Point Blank (1967)

Heb hem gister gezien, ik vond hem voor een jaren 60 film best wel goed. Lee Marvin deed het prima. Hij was wel hard.

3,0

Gisteren ook bij Van Leest voor die prijs gekocht en vanavond (zonder verveelde vriendin er bij) lekker genieten!

Blijft een goede film, soms vervreemdend gemonteerd en verteld, zeer overtuigende Marvin, maar eigenlijk is iedere rol goed ingevuld.

De remake is ook best leuk kijkvoer, maar kan niet tippen aan dit origineel.

Kortom: nog steeds vier sterren!

Haha, wat een maffe film! Dit is waar Tarantino de mosterd haalt.

Soms is het net een parodie op misdaadfilms.

Lee Marvin ziet er uit als de concierge van een middelbare school. Eigenlijk een anti-held, maar hij heeft ook wel wat coole eigenschappen. Hij is hier helemaal niet zo oud als ik dacht, hij is vroeg grijs geworden.

Veel over-the-top stylering, vooral in het begin van de film. Veel slow motions ook. John Woo moet wel een fan hiervan zijn.

Sommige scenes deden me ook aan de flashbacks in A Fistful of Dynamite denken.

Erg vermakelijk dit met op het einde een leuke rol van Carroll - Archie Bunker - O'Connor.

Ruime 3,5 sterren

Lee Marvin speelt in deze film, maar in bijna al zijn films een enorme stoere dude die amper te verslaan is. Deze film laat zich kenmerken vooral in het begin door wat verrassend montagewerk waardoor het lijkt dat Walker (Marvin) telkens visioenen en (dag)dromen heeft.

Het plot is vrij standaard, Walker wordt genaaid door zijn beste vriend en gaat op wraak uit in de vorm van zijn waardigheid (93.000 dollar). Of dat lukt zal ik niet verklappen, maar ik vond de weg er naar toe nogal simpeltjes. Beetje teveel patsergedoe allemaal.

Lee Marvin vind ik wel een grappig ventje, maar niet echt een bewezen goed acteur wat mij betreft. Eerder een iets mindere versie van Clint Eastwood.

Teleurstellende film. Het begint allemaal erg sterk: de eerste twintig minuten of zo zijn zelfs fenomenaal. Dit blijkt zich echter tegen de film te keren, want de rest van de speelduur zat ik vooral te hopen dat het weer zo goed zou worden. Dat wordt het nergens.

Point Blank mixt een typisch Hollywood wraakverhaaltje met nouvelle vaguetechnieken. Dat pakt aanvankelijk goed uit, met de al vaker aangehaalde voetstappenscène als hoogtepunt. Maar na een tijdje vervalt de film in een bepaalde normaalheid die me dan weer tegenstaat. Probleem is ook dat het allemaal niet bijster spannend, ontroerend of mooi gefilmd is. Daarnaast heeft het een gigantische anticlimax als einde. Sommigen (niet op MovieMeter gelukkig) interpreteren het einde als het bewijs dat alles maar een droom is van de stervende hoofdpersoon, wat nogal vergezocht is.

Verbeeld ik het me trouwens of heeft Marvins personage uiteindelijk helemaal niemand zelf gedood. Iedereen om hem heen pleegt zelfmoord of ze moorden elkaar uit, maar Marvin lokt dit alleen maar uit. Dat vind ik dan wel weer leuk.
2,5*

In de jaren 60 en 70 werd er gelukkig veel geëxperimenteerd. Dit leidde tot grote mislukkingen, maar ook tot grote meesterwerken. Ik ben geneigd Point Blank tot de meesterwerken te rekenen. Deze film roept vragen op, die we dertig jaar later terugvinden in films als The Fightclub of The Usual Sospects.

Kortom, de (negatieve) commentaren verbazen mij.

De film loopt totaal niet lekker, dat is eigenlijk het grootste probleem. Er zaten nog wel wat aardige momenten in de film, maar voor de rest vond ik dit maar matig. Ook de uitstekend spelende Lee Marvin kan daar niets aan veranderen. De muziek paste totaal niet, het verhaal was grotendeels te warrig en ik zat telkens mezelf af te vragen wanneer de film nou echt begon. Heel slecht was het niet, maar dit was toch zeker maar een matige film. 1,5*

Het verhaal had ik al eens gezien in "Payback" met Mel Gibson, dus ik wist wel hoe het allemaal zou verlopen. Regie is wel dik in orde en Marvin speelt een veel killere boef dan Gibson. Sowieso is Point Blank een stuk rauwer dan Payback, die er nu en dan een grapje durfde tussen gooien. Ook enkele scènes zijn veel sterker hier zoals die bijna psychedelische scène in die maffe striptent met die schreeuwende neger en de set-up om het hotel binnen te raken. De laatste twintig minuten begon het wat te slabakken en zijn dan ook de minste. Point Blank blijft een onderschatte film in het genre dat meer aan de misdaadfilms uit de jaren '70 doet denken dan de jaren '60. Ver vooruit op zijn tijd dus.

Hoe beter een naam als Walker te onderstrepen dan door de kletterende voetstappen alhier. En dat in best een eigenzinnige film. Als je niet zonder een dichtgetimmerd verhaaltje kan, ben je er al snel aan voor de moeite. De film lijkt grotendeels het perspectief van zijn aangetaste hoofdrol te kiezen. Droom, herinnering of wat dan ook, veel komt vanuit het standpunt van een verblinde en getroebleerde geest die zonder blikken of blozen een organisatie doorklieft en op zoek gaat naar zijn geld.

Dat is dan meteen geweldig wanneer Walker een autoverkoper door elkaar rammelt. Boorman speelt met stijlen en gooit er met onder andere chaotische flashbacks een surrealistische noot tegenaan. De knokpartij in de jazzclub is een voltreffer, decors, aankleding e.d. zijn kleurrijk en stijlvol en als het erop aankomt, heeft het simpelweg een aantal gave, soms ook bevreemdende scènes in petto. Dickinson is goed voor eentje, idem voor O'Connor. Een grillige cocktail, maar wel met lekkers.

” I want my money. I want my $93,000.”

Heerlijke film van Boorman, die een eenvoudig wraakverhaal op subtiele wijze vermengt met een stijlvolle, stilistische aanpak, met een sterke montage en een mooie geluidsband. Vooral het eerste kwartier is heerlijk sfeervol en trekt je puur en alleen door de sterke geluidsmontage al helemaal in het verhaal. Tenminste, bij mij gebeurde dat wel. De alom geroemde voetstappenscène is dan ook fantastisch.

Lee Marvin zelf, speelt ook een fijne hoofdrol. Hij heeft van zichzelf al een geweldig markante uitstraling, met die enorm gefronste en karakteristieke kop van hem. Dat combineert hij met een aantal fijne, droge oneliners en prima acteerwerk, waardoor zijn personage Walker erg cool overkomt. Angie Dickinson is een fijne tegenspeelster. Mooi, maar toch ook iemand met een vurige uitstraling, wat hier ook gewenst is.

In de tweede helft zakt het niveau wel iets naar beneden, wordt het allemaal net iets minder stijlvol, maar blijft het desondanks een erg fijne thriller om naar te kijken. Ik vond het ook wel leuk om te zien hoe de vijanden van Marvin steeds tegen elkaar uitgespeeld worden. Point Blank bewijst dat eenvoud en een stijlvolle aanpak erg goed samen kunnen gaan en Boorman bewijst nog maar eens zijn klasse.

4,0* dik

Lee Marvin is een bad-ass in deze uiterst stijlvolle misdaadthriller.

Boorman maakt gebruik van flashbacks en vooruitblikken om het verhaal te vertellen, maar dat leid nooit af en is nooit verwarrend. Het houdt je als kijker zeker aan het scherm gekluisterd. De actiescènes waren zeker voor die tijd vrij heftig en blijven vandaag de dag zeker overeind. Het hoogtepunt was de scène in de swingclub; geweldig gechoreografeerd met goed gebruik van lichteffecten en schaduw. Het gekrijs van de zanger dat naadloos over lijkt te gaan in het geschreeuw van een danseres was ook een briljante vondst. Echt een lust voor het oog en oor.

Lee Marvin draagt deze film op zijn brede schouders. Hij overtuigd vaak alleen door zijn geweldig gebeeldhouwde kop, maar zeker ook door zijn acties; hij is bikkelhard maar ook charmant als het hem goed uitkomt. Het was prachtig om te zien hoe hij de schurken stuk voor stuk te slim af was.Angie Dickinson is zijn adembenemende tegenspeelster en ze biedt goed tegengas en staat haar mannetje absoluut.

Alcatraz is bijna een personage op zich, en de laatste scène op het gevangeniseiland waarin walker beseft dat alles toch een beetje boven zijn pet gaat eb zich terugtrekt in de schaduw is een mooie, vrij verrassende afsluiter van een absolute misdaadklassieker.

Hm, ik zie dat deze 'Point Blank' pas de 2e film is van regisseur John Boorman die ik zag. 'Deliverance' kennen we natuurlijk allemaal. Prima geheel, sfeervol en mooi geschoten. Ik hou van Los Angeles als locatie, dat grote huis met zwembad naar het einde toe is ook zo'n mooie setting. Volgens mij maakt Lee Marvin zelf nieteens iemand koud, maar hij zorgt ervoor dat er heel wat mensen het loodje leggen. Leuk detail. En dat voor 93.000 dollar. Boorman maakt zich qua plotuitwerking er wel heel makkelijk vanaf soms en ik kan persoonlijk niet zoveel met het einde, maar ik heb me goed vermaakt in de tussentijd.

Beste 1960's bad-ass die ik ken, die Walker. Zijn voornaam moet vooral ook nooit bekend worden. Voornamen zijn niet gegund voor beesten in pakken. Alles ademt jaren '60 in Point Blank. Voor de heteroseksuele, masculine melancholicus die ook zo zijn luie avonden voor de buis wil hebben.

John Boorman's 'Point Blank' is een hard-boiled gangster-film rondom Walker, het personage dat gespeeld wordt door Lee Marvin. En lopen, dat doet Marvin: recht op zijn doel af, ook al wordt nooit helemaal duidelijk wat zijn echte drijfveren zijn. 'Point Blank' is als een koortsdroom, heen en weer springend in de tijd en drijvend op primaire emoties. De locaties zijn geweldig gekozen in al hun kaalheid en Marvin heeft weinig woorden nodig. Eventuele opsmuk wordt door Boorman buiten het verhaal gelaten.

Lee Marvin is onvervangbaar als harde gangster en Angie is best knabbelbaar (à la Marlène Jobert of Mireille Darc) als macho-vrouwtje. Voor de rest stelt de film, op een paar voor die tijd best goed gefilmde scènes na, weinig voor en bevat niets origineels en is op het einde bepaald onduidelijk en teleurstellend.

Wat me niet ontging is de aanwezigheid van Carroll O'Connor, in die tijd alhier razend populair als Archie Bunker, de pezewevende komiek, in de vaste zaterdagavond TV-komiek.

Goeie film over een man die voor dood wordt achtergelaten en het geld wil waar hij recht op heeft. Een prima wraakfilm die er stijlvol uit ziet en goed gemonteerd is (de sterke voetstap-scene is daar een voorbeeld van). De film duurt niet te lang en Lee Marvin is goed gecast.

Voor alle duidelijkheid : dit is een meesterwerk. Zo, dit hebben we al gehad. Nu nog iets over Lee Marvin. De acteur staat niet bekend voor zijn diepgravende rollen alla Robert De Niro of Al Pacino maar hij heeft – zoals wij dat noemen – een kop maw een presence. Zijn personage is als een blok graniet en zelfs zijn naam – kortweg Walker – klinkt zo. Lee Marvin is de motor van de film (naar verluidt heeft hij ook veel bijgedragen in het personage en actie) die als een uit de dood rijzende wraakengel systematisch op zoek is naar zijn gestolen geld en de man die verantwoordelijk is. Echter, een nieuw tijdperk is ingetreden (setting is de swinging sixties) en de criminelen zijn vervangen door zakenmensen in grote anonieme bedrijven. Walker stuit telkenmale op de bureaucratie wanneer hij zijn geld wil.  Co star Angie Dickingson (ze zijn trouwens ook te zien samen in de film ‘the killers’, ook een steengoede film die lang in de running was om op deze plaats 99 te staan ) is perfect als sixties chick die gewillig uit de kleren gaat om Walker te helpen (nogmaals = we zijn in de swinging sixties). De structuur is gebaseerd op associatieve montage (met als superieur vb de voetstappen op de klankband met handelingen van zijn vrouw op beeldband), de score bestaat uit hoge tonen, beeldframe is prachtige panavision maw geen klassieke Hollywoodfilm.  Elk shot is over nagedacht, de beeldcomposities zijn subliem soms zelfs surreëel (1 vb Walker op prikkeldaad in de linkse bovenhoek van het kader als een soort roofdier). Regisseur is de Engelse John Boorman en maakt hier zijn Hollywood debuut. Met invloeden van nouvelle vague creëert hij met een klassiek misdaadintrige een uiterst cinematografische parel. Oriëntatieverlies dmv out of focus of door de montage (geen lineair traject maar een mengeling van flashbacks en heden). Helaas is het niveau nooit meer geëvenaard maar met ups (Deliverance, Hope and glory, the tailor of panama) en downs (The emerald forrest, The general) heeft hij wel de 21 ste eeuw gehaald. Ook de film haalt moeiteloos de 21 ste eeuw (sommige scenes zoals de bedscène waarin de koppels bij elke overgang veranderen van identiteit waren vernieuwend toen ik de film voor het eerst zag – halfweg de jaren 90 op een VHS cassette met een paar studiegenoten op een regenachtige voormiddag  – en zelfs nu nog na diverse visies blijven de beelden sprankelen). Of het traject van Walker een droom is, staat zelfs nu nog ter discussie (de film laat dit in het midden maar hint toch naar droom).  Oordeel zelf hoe jij dit interpreteert maar hoe dan ook is dit  cinema cool van de bovenste plank.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 99 : Point blank

Jaren geleden zag ik al Payback, de remake van Brian Helgeland en die vond ik ook al zo goed. Nu de originele verfilming van "the hunter" gekeken en die is toch weer heel anders. Veel meer stijl en klasse, minder actie. Minder humor. Lee Marvin is zo cool! Ik snap er niks van. In Payback doet Gibson zo zijn best (en dat besef je pas als je point blank ziet) om cool te zijn maar Marvin is het gewoon.

Hoe hij het doet? Goede vraag maar man man. Deze film is nog steeds relevant en zoals al vaker gezegd qua sound design, montage en cameravoering was deze zijn tijd ver vooruit! Alleen verliest hij tegen het einde wat aan kracht. De finale vind ik een beetje lafjes maar dit komt volgens mij ook omdat het boek niet echt een einde had omdat er nog vervolgen aan vast geschreven moesten worden. Boorman wilde duidelijk wel een soortvan eind maar kiest voor een vrij soft open einde. hier scoort payback toch beduidend veel beter met een opbouw van spanning en actie, een twist en dan BAM het einde! Uiteindelijk hebben beide films hun kracht en zwakten en vind ik het toch knap dat je zo;n diverse films met hetzelfde bron materiaal kan maken.

Nu kijk ik ook nog uit naar de Aziatische versie, full contact van Ringo Lam uit 1992 met Chow Yun fat. Ben benieuwd ik zal daarover later nog wat schrijven.

“Cell. Prison Cell. How did I get here?”

Prima klassieker. Vooral de onconventionele regie van John Boorman valt op, en het geeft Point Blank een wat dromerige sfeer. Het is een wraakverhaal en Boorman schuwt de harde scenes niet, maar door de regie heeft het ook wel iets kunstzinnigs. En het is altijd interessant als een film Alcatraz aandoet. Lee Marvin is sterk op dreef als wraakengel, maar ik vraag me wel af wat een Clint Eastwood of een Charles Bronson met dit soort rol had kunnen doen. De andere acteurs en actrices doen het ook goed, maar de grootste complimenten moeten gaan naar de regie en de schitterend gekozen locaties.

Bizarre wraakfilm die zich houdt tussen de nouvelle vague van de jaren '60 en een harde wraakfilm uit de jaren 60/70. Later nog (in grote lijnen) verfilmd als Payback met Mel Gibson dat zich op hetzelfde boek baseert. Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar door de vrij apart aanpak is dit best wel boeiend. Een film die helemaal de jaren '60 uitstraalt. Hard, kleurrijk en wat geschift. Daardoor is de film beter dan het eigenlijk verdient.

Lee Marvin zet een degelijke hoofdrol neer als Walker. Het is even afwachten waar de film precies heen gaat, maar uiteindelijk ontvouwt zich wel een degelijk verhaal. De film moet het echter meer van de sfeer hebben. Het kleurgebruik valt in positieve zin op en er is ook de nodige actie. Wel wordt het nogal afstandelijk gebracht, zodat het nergens spannend wordt en de film (in ieder geval qua plot) ook niet lang zal blijven hangen.

Erg fraaie deconstructie-achtige gangsterfilm met noirelementen. Een uitgekleed vrij eenvoudig verhaal waar alleen nog maar de basis er toe doet. Zorgvuldig gekozen voor die tijd modernistische locaties en verrassend dwars voor een studiofilm uit 1967. Boorman had zeer duidelijk vooral niet-Amerikaanse cinema als invloed. Lee Marvin speelt de ultieme Lee Marvin-rol en Caroll "Archie Bunker" O'Connor steelt de show tegen het einde van de film.

Opvallend dat Boorman (ik zag hiervoor alleen Deliverance) zo'n wisselvallige carrière tegemoet ging en ik vraag me af de belofte van deze film ooit wel helemaal door hem is ingelost.

Voor vanavond nooit geweten dat Payback uit 1998 met Mel Gibson een remake was. Of beter gezegd: een tweede verfilming van roman Richard Stark's: The Hunter

Beide films hebben nagenoeg dezelfde verhaal maar het verschil zit hem in de regie. Boorman heeft meer stijl en minder actie en dat maakt Point Blank al de betere van de twee. Ook doordat er minder actie erin zit concentreert de film meer op de protagonist Walker, uitstekend gespeeld door Lee Marvin.

In Payback was de nadruk meer op wraak ook in deze film maar de film neemt ons mee in het hoofd van Walker met de regie stijl van Boorman maakt het een fascinerende film. Cinematografie was op momenten origineel met leuk gekozen kaders, aparte shots en goed gekozen licht.Ik kan wel zien waarom zo veel filmmakers Point Blank als inspiratie hebben. De manier van verhaal vertellen vanuit Marvin, de stijl en genre. 1967 een onderschat filmjaar

Ah bon, Payback van Mel Gibson blijkt een remake te zijn? Wist ik ook niet. Point blank is alvast een degelijke en onderhoudende wraakfilm. Misschien wat gedateerd, maar de film biedt voldoende tijd om daar aan te weerstaan. Het vrij eenvoudige plot wordt gecounterd door de regie en hete plotverloop met verschillende lagen tussen droom en realiteit.

Een prima Lee Marvin ook die het niveau van de film optilt. Je leeft mee met zijn personage op zoek naar gerechtigheid. Prima setting en sfeer. Qua aanpak bovengemiddeld en waarschijnlijk daardoor ook fungerend als typefilm.

Goede misdaadfilm van John Boorman. Fijn om nog eens iets van hem gezien te hebben, want Deliverance was tot nu toe het enige wat ik van hem gezien heb en hij heeft hiermee alleszins een erg stijlvolle film afgeleverd. De nouvelle vague stijl weet me wel te charmeren.

Het verhaal zelf is een standaard wraakverhaal waarbij Lee Marvin zijn deel van een klus (93.000 Dollar) probeert terug te krijgen van de organisatie en het leuke hierbij is dat hij zelf niemand vermoord, maar iedereen tegen elkaar weet uit te spelen tot er maar 1 leider overblijft. De voetstappenscène springt er wel bovenuit, maar ook de scène waarin Marvin de val weet te ontwijken met de scherpschutter is erg knap gedaan.

Die Lee Marvin past ook wel prima binnen het geheel die met een gefronste blik de hele film volmaakt. In andere films zou ik me daar snel aan ergeren, maar hier is hij volledig op zijn plaats.

3.5*