Autumn in New York (2000)

Best mooie verdraaiing van het gegeven man met midlife crisis die jongedame schaakt in de liefde. Het voelde bij mij aan als de duistere variant op Pretty Woman. Helaas laat de chemie tussen Gere en Ryder te wensen over en blijft het drama teveel aan de oppervlakte borrelen. Hier had echt meer in gezeten. Maar ik vind jullie toch ook weer wat streng hoor.

Dit is zo'n typische film waarvan ik minstens twee of drie keer stukken voorbij heb zien komen op tv, maar die ik nooit in zijn geheel gezien heb; tot voor enkele weken geleden.

De film wil een onwaarschijnlijk liefdesverhaal vertellen tussen een oudere man en een jongere, zieke vrouw. Op zich geen oneven gegeven, maar het voornaamste probleem waar de film mee te kampen heeft is dat het middenstuk inhoudelijk niks om het lijf heeft. Er gebeurt verdraaid weinig, en wat er gebeurt is eigenlijk constant hetzelfde (ofwel de tortelduifjes hebben het erg gezellig, ofwel er gebeurt iets waardoor de relatie een barst oploopt).

Jammer, want de potentie is er zeker met deze twee acteurs. Het valt echter te zeggen dat ik zowel Gere als Ryder wel eens betere rollen heb zien spelen. Desalniettemin halen ze het niveau van de film wel omhoog, mede door de onderlinge chemie die ik wel oké vond. Het dramagedeelte had wel wat subtieler uitgewerkt gemogen. J.K. Simmons die met zijn muts gooit en de daaropvolgende in slow motion weergegeven reacties... zoiets vergalt eigenlijk de geloofwaardigheid van dat hele moment. Dit terwijl de film even later met de opstijgende vogels wél de juiste snaar weet te raken.

Autumn in New York is verder geen rampzalige film. De lage score hier verbaast me dan ook een beetje. Wat mij betreft doet de film niet veel onder voor het merendeel van dergelijke romantische dramafilms. De film is bovendien mooi geschoten; de stad New York wordt bij vlagen prachtig in beeld gebracht. Al met al een vermakelijke wegkijker, die door een gebrek aan inhoud en overtuiging eigenlijk net de plank misslaat.

2,5*

Autumn in New York

Oversentimenteel en zoetsappig. Je zou er bijna kiespijn van krijgen. Ryder en Gere zijn redelijk, maar de echte chemie ontbreekt. De film wil te graag emoties bij de kijker losmaken, maar bereikt eigenlijk het tegenovergestelde. Het script is erg mager en vooral in het middengedeelte zakt de film aardig in. Als pluspunt moet ik wel zeggen dat de film een mooie sfeer heeft en je moet wel een ijskonijn zijn om helemaal niets te voelen. Te danken aan het spel van vooral Ryder.

In de debuutroman 'Hell' van Lolita Pille gaat het eponomie hoofdpersonage met haar entourage 'Un automne à New York' kijken in de bioscoop op de Champs-Élysées. Iedereen vind het een ontzettende snertfilm, buiten Lydie, "maar dat is dan ook een dom wicht." Ik moet bekennen dat ik het oordeel van Hell volg, streng maar rechtvaardig, Autumn in New York is inderdaad een snertfilm, niveau derderangs stuiverromannetje. Maar toch. Wat een genot moet het zijn om zo'n film als vrijdagavondsblockbuster geprogrammeerd te zien! Een overgestileerde ode aan de New Yorkse upperclass, opulent versierd als een porseleinen bord uit Limoges. Een kleffe romance die volledig leunt op de toenmalige star power van beperkt acteur Richard Gere, een onbegrijpelijk hoog budget van 65 miljoen (nauwelijks minder dan X-Men van datzelfde jaar), maar dat dan verdorie dubbel en dik terug verdienen in zoete box office recettes. Ik zou van vreugde haast in een medley van Variety-jargon willen ontsteken! Domestic sales greenlight ankle Alan Smithee!

Ik kan me zelfs visueel een gigantische billboard van Autumn in New York voor de geest halen, majestueus gedrapeerd op de hoek van de Rue du Colisée aan de Gaumont Champs-Élysées. Het kan echter dat ik mij dit maar verbeeld en dat ik eigenlijk denk aan 'What Happens in Vegas' (bij onze zuiderburen simpelweg bekend als 'Jackpot') met Cameron Diaz en Ashton Kutcher, maar dat maakt het niet minder wonderbaarlijk.

Er waren in het mooie jaar 2000 zeker nog meer nobele pogingen om de klassieke Hollywood weepie te infuseren met een blockbuster bankability, ik denk bv. aan What Women Want. Er zijn vast nog meer voorbeelden, maar ik heb geen zin om ze op te zoeken. Het is toch ergens wel magisch, zo een cultuur van mondiaal massavermaak dat volledig leunt op 'vedettes', blijkbaar genoeg om leeghoofdige Parijse bakvisjes van het 16de arrondissement uit hun paviljoen te lokken en een kaartje te kopen. En hoewel Autumn in New York naar objectieve maatstaven geheel mislukt is, haast unaniem werd neergesabeld door de pers en de veelbelovende carrière van regisseuse Joan Chen prematuur fnuikte en die zich bijgevolg haast gedistantieerd heeft van de prent (die zonder haar medeweten door de studio gerecut werd, ho, ik voel nog een slanguage serenade opborrelen!), is het toch allemaal best amusant te noemen. Het personage van Gere is zogezegd een briljante restaurateur, maar eigenlijk doet hij niet veel meer dan elegant door zijn zaak te flaneren en af en toe eens een salieblaadje te herschikken. Het merendeel van zijn tijd zit hij gewoon in zijn loft te niksen. Ook daar is hij echter productief, zo horen we hem tijdens een telefoongesprek eens fulmineren over een stuk kaas. "Dat was geen parmezaan van Fromans, eerder een pepperino uit Scarsdale!" 'Pepperino' is echter helemaal geen kaassoort. Wat bedoelde hij dan juist? Pecorino of nog iets anders? Zo zie je maar, Autumn in New York blijft in zijn enigma eindeloos fascineren