinavische studies aan de Universiteit van Amsterdam en auteur van verschillende boeken over Bergman); dit podiumgesprek wordt voorgezeten door Marjoleine de Vos (schrijfster en colummniste van NRC Handelsblad). "

Speelschema Plaza Futura

Vanaf Zondag begint het feest.

Wat een boel vragen stelt deze film zeg, pfoeh.

Met veel van die vragen heb ik persoonlijk niet veel op, in het bijzonder die twijfel en angst omtrent de zin van het leven en de daaruit voortvloeiende angst voor de dood. Ik ben wat dat betreft teveel Nietzschiaan -- het Leven IS zinloos, de zin creëer je zelf.

Ik was vooral gefascineerd door het prachtig vormgegeven verhaal en de duidelijke worsteling van Bergman met zijn geloofsovertuiging die erin verwerkt is. Religie, en dan vooral de christelijke, heeft iets in zich wat een snaar bij mij raakt: die martelaarscultuur, dat constante lijden, de overgave. Allemaal zaken waar ik met mijn seculiere geest niet bij kan, mij mateloos boeien en die in deze film schitterend in beeld worden gebracht. (De biecht en de heksenverbranding zijn reeds genoemd, maar voornamelijk de zingende stoet zorgde voor kippenvel!)

Beeld en tekst waren beide uitstekend, Bergman toont zich IMO op beide gebieden een poëtisch kunstenaar. De casting is ook perfect, de acteurs geven goed spel. De sfeer wordt compleet gemaakt en nog onderhuidser door de muziek, die mooi is en gelukkig niet onnodig wordt ingezet. In een film, en juist in één als deze, vind ik dat de beelden voor zich moeten (kunnen) spreken.

Een film die dankzij de religieuze elementen en de prachtige uitvoering mij zeer heeft geraakt, de opgeworpen vragen houden het geheel echter van de volle score af.

4,5*

Kun je voorbeelden noemen ?

Om kort te gaan: het constante zoeken van Block naar de Waarheid. Is er een god? Heeft het leven een doel, zin? Wat als die elementen waaruit tot nu toe hoop is geput er niet blijken te zijn?

Dat soort vragen is voor mij weinig zinvol, ik zelf geloof niet in de Waarheid als iets absoluuts dat op ons wacht tot wij het vinden. Het riep dan ook af en toe een gevoel bij me op van: "jongen, waar maak je je druk om?"

Daarbij overigens erbij vermeldend dat ik me wat betreft de laatste van bovengenoemde vragen wel enigszins de angst van mensen kan indenken, hoewel waarschijnlijk bij lange na niet volledig.

We praten wel over de kruistochten, middeleeuwen, waarbij je in naam van God en Jezus etc. allerlei misdaden tegen de menselijkheid diende uit te voeren.

Antonius Block heeft het daar moeilijk mee, hoewel zijn bediende Jöns deze problemen minder kent.

Maar ik geef eerlijk toe, dat mij dat bij herziening duidelijker werd.

Dat is wel zo, maar het soort vragen dat hier gesteld wordt ontstijgt IMO de tijdskaders. Slechts de manier waarop men met onzekerheid geconfronteerd wordt (andere religies -- secularisering) en waarop men antwoorden tracht te vinden (binnen of buiten een religieuze context) verschilt per periode in de geschiedenis, met uiteraard vele overlappingen en continueringen.

Ik moet (en wil!) de film ook nog een keer zien hoor, vooral omdat ik nog niet helemaal weet waarom Bergman voor een Middeleeuwse setting heeft gekozen (wellicht vanwege de grote religieuze conflicten en schisma's die toen opkwamen, en het prominente christelijke karakter).

Religie en martelaarschap hebben toch ook direct te maken met zingeving en de zoektocht naar waarheid? Waarom raken de vragen die Block stelt jou dan niet vraag ik me af? Wanneer je het Christelijke geloof aanhangt, neem je toch ook God aan als waarheid? En de zingeving bestaat dan toch uit het Christelijke leven dat je leidt? Is het dan niet ongelooflijk interessant dat Block na een aantal constateringen (hoe kan God aanwezig zijn als er zoveel ellende is in deze wereld en waarom moeten we mensen vermoorden uit naam van onze God als het boek naastenliefde predikt?), in deze settings de Pest en de Kruistochten,...... twijfelt aan waarheid, God en de zin des levens?

Bovendien zijn deze vragen nog steeds actueel in de huidige maatschappij.

Maar hoe kan je beweren dat het leven zinloos IS, als je tegelijkertijd toch geroerd wordt door elementen uit de Christelijke religie? Klinkt een beetje tegenstrijdig vind ik.

Zeker.

Omdat ik noch christen ben, noch mij bezighoud met absolute waarheden. De film doet IMO sterk suggereren dat deze er wel moéten zijn om het leven zin te geven. Begrijpelijk hoor, gezien het christelijk kader waaruit Bergman redeneert en deze film gemaakt heeft, maar ik sta als kijker daarbuiten.

Hier kan ik alleen maar bevestigend op antwoorden, ik snap eerlijk gezegd niet helemaal waarom je deze vragen stelt?

Die geloofsworsteling vond ik dus wel interessant ja, zoals ik reeds heb aangegeven. Hoewel deze zich natuurlijk uit in de vragen van Block, vind ik dit dilemma als observerende partij boeiend, zonder dat ik geprikkeld word tot het zoeken naar dezelfde antwoorden als waar Block (en Bergman) naar op zoek is (zijn).

Dat heb ik ook erkend in reply op Fisherking.

Hmm, ik ervaar dat niet als tegenstrijdig hoor. Mijn fascinatie is vooral cultuur-filosofisch, vooral OMDAT mijn levensvisie zo haaks op de christelijke staat vind ik het interessant. Dat eh....kan toch?

Ok begrepen. En natuurlijk kan dat!

Ik had namelijk begrepen dat bepaalde elementen uit het Christelijke geloof 'een snaar bij je raakten'. Ik dacht dus dat je je WEL betrokken voelde bij een bepaalde queeste naar waarheid, terwijl je verderop aangaf dat je je NIET betrokken voelde.

Zijn die dvd's op bol.com de moeite waard? (Zevende zegel en Wilde aardbeien)

Ik wil ze wel blind kopen maar ik koop ze sowieso niet als er nederlands wordt gesproken ofzo?

Ik neem aan dat de meeste mensen hier 'm in het Zweeds hebben gezien met NL subs? Of wordt er Engels gesproken?

De DVD's van bol.com zijn prima. Zweeds gesproken, nederlands ondertiteld.

Een aardige film die heel veel vragen oproept over een thema waar ik niet zoveel hebt. Misschien omdat deze vragen meestal opkomen in het christelijke individu en Boeddhistische overtuigingen hebben gewoon weinig gemeen met de christelijke. Wel heeft de film mij erg vermaakt maar ook niet meer dan dat. 3,5*

Het is me wel wat, het is een tijdje geleden dat ik onmakkelijk ging schuiven op mijn stoeltje maar toen het meisje (= de vermeende heks) antwoordde met één lange schreeuw op de vraag van de ridder: "Heb jij de duivel gezien?" ... was dat toch een fikse aanval op mijn gemoed van de dag ...

Het feit dat de plaag zo'n prominente rol komt te spelen, geeft de urgentie van de film een extra duw in de rug. Er moeten antwoorden gevonden worden en snel ...

Los van de in staalbeton gekapselde thematiek van deze film vond ik het beeld van de twee paarden in de zee bij aanvang een "wauw!"-moment van jewelste. De hele beginsequentie van de film was een bad in verwondering, zeg maar

En toch vond ik deze film alles behalve topzwaar, vooral door de aanwezigheid van Mikael en z'n ouders ... ze injecteren de film met een olijke, naïeve (?) levendigheid ...

Eén dezer dagen moet ik maar eens aandachtig alle berichten hier doornemen, want dat er hier het nodige interessante is geschreven - daar twijfel ik geen moment aan

Zou ik zeker doen

Adembenemend! Absoluut één van de beste films die ik ooit heb gezien. Een persoonlijke top tien notering waard. Ik kom er later zeker op terug. Moet het nu eerst allemaal even verwerken.

5*

Berichten verplaatst naar Films > Acteurs en regisseurs > Ingmar Bergman

Afgelopen vrijdagnacht gekeken. Een film die me nu na 3 dagen nog bezig houdt. Schitterend acteerwerk van Max von Sydow, laat dat voorop staan, maar ik ga binnenkort de film nog een keer kijken om een definitief oordeel te geven.

Voor nu 3.5 *.

Mja, weer een tijdje geleden dat ik 'm zag, maar in mijn herinnering zie je een hoop filosofische en existentiele vraagstukken waar mensen normaal gesproken ook wel over nadenken. Zin van het leven en dergelijke.

Op zich niks mis mee, maar ik kan niet zeggen dat deze film opeens een andere wending aan die vragen geeft of er iets heel zinnigs over meldt.

Meer zoiets van 'kijk, hij worstelt ook met die problemen' Nou oke, dat neem ik dan maar voor kennisgeving aan, maar verder is het niet dat er opeens ogen worden geopend of zo.

Ik denk dat veel mensen er juist niet over nadenken.

En voor mij is dat genoeg. Het gaat mij om de herkenning van vraagstukken en gedachten die mijn leven juist bemoeilijken. Ik kan die gedachten niet kwijt bij andere mensen, ik kan ze niet kwijt in creatie (ik kan die gevoelens niet van me afschrijven of zo), maar juist wel in zo'n film als Det Sjunde Inseglet. De bevestiging van Bergman roept ongekende emoties bij me op. Ik denk dat Bergman dan ook de meeste indruk maakt op mensen die wat zwaarmoedig in het leven staan.

Dat snap ik wel hoor, maar dat is persoonlijk.

Mij zitten die vraagstukken nou ook weer niet echt enorm dwars en een film als dit kan me helaas echt geen nieuwe inzichten geven (dat is natuurlijk te verwachten, maar toch jammer).

Ik hou van filosofische films, films die met vragen komen en de thema's die "Det Sjunde Inseglet" presenteert interesseren me enigszins wel maar gaan bij mij niet zo diep zoals Bergman ze waarschijnlijk ziet en voelt, en zo ook velen anderen. Het is net als een hele mooie kerk binnenstappen, de prachtige architectuur bewonderen maar de diepe betekenis ervan niet helemaal voelen.
Maar desalniettemin heb ik genoten. Niet elke film hoeft je persoonlijk te raken om indruk te maken. Dat was hier zeker het geval want wat de film op filmisch gebied te bieden heeft is zeer sterk. Het begon allemaal wat luchtiger dan ik had verwacht maar eenmaal daaraan gewend verliep alles vlekkeloos. Aantal zeer mooie scenes, zoals de scene waar de 'heks' wordt verbrandt , de erg mooie eindscene en vooral de scene met die kruistocht die stilstaat in het dorp om de mensen tot bezinning te brengen inzake de naderende dood. Geweldige scene. Het camerawerk is over het algemeen zeer sterk te noemen en dit komt dat soort scenes zeer ten goede.
De dialogen zijn hier en daar wat overdreven maar komen af en toe wel met interessante vragen over het leven. Bijna in elke zin zit wel een diepere betekenis. Dit vond ik op een aantal momenten iets te prekerig moet ik zeggen. Heb liever dat er wat meer aan de kijker wordt overgelaten.
Desalniettemin een erg plezierige ervaring. 4*

En zo is mijn vraag nog steeds niet beantwoord...