Kids (1995)

Tja, wat moet je nou met zo'n film...

Het heeft veel weg van een gimmick, die telkenmale herhaald wordt. Op een gegeven moment was ik die jochies goed zat en met name de hoofdrolspeler.

Maar ik vond het toch een interessante film, dus 2,5*

Na het zien van Bully (die wel indruk op me achter liet) was ik toch wel benieuwd naar de debuutfilm van Larry Clark en scenarioschrijver Harmony Khorine, die Gummo en Julien Donkey Boy regisseerde.

Ondanks dat ik het toch een beetje een lege film vond, wat misschien nog niet eens een nadeel hoeft te zijn, heb ik wel 91 minuten fascinerend naar deze film lopen kijken. Met dat het geen nadeel hoeft te zijn bedoel ik dat het 'lege' in de film ook een beetje het wereldje weergeeft waar die groep jongeren in leeft.

De vrijwel gehele jonge cast zet hun rollen erg puur en natuurlijk neer. Ik moest een beetje aan hun taaltje wennen, maar dit stoort na een poosje niet echt meer.

Maar of ik deze film nou echt angstaanjagend of schokkend vond? Niet echt nee. Fascinerend? Ja. Deze film geeft gewoon een erg goed beeld neer dat er ook nog echte 'randgevallen' zijn. Wat randgevallen mag je deze 'kids' wel noemen dacht ik.

4*

Rauwe film, waarbij ik twijfelde of de maker nu echt een thema aan wilde kaarten of voor de shock (en daarmee de big bucks) ging. Ik ben er nog steeds niet helemaal over uit. Verder zal ik niet zeggen dat elke ouder van een puber deze film moet zien, aan de andere kant kan het ook geen kwaad...

2,5*.

Waardeloze film. Geen personages, geen verhaal, hoogstens een situatie en een statement waar ik dan nog heel grote vragen bij heb. The Brown Bunny is honderd keer gevoeliger dan deze film, en dat wil toch iets zeggen. Het zal vast de bedoeling geweest zijn om een nihilistische, pessimistische film te maken over de teloorgang van de jeugd, maar ik heb er geen énkele boodschap aan. Nee, geef mij dan maar Ken Park, een film die naast choqueren (en dat werkt al lang niet meer, deze film deed me helemaal niks) ook nog iets wil vertellen.

De voornaamste conclusie die we kunnen maken na het bekijken van 'Kids', is de volgende: Clark is klaarblijkelijk geen Van Sant. Waar laatstgenoemde op meerdere niveau's te werk gaat en zo de 'teenage angst' als geen ander weet te vatten, blijft eerstgenoemde hangen in een richtingloze platitude van drugs en seksueel geweld. Clark schokt om te schokken, bekomt vervolgens een uiterst oppervlakkig karakter, waardoor het dan weer lijkt alsof hij zijn boodschap ongegeneerd in de strot van de kijker 'ramt' en nergens enig inzicht biedt. Bovendien valt op hoezeer de verhaallijn van Sevigny's personage zowel emotioneel als visueel (de camera die bij momenten zijn eigen weg gaat, iets waar de medewerking van Van Sant alsnog naar boven komt) boven alles en iedereen uitsteekt. Waarom die tendens zich dan niet verderzet in de andere verhaallijnen, blijft me voorlopig een raadsel...

2*

Niet alles is slecht. De acteurs komen nog redelijk geloofwaardig over. Maar eerder omdat ze een versie van zichzelf spelen, dan dat ze echt goed zijn.

Verder straalt over pretentie van af, maar mislukt Clark hierin. De opening, het camerawerk, de zogenaamde realiteit tonen als ware een arthousefilm te hebben gemaakt, maar niets meer dan een zeer softe softerotische film.

Zeer goede film die tegen de harde realiteit aanleunt. Eigenlijk ook helemaal mijn gerne: ondspoorde jongeren, feesten, zuipen, naaien, uitproberen, ontdekken enz enz allemaal dingen die je doet in je pubertijd. En dan moet het ook geen komedie zijn want dat gebeurt dan nog wel meestal. Maar dat was bij deze niet het geval. Wat er nou verder zo schokkend aan was weet ik niet aangezien het hele dvd-hoes vol staat met Shocking-dit en schokkende film-dat. Viel allemaal best mee. Die rol van Telly vond ik erg goed en die Casper kon er ook iets erg moois van maken. Wel gek dat die acteur die Casper speelde 5 jaar later zelfmoord pleegde. Verder is het verhaal van de film ook maar klein. Het laat meer het dagelijkse leven zien van een stel zwaar drank-dorstige, oversexte jongeren. Natuurlijk gaat het wel los als die Jennie te horen krijgt dat ze aids heeft. Terwijl Telly niks doorheeft. Verder bevat de film ook allemaal mooie hip-hop soundtracks. Hoe heet nou dat nummer(s) die je op de achtergrond hoort als 3-4 11-12 jarige jongen een joint uitproberen op de bank tijdens dat feest? Naam en track alsjeblieft?

En er zit ook zo'n mooi open einde aan: We weten nu al zeker dat die Casper besmet raakt met HIV en ook niet meer lang te leven heeft. Aangezien Jennie met HIV toevallig naast hem op de bank ligt en Casper haar met zijn dronken kop ff een flinke beurt geeft. Ook al eindigt de film zomaar, je weet gewoon hoe het precies afloopt met iedereen.

Zeer goede film. Aan te raden.

4,0*

Docu-achtig filmpje met puik acteerwerk, dat toentertijd met veel ophef werd gelanceerd. Bij vlagen goed en realistisch, maar meestal middelmatig filmpje.

Het leven in al zijn grofheid, met heerlijk onaangename karakters die neuken als konijnen, en het lieve onschuldige meiske dat dan per ongeluk besmet raakt met HIV. Compromisloos rauw maar ook met een zekere urgentie (zeker toen!)

Larry Clark weet dankzij hulp aan de zijlijn van Harmony Korine en Gus van Sant, een boeiend portret te creëeren over jongeren die open over sex praten. De film heeft wat weg van een realistische documentaire over jongeren, terwijl je weet dat bepaalde scenes gewoon in scene zijn gezet en slechts sfeerimpressies na proberen te streven. Daarom verdient de regisseur een pluim omdat hij het allemaal zo goed aan de man weet te brengen, waardoor het allemaal verdomd echt lijkt te zijn, zo natuurlijk als de kinderen zich in deze film voortbewegen. De film kent veel vaart, is boeiend om te volgen en heeft genoeg visuele, zomerse flair om te imponeren.

Daarbij maakt Larry Clark zich niet schuldig aan moralistisch gezever, waarbij het lijkt alsof hij alles in elkaar heeft gedraaid om de nieuwe voorlichtingscampagne van de AIDS - stichting te dienen. Hij mag de AIDS problematiek dan niet al te rooskleurig belichten, hij laat genoeg ruimte over voor iedereen om zijn eigen opinie te vormen. 4*

Toen ik deze film voor het eerst zag was ik ongeveer zo jong als de kids in deze film. Hun leefwereld stond mijlenver af van de zaken waar ik op dat moment dagelijks mee bezig was, dus was ik behoorlijk in de war na het zien van de expliciete beelden. Bepaalde scènes zijn na al die jaren blijven hangen, wat toch wil zeggen dat de film destijds een behoorlijke impact op me had. Tijd voor een herziening met andere woorden.

Ondertussen is er veel veranderd, zowel in de cinema als in mijn eigen leven, waardoor Kids al lang niet meer zo choquerend is als hij ooit was. Maar toch weet de sombere toekomst die de kinderen uit deze film te wachten staat nog steeds te ontroeren. Het hoge realiteitsgehalte en de natuurlijke vertolkingen zijn daar ongetwijfeld verantwoordelijk voor. Daarnaast is het eenduidige script - een confronterende registratie van de nutteloze bezigheden van enkele Amerikaanse tieners - de perfecte manier om de deprimerende boodschap uit te dragen.

Kortom, een sterk drama dat verplichte kost zou moeten zijn tijdens de lessen seksuele voorlichting.

Deze gelijk gekeken na Ken Park.

Wat ik fijn vond aan deze film is dat het zich afspeelt in de drukte. Ik kreeg het gevoel ook bij de hangplek te staan, of zat te gluren naar de dronken jongeren om me heen. Het maakte de film iets intrigerender en op een bepaalde manier was de gekte van de stad en personages goed te voelen. Richting het einde zie je ook nog even wat vage beelden van gebroken personen op straat. Dat maakte wel een diepe indruk op me.

Mijn "favoriete" personage was Casper, het allerlaatste shot van hem was echt geweldig. Hij ontwaakt uit de waanzin. Want die is er genoeg in de wereld van Kids... Kinderen die blowen, jongeren die zichzelf in een coma zuipen, vieze gladjakkers die meisjes ontmaagden en een groep van meer dan 20 die een man in elkaar schoppen.

Een hoop teringzooi dus. Op een subtielere manier gebracht dan het latere Ken Park.

Jammer dat de dialogen zo hersendodend waren. Ik snap dat het hier gaat om gesprekken tussen ontspoorde jongeren maar na een tijdje irriteerde het me heel erg.

*3,0

Sex, drugs en ... AIDS daarover draait deze film eigenlijk de hele tijd (vooral de eerste 2 dan).

'k Had er niet echt een waw gevoel bij en had er eigenlijk wel meer van verwacht. Het einde is ook zo abrupt gedaan.

Het zal toch maar bij een keertje blijven.

Redelijk.

Kids is een film die erg schokkend en controversieel over wil komen maar hier eigenlijk op bijna alle fronten iin faalt. Het onderwerp is wel duidelijk namelijk sex, het wordt er echter veel te sterk overdreven.

Schokkende films horen eigenijk nergens te vervelen en dat is hier wel het geval. Het gaat over pubers die het de hele film lang allemaal met elkaar doen waardoor het Hiv virus steeds meer verspreid raakt. Het is alleen zo jammer dat het verhaal niks om het lijf heeft, dit is iets dat een film als deze zeker wel zou moeten hebben, tevens ook iets dat direct in verband staat met de verveling die de film oproept. Wat wilde de makers graag een film maken met een beetje een normale speelduur. De eerste 70 minuten veranderd er bijna niks en vervolgens gebeurd alles in die laatste 20 minuten.

De film geeft forse kritiek op het losbandige leven dat ze denken dat de jeugd leidt. Denken is hier een heel belangrijk woord in want wat werd het toch overdreven. Jongens van amper twaalf die in een groep al meteen beginnen te blowen en het over sex hebben zonder enige terughoudendheid moet wel heel goed worden geacteerd wil het zijn ount kunnen maken en dat is waar het hier aan ontbreekt. De geloofwaardigheid schiet op alle fronten tekort.

Camerastijl was wat moderner, pastte goed bij de film en riep een jeudig sfeertje op. Muziek was ook vaak erg goed gekozen. Vooral bij de eindscene gaf de nuziek net dat ene tikje mee die deze nodig had om te ontroeren.

Jammer dat de film er zo vreselijk lang voor nodig heeft om zijn punt te maken, verder was het een erg goed gedurft onderwep alleen schiet de uitwerking net tekort voor een voldoende.

2.5*

"Jesus Christ, what happened?"

Toen deze film in 1995 uitkwam onstond er tamelijk wat controverse. Ik merk ook dat er velen hier de film als shockerend ervaren, zelf vind ik dat eigenlijk heel goed meevallen. Dat is voor mij ook meteen de grootste zwakte van 'Kids'. Ondanks dat de gebeurtenissen redelijk heftig zijn en de hoofdpersonages, vooral het meisje, Jennie, het zwaar te verduren kregen, leefde ik nauwelijks mee met hen. In dat opzicht faalt de film voor mij dan ook.

Daartegenover staan wel een aantal positieve zaken. Eerst en vooral is de sfeerzetting ronduit fantastisch. 'Kids' straalt echt de verveling en hopeloosheid van de jeugd uit de New Yorkse achterbuurten uit. De videoclipachtige manier van filmen werkt hier dan ook goed . Ik was in het algemeen ook gecharmeerd door de regie, de scène met de vier kleine jongens op de bank bijvoorbeeld vond ik erg mooi geschoten. Eigenlijk is dat hele feestje knap in beeld gebracht. De soundtrack draagt ook veel bij tot de sfeer. Blij om onder andere A Tribe Called Quest te horen.

Het niveau van acteren, wat toch dikwijls een probleem is bij films waarin vrijwel uitsluitend tieners meespelen, ligt verrassend hoog, hoewel dit mij toch niet echt makkelijke rollen lijken Ook de lastige seksscènes waren erg goed geacteerd. Ik was dan ook verrast toen ik las dat een groot deel van de rollen gespeeld worden door tieners die vrijwel geen acteerervaring hadden. Heerlijk rolletje van Harmony Korine overigens.

Veruit het boeiendste aan de film vind ik echter het script. Ongelooflijk eigenlijk dat Korine dit schreef op achtienjarige leeftijd. Ik interpreteer de film niet echt als kritiek op de maatschappij of de mentaliteit van de jeugd(hoewel de quote die ik hierboven heb gezet, wel een briljante laatste zin van de fim zou zijn als dit wel het geval was). Ik denk dat de film eerder de leegheid en uitzichtloosheid van de levensstijl van Telly en co wou belichten. Een beetje zoals Telly aan het einde zegt: "That's just it - fucking is what I love. Take that away from me and I really got nothing." Door de amorele levenshouding van Telly dobbert hij maar wat rond, zonder ooit echt voldoening te vinden.

Dit komt ook terug in de quasi onverschillige houding van de film tegenover al de nare zaken die in de film gebeuren o.a. de verkrachting door Casper, het jonge meisje dat ontmaagd wordt door Telly en bovendien besmet raakt met het HIV-virus Ondanks de ernst van de situatie hangt er een soort grauwe humor over het geheel. Persoonlijk moest ik toch lachen met o.a. Sunday Bloody Sunday en Casper, the DOPEST ghost in town.

Casper en Telly zijn toch twee intrigerende personages, met name hun relatie vond ik erg interessant. Hoewel hun dialogen eigenlijk volledig inhoudsloos waren, speelde er denk ik veel meer tussen de twee. Er is toch een vorm van de concurrentie tussen de twee. Casper is jaloers op Telly die meer succes lijkt te hebben de meisjes. We zien dat duidelijk terug in de scène waarbij Casper in het bad ligt te zingen, terwijl Telly bij dat jonge meisje is, straalt echt eenzaamheid uit. De verkrachting van Jenny, een meisje dat ontmaagd werd door Telly lijkt mij hier een rechtstreeks gevolg van.

Al bij al een degelijke film met veel goede elementen, maar die uiteindelijk te weinig meesleept om echt indruk te maken. Desondanks spookt de film toch al twee dagen door mijn hoofd.

3.5*

Toch een aparte film waar ik niet goed mee weet wat te beginnen. Het heeft de aanpak van een semi-documentaire die de acteurs zoveel mogelijk zelf de vrijheid geeft en komt daardoor wat in de buurt van genre Gus Van Sant (die oorspronkelijk als producer was gevraagd) en Darron Aronofsky. Daar was wel de kracht dat je met gewone tieners zat en de maker een sfeer kon opbouwen die terug in je gezicht kwam. Niet dat ik zo naïef ben om te denken dat situaties weergegeven in Kids niet zouden bestaan, maar voor mij is dat toch meer ver-van-mijn-bed-show. Of dit de ideale manier is om thema's als HIV, onbeschermde seks, drugs, alcohol, seks op jonge leeftijd, ... aan te brengen is nog de vraag. Het shockeert in elk geval wel (voor zover er tegenwoordig nog iets jongeren kan shockeren).

Eerlijk gezegd moet ik toch toegeven dat het wat ongemakkelijk is om deze tieners in actie te zien. Ook al waren dit acteurs die meerderjarig waren, ze doen zich voor als jongere tieners, en daar heb ik als kijker toch niet echt behoefte aan. Ik ben voor alle duidelijkheid niet zo conservatief dat jongeren per se moeten wachten tot hun 18, maar ik moet dit als kijker niet echt op mijn scherm hebben.

Ik vraag me trouwens af of dit niet al te veel een karikatuur is. Dit staat zo in contrast met de vele 'coming to age' films waarbij tieners op experimentele manier op zoek gaan naar zichzelf en seksualiteit. Ik had door het extreme hier niet altijd een medeleven met de personages die uiteindelijk toch zo'n grote risico's nemen op hun gezondheid.

Van de acteurs, waarvan velen toch een debuut maakten, is het toch wel knap dat namen veel van hen met een zeer beperkte ervaring toch zo'n extreme rol willen aannemen. Kan me voorstellen dat het niet zo evident is, ook al blijft het acteerwerk.

Erg realistisch en op diverse fronten denk je als man terug aan je jeugd.

Wat er bij mij niet in gaat is de rol van Telly. Deze jongen moet een womanizer voorstellen maar is in de realiteit niet meer dan een nerd. Los daarvan heeft hij een bijzonder irritante stem en blijft het gewoon een ongemakkelijk figuur om naar te kijken.

Wat daar tegenover staat is de rol van Casper door Justin Pierce ontzettend goed wordt neergezet. Jammer dat die jongen zichzelf van het leven heeft beroofd.

Dit is echt een film welke men als voorlichtingsfilm kan gebruiken op scholen, want in deze film wordt gewoon alles getoond wat niet goed is (o.a. het enorm laten uitsteken van je onderbroek boven je gewone broek ). Zo doen de tieners (zeg maar gerust strontvervelende tieners) in deze film niets anders dan:
- Zuipen;
- Blowen;
- Neuken (zonder condoom);
- Seks met minderjarigen (kindermisbruik);
- Zinloos geweld;
- Misbruik maken van anderen voor persoonlijk genot.

Als ik dan een bericht boven me lees als "Erg realistisch en op diverse fronten denk je als man terug aan je jeugd", dan vraag ik me af welke van de hierboven genoemde onderwerpen waren dan van toepassing op je

Persoonlijk vond ik deze film niet erg realistisch want als dit realistisch is zijn het kinderen die niet naar school gaan, in achterstandswijken wonen en/of gewoon gestoord zijn. Want kom op wat die kinderen deden was gewoon niet meer normaal. Met name het gedeelte waarbij men met zijn allen (stuk of 20 personen) gewoon een persoon volledig in elkaar slaan, schoppen en nota bene op het einde ook nog met een skateboard vol in het gezicht slaat (oftewel "Zinloos geweld") was schokkend. Naderhand vroeg men zich ook af of hij misschien wel dood was !

Ook die tiener Telly (wel goed gespeeld door Leo Fitzpatrick) met zijn nerd uiterlijk en irritante stem was gewoon niet meer normaal omdat hij het alleen deed met minderjarige maagden (leeftijd tussen 10 - 16 jaar, oftewel "Seks met minderjarigen") en dan ook nog zonder condoom (met alle gevolgen dus, want hij had dus aids !). Nadat hij het gedaan met ze had, dumpte hij ze gewoon (als een soort van trofee) en ging op zoek naar een ander slachtoffer want zo mag je dat toch wel noemen. Zo iemand als Telly zou later waarschijnlijk uitgroeien als een psychopaat/seriemoordenaar zoals "John Wayne Gacy". Zeker als hij te horen krijgt van "Jennie" wat hij heeft.

Zijn vriendje Casper (goed gespeeld door Justin Pierce) had ze ook niet meer allemaal op een rijtje want hij deed eigenlijk niets anders dan blowen/zuipen en hij was zo asociaal als maar wat. Hij kreeg op het einde dan ook wat hij verdiende (namelijke aids) door heel gewoontjes (in zijn doen van denken) de totaal van de wereld zijnde Jennie (aardige gespeeld door Chloe Sevigny) te verkrachten. Die scene was best schokkend maar ook wel leuk, want wat Casper niet wist was dat Jennie HIV besmet was en zodoende kreeg hij dus als bedankje van Jenny dus zeer waarschijnlijk aids

Omdat de film best wel indruk op mij heeft gemaakt gezien de schokkende gebeurtenissen vond ik dit zeker een goede film. De film heeft me dan ook vanaf de eerste tot de laatste minuut weten te boeien.

P.S. het was overigens leuk om een piepjonge Rosario Dawson in het begin van de film te zien als jong sletje (ik meen 17 jaar en al gedaan met een stuk of 9 jongens waarvan een aantal zonder condoom en ook zelfs anaal). Het was tevens haar debuut op het witte doek.

Had na 'Ken Park' en de lovende (''shockerende'') commentaren toch best veel van deze 'Kids' verwacht. Echter viel het me allemaal wat tegen. Ik vond het absoluut geen slechte film, sterker nog, ik heb me prima vermaakt met al die losgeslagen koters, maar waar Larry Clark er met 'Ken Park' wel in slaagde, doet-ie dat hier helaas niet; de film komt niet binnen. Het deed me niet zoveel en Telly vond ik maar een vervelend figuurtje. Casper vond ik daarentegen het sterkste personage. 'Kids' heeft me niet kunnen shockeren of imponeren. Vond het een beetje een opeenstapeling van slap gelul en nét niet scenes. Misschien misten de scenes wel effect omdat ik het wat té simplistisch overdreven vond allemaal. Toch geinig zootje dit.

Ik ben de laatste tijd eindelijk een beetje in het oeuvre van Clark gedoken, en dan kan deze controversiële film natuurlijk niet uitblijven. Hij viel me wat tegen helaas. Slecht is het zeker niet en de film weet de volle lengte te boeien, maar het mist totaal de punch die een Ken Park wel had. Er waren geregeld van die momenten waarbij ik de indruk kreeg dat Clark ze shockerend bedoelde, maar die het uiteindelijk juist niet waren. Hoop saai en banaal gekwek ook, anno 2016 vind ik het niet bijster gewaagd meer. Sluit me verder volledig aan bij Harmjan's review. 2,5* sterretjes.

Dit was pas mijn tweede Clark, na Bully. En dan is dit toch een tegenvaller.

Duidelijk is wel dat je Clark's films niet voor de lol gaat kijken. Dit zijn namelijk zeer deprimerende films. Nou had ik dat bij Bully nog wat meer, maar ook Kids is geen feelgood film. Je wordt ondergedompeld in de ellende van een paar straatschoffies die niets anders doen drugs gebruiken, (onveilige) sex hebben en ruzie maken. De jongens lijken totaal daarin totaal geen rem te hebben.

Een minpunt van deze film is dat Clark het registreert, maar er verder weinig mee doet. Shockerend is het bij momenten wel, maar Bully was grauwer en donkerder, waardoor het harder binnen kwam. Ligt misschien ook wel aan het acteerwerk dat niet al te indrukwekkend was.

Gelukkig bevat het nog wel een basiskwaliteit, al zal dat vooral komen dat Clark toch nét wat verder gaat in alle ellende dan de meesten. Ben inmiddels wel benieuwd geworden naar Ken Park.

2,5*

Bekende en beruchte titel destijds in '95 kan ik me herinneren. Tot een kijkbeurt kwam het evenwel nooit tot ik de film onlangs bij de kringloop tegen kwam en zoiets had van nu moet het er toch maar van komen al sprak het me bij aanvang al niet aan.

One day in the life of de aso jeugd van New York? Mijn eerste vraag is toch wel wat Larry Clark in gedachten had met dit in en intrieste beeld. Want er zit weinig opbouwend in en is slechts een vicieuze cirkel van in en in slecht gedrag dat beantwoordt wordt met mogelijk nog dommer gedrag en keuzes, ofwel, het is een soort poel van verderf waar alles ingezogen wordt en beïnvloed wordt. Vanuit dat perspectief zag de jeugd er niet al te best uit in die tijd.

Goed geacteerd wordt er wel, dat staat buiten kijf. En wat het beeld betreft, rauwer en directer is haast niet mogelijk. Herkenbaar zal toch heus wel de gedachtegang van de gemiddelde tiener zijn en het harde beeld van de jeugd in een dergelijke grote stad. Maar daar is dan ook veel mee gezegd want indentificeren met dergelijk losgeslagen gedrag kon ik al niet toen ik zelf die leeftijd had, en dat kan ik nu nog steeds. Grenzeloos, wanstaltig, smakeloos, egoïstisch, om nog maar te zwijgen van diefstal, geweldpleging en vernieling. Nee, Casper en Telly doen niet hun best in de smaak te vallen want in hun zucht naar het volgende korte moment van voldoening blijken het toch vooral twee ettertjes van het zuiverste water die de woorden normen en waarden waarschijnlijk niet eens kunnen spellen. En dan die toon waarmee al die puberjongetjes en andere vroeg volwassenen zitten te oreren over vrouwen en sex alsof ze de wijsheid in pacht hebben, gewoon te sneu voor woorden.

De laatste twintig minuten waarop vooral de actie van Casper erg voorspelbaar wordt, heb ik mijn irritaties laten varen en hoop ik alleen nog maar dat ze zich zo ver mogelijk in de nesten werken want dat verdienen ze wel. En dan toch weer die vraag, wat had Larry Clark nu precies in gedachten hiermee? Onnodig te zeggen heb ik hier helemaal niets mee en ga ik dit snel weer vergeten.

Een naargeestig portret van een groep jongeren in New York in de nineties. Het speelt zich af in de tijd dat HIV nog een doodvonnis betekende, wat een donker randje geeft aan de belevenissen die bol staan van seks en drugs, met creatieve uitingen hielden ze zich dan minder bezig (maar de soundtrack is best fijn). Het is dus geen leuk portret, de jongeren zijn ongeremd, stelen, vernielen, zuipen en er zijn ook wel wat grensoverschrijdende incidenten, tot verkrachting aan toe. En als één van hen ruzie krijgt storten ze zich als hyena's op het slachtoffer. Iemand vraagt zich enigszins bezorgd af of ze hem misschien hebben doodgeslagen, maar dat wordt snel weggelachen en ze dompelen zich weer onder in drank en grootspraak.

Clark heeft een beetje een slechte naam, en inderdaad zoomt hij soms iets te verlekkerd in op de tienerlijven, maar als film vond ik het toch sterker dan gedacht. Ik had ook echt het gevoel dat met name de jongens zo stompzinnig waren als ze zich voordeden. De meisjes laten zich niet onbetuigd maar komen iets volwassener over. Zou nu sowieso niet meer gemaakt kunnen worden op deze manier, want Sevigny mocht dan al wel volwassen zijn, dat geldt niet voor alle acteurs. Sommige kinderen leken wel erg jong, maar wellicht waren ze daar ook op gecast.

Dawson en Sevigny maakten hun debuut en zijn van het hele stel het bekendst, maar ook Telly heeft van acteren zijn beroep weten te maken, wat ik best knap vind. Hij schijnt zelfs in The Wire mee te doen, ik kan me hem even niet meer voor de geest halen in die serie. De acteurs die Casper en Harold vertolken zijn al een tijdje dood.

Er is trouwens een vervolgdocu gemaakt een paar jaar geleden, gemaakt door een van de castleden: We Were Once Kids (2021) - IMDb