Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969)

Filmklassieker. Hoog entertainment. The Sting een ,soort remake ,kon dat niet halen. Onwaarschijnlijke chemie tussen Redford en Newman. Ik vind wel dat Redford ,Newman van het doek speelt. Ernst afgewisseld met humor. Erg sterke one-liners....''Word je er niet moe van om altijd gelijk te hebben? '...En dan die fiets waar sommigen zich over verbaasden...?.Het is een overgangstijd naar de 20 e eeuw....stoomtrein,fiets kondigden zich aan....Historisch besef heet dat,anders begrijp je maar weinig films @Serge Leone

Western met veel potentie, maar die helaas niet helemaal weet te beklijven. Ondanks de prachtige beelden en het naturelle acteerwerk van de twee hoofdrolspelers is de film bij vlagen ook chaotisch (vooral de ontmoetingsscène tussen Etta en Butch en de soundtrack) en totaal niet humoristisch (de eerste scènes in Bolivia, amai amai). Al met al wordt het geheel dan niets meer dan één langdradige en saaie achtervolgingsscène, zonder écht spannende scènes, dubbele lagen of een dosis cynische humor. De film wordt gedragen door het acteerwerk, maar dat is niet genoeg voor een voldoende. 2,5*

Beter dan gemiddeld Western.

Begon in ieder geval best stijlvol. Mooi filtertje dat sterk overeenkomt met de sepia fotos die de tijd van toen typeren. Het duurt alleen niet lang, en wanneer de film overschakelt naar kleur is de omschakeling pijnlijk. Lelijk, flets kleurgebruik, lelijke omgevingen.

Halverwege weet Hill nog een keertje te overtuigen met de fotos, zeker de bijna-animaties zijn best mooi. Toffe scenes die een film als deze wat meer cachet weten te geven. Er zit nog één visueel aardige scene in die wat aan Letyat Zhuravli deed denken (vanachter de plankjes gefilmd tijdens het fietsen), maar daarmee heb je het positieve qua visuele wel gehad. Jammer dat Hill hierin niet wat consistenter was.

Newman en Redford het als koppeltje best oké, maar de film verliest al snel aan tempo wanneer de achtervolging begint. Een schijnbaar eindeloos segment, niet meer dan een aaneenschakeling van landschappen, zeurende hoofdpersonges en het geluid van hoeven. Ook in Bolivië zit er zo'n irritant stuk (met alle overvallen). Herhalingen die de film veel te lang maken en het tempo er compleet uithalen.

Eindscene deed me verder ook niks, interesse was wel zo'n beetje weg toen ze eindelijk in Bolivië aangekomen waren. Jammer, want in afzonderlijke momenten was dit best een vlot en te pruimen filmpje, alleen sprijtig dat het er zo weinig waren..

1.5*

Een geslaagde western met twee uitstekende hoofdrolspelers. Had eerder de film 'the Sting' gezien van deze regisseur en die beviel me prima dus deze film moest ik zeker zien.

Achteraf bezien geen spijt van want ik heb me prima vermaakt.

Het vleugje humor wat door de hele film verweven zit werkt uitstekend. Goede grappen en leuke situaties maken deze film niet al te zwaar.

Daarbij komt ook nog dat de rollen van beide hoofdrolspelers heel erg goed worden ingevuld. Newman en Redford tillen deze film persoonlijk naar een hoog niveau en bezorgen de kijker een prima kijkervaring!

They're already standing with their backs against the wall!

Een mindere western dan wat ik gewend ben, the gb&u, once upon a time in the west , Django en the Unforgiven vind ik allen beter dan deze prent. Maargoed, deze mag ook zeker zijn sterke punten hebben. Namelijk, de chemie tussen Redford en Newman. Klasse. Natuurlijk ook het spel van beiden. Zitten interessante scenes in de film, alsde momenten dat de 5 mannen op de paarden Butch en the Kidd achtervolgt. En natuurlijk de mooie plaatjes, die toch eigenlijk wel in elke western aanwezig zijn, van de net genoemde sowiezo dan.

Dan het mindere aan de film, met name de muziek, die mij niet wist te bekoren. Maarja, ook dan weer, de bovengenoemde westerns vond ik qua muziek veel beter. Tja kan zo met nog meer dingen wel even door gaan, maar dat doe ik liever niet. Blijf liever bij het positieve. En dat is dus dat ook deze western zijn eigen goede eigenschappen weer heeft.

8*

Heerlijk! Nog eens genieten van de tijd van toen en een van mijn lievelings-songs van het Kingston Trio "When the rain falls on my head"...

Een kanjer van een western van meer dan anderhalf uur glimlachen met de slimme ingevingen van het onafscheidelijk duo Paul Newman, Robert Redford en Katharine Ross, ontelbare overvallen, vuurgevechten, doden en heerlijke zichten. Dat voor 1969. Ik denk zelfs dat ik toen deze film zeker minstens eenmaal gezien heb. Alleen vermoed ik. In onze dorpscinema "Hollywood". Voor 5 Bf kon je er elke zondagmiddag terecht voor zulke knallende films. 's Avonds vrijden er de koppeltjes. Voor de beeldschone Bloody Mary's moesten we al naar de provinciehoofdplaats.

Het verhaal is super-eenvoudig met, zonder veel inspanning voortvloeiend van de ene fase in de andere.

Dit is mij, met de voeten omhoog, ontspanning ruimschoots 4,5 punten waard.

Robert Redford en Paul Newman, 2 iconen wiens carriere parallel met elkaar lopen en jammer genoeg maar in 2 films te zien zijn samen. De films die ze hebben gemaakt is entertainment van het allerhoogste niveau. Over de inhoud van Butch Cassidy and the Sundance Kid wil ik niet teveel uitweiden. Meeste is al gezegd door users die het beter kunnen verwoorden dan ik ooit kan. Wat ik wel kwijt wil is dat hun acteerstijl veel lijkt op improvisatie, dat het script meer een leidraad was van handelingen dan dat er volzinnen in hebben gestaan. Geniaal in al zijn eenvoud. Niet dat ik tegen method acting ben, zeker niet maar deze stijl ligt me beter. Hun lollig en meligheid spat van de scherm en beiden hebben zichtbaar veel lol tijdens opnames.

Punt wat ik eigenlijk wil maken is dat ik vermoed dat er een onderliggende politieke boodschap zit ondanks de luchtige toon v/d film. ( gebruiker euroshopper legde een link naar vietnam) In 1963 werd J.F. Kennedy vermoord en 5 jaar later diens broer Robert. Beide stonden bekend als vooruitstrevende liberale democraten in een overwegend uiterst conservatief politiek arena. Hollywood daarentegen had van oudsher een linkse traditie ( denk aan McCarthy's heksenjacht in Hollywood op iedereen die ' links' was zo rond 1950) Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de personages Butch en Sundance synoniem stonden voor John en Robert Kennedy. 4 ' outlaws' en alle 4 vinden vroegtijdig de dood. Zou het een subtiele manier van protest zijn van George Roy Hill?

Voor alle duidelijkheid, het is een vermoeden, geen feit.

Deze Western / Avontuur film heb ik als kind zijnde vroeger in de jaren 70 voor het eerst gezien en toen vond ik het een zeer leuke, vermakelijke en spannende film en waren Butch Cassidy en The Sundance Kid een soort van helden voor mij. Nu ik hem voor de eerste keer (na bijna 40 jaren) weer herzien heb, is dat beeld niet helemaal blijven staan (is natuurlijk nu ook wat gedateerd), maar blijft het nog steeds een verdomde goede, leuke en zelfs spannende film.

Het verhaal bestaat eigenlijk uit drie gedeeltes. In het eerste gedeelte (vooral komisch maar nu ook een beetje flauw) van het verhaal leer je kennis maken met de bank- en treinovervallers Butch Cassidy en The Sundance Kid en ook met Etta Place die de geliefde is van The Sundance Kid. In dat gedeelte zie je ook een aantal bank- en trein overvallen van hun, welke eigenlijk best romantisch (namelijk geen slachtoffers) in beeld werden gebracht.

In het tweede gedeelte van het verhaal (na circa 30 minuten) krijg je te maken met een lange (bijna 30 minuten) zenuwslopende en spannende achtervolgingsscène, waarbij Butch Cassidy en The Sundance Kid na een succesvolle treinoverval op de vlucht slaan te paard maar daarbij continue achtervolgt (wat ze ook doen, ze raken hun achtervolgers niet kwijt) worden door een groepje personen die hun wilt berechten. Omdat die scene zolang duurt en best spannend is, wordt je er nerveus en zelfs gek van. Nadat ze eindelijk weten te ontkomen aan de achtervolgers (door van grote hoogte in een wildwaterrivier te springen), gaan ze samen met Etta Place naar Bolivia waar Butch Cassidy het steeds over heeft en daar speelt zich dan het derde en tevens laatste gedeelte van het verhaal af.

In het derde deel in Bolivia pakken ze natuurlijk weer snel hun beroep als bankovervaller op en zijn ze daar ook wederom zeer succesvol in. Maar op een gegeven moment keert hun geluk en eindigt het voor Butch Cassidy en The Sundance Kid tragisch tijdens een geweldig eindgevecht tegenover een gigantische overmacht van Boliviaanse soldaten. Als kind zijnde was ik best kapot van dat einde. Dat eindgevecht heeft overigens veel weg van het eindgevecht van de eveneens geweldige (in mijn ogen zelfs nog beter) Western film "The Wild Bunch (1969)" die ook nog eens uit hetzelfde jaar stamt. Sowieso heeft die film wel bepaalde overeenkomsten met deze film en dat ondanks verschillende regisseurs. Deze film is misschien meer romantisch terwijl de film "The Wild Bunch (1969)" juist rauwer is.

Het best luchtige (zeker in het eerste gedeelte) verhaal, ook met de nodige droge humor, zit goed in elkaar en weet ook vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien. Ook met de uitvoering (inclusief de nodige actie) zit het meer dan goed en visueel ziet het er allemaal nog steeds fraai uit, ondanks dat deze film nu bijna 50 jaar oud is. Je ziet wel goed dat men gebruik heeft gemaakt van nep bloed, maar dat was gebruikelijk in de jaren 60 en 70. De cast tilt deze film natuurlijk ook naar grote hoogte en dan vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers Paul Newman in de geweldige en overtuigende rol (met best veel humor) van Butch Cassidy en Robert Redford in de geweldige en overtuigende rol van The Sundance Kid. Ook Katharine Ross in de rol van Etta Place deed het verdienstelijk en zij zag er destijds natuurlijk ook best mooi uit.

Al met al is dit gewoon nog steeds een goede Western / Avontuur film, die je vanaf de eerste tot de laatste minuut weet te vermaken. Ondanks dat de film bijna twee uren duurt, verveelt hij nergens en dat komt omdat het verhaal gewoon goed in elkaar steekt en weet te boeien tot de laatste spannende en tragische minuut. Ondanks dat deze film nu een mindere indruk op mij heeft gemaakt als destijds als kind zijnde, krijgt deze film toch gewoon een verdiende zeer ruime voldoende van mij.

"Kid, the next time I say, "Let's go someplace like Bolivia," let's GO someplace like Bolivia."

Ben eigenlijk meer van de Spaghetti Western's maar was wel benieuwt naar deze film. Hij staat ook in de top 250 van IMDb.

Butch Cassidy en zijn partner Sundance Kid zijn op de vlucht voor de arm der wet. Een rijke bankier heeft de beste spoorzoekers achter ze aangestuurd en nu zijn ze genoodzaakt om helemaal naar Bolivia te vluchten... Deels gebaseerd op historische gebeurtenissen.

De film kwam langzaamaan opgang. Veel van de beroemde bende van Cassidy en Kid krijgen we niet te zien. Halverwege werd de film wat interessanter als we de twee schurken volgen op hun vlucht naar Bolivia.

De film voelt een beetje langdradig aan omdat er lange stukken inzitten zonder muziek. Er zijn dan ook weer een paar stukken waar alleen muziek onder zit. De scene met de fiets valt qua toon een beetje anders als de rest van de film, maar mag er zeker wezen. Goede muziek van Burt Bacharach (ook te horen in Austin Powers), typisch 60's/70's.

Visueel oogt de film vrij modern. De cinematografie was erg sterk en ook leuk dat aan het begin en in het midden een gedeelte in zwart-wit. De film bevat enkele memorabele scènes die erg klassiek aandoen, het einde bijvoorbeeld, was erg sterk. De locaties zijn ook erg mooi en zien er erg gaaf uit in het mooie Panavision-formaat. Gave shoot-outs en zeer sterke montage, die dan weer lekker snel en dan weer rustgevend traag is.

Al met al goede klassieke Western deze Butch Cassidy and the Sundance Kid, door (met name) het einde zeer onderscheidend.

Het meeste is al gezegd over deze film. Een tikje aparte doch spannende western met een ijzersterke rolverdeling. De interactie tussen de hoofdrolspelers zorgt ook voor een bepaalde humor en lichtvoetigheid. Op deze succesvolle bioscoopfilm zou later de TV-serie "Alias Smith and Jones" worden gebaseerd.

"Well, that oughta do it!"
"Think you used enough dynamite there, Butch?"

"I'll go."
"This is no time for bravery... I'll let you."

Is dat zo? Wat interessant. Deze film heeft inderdaad dezelfde lichtvoetige humor als de "Alias Smith and Jones"-serie, een overeenkomstig onderwerp en de hoofdacteurs hebben dezelfde 'chemie' als Ben Murphy en Pete Duel (what's in a name?).

Naast de humor zat er ook behoorlijk wat romantiek in de film en muziek die niet helemaal bij een western past. Vooral het stukje met de fiets en de vrouw waar beide heren op vallen, vond ik nogal saai en kinderachtig. 'Raindrops keep falling on my head' is weliswaar een leuk liedje, maar het past niet helemaal bij een western en maakt de film nog lichtvoetiger dan hij al was.

Deze film begint met de woorden 'Most of what follows is true', jammer genoeg is dat niet zo heel veel. Butch Cassidy was inderdaad minder gewelddadig dan andere outlaws van die tijd en stond onder vrienden bekend als aangenaam gezelschap, maar in de film wordt hij veel te veel als brave borst voorgesteld (vragen aan de gewonde bewaker op de trein die ze overvallen of het wel goed met hem gaat, de Mexicaanse bandieten smeken om af te zien van een vuurgevecht omdat hij niemand wil doden...).

In de film willen Butch en Sundance geen ranch houden, terwijl ze dat in het echte leven wel degelijk gedaan hebben en zelfs een tijdje een rustig en gelukkig leven hadden. Ook het einde van de film is in strijd met de historische feiten: in werkelijkheid rende niet Butch maar Sundance naar de ezel om munitie te halen, en in de film lopen ze als ware helden richting het Boliviaanse leger terwijl in werkelijkheid slechts een paar soldaten het huis omsingeld hadden en de twee bandieten in het belegerde huis bleven en daar zelfmoord pleegden. Die laatste beelden zien er wel goed uit en het zorgt voor een gedenkwaardige finale, dat wel!

Er zitten mooie beelden van het wilde westen in de film en het is leuk om de twee hoofdrolspelers steeds met elkaar te zien bekvechten, meer heeft dit echter niet te bieden. Ik vind het veel interessanter om nog eens een docu over Butch Cassidy te bekijken dan om deze geromantiseerde versie te zien.

Knappe film onder te brengen in het genre drama/komedie en vooral dit laatste heeft de doorslag. De humor is steeds aanwezig, in situatie en vooral in de dialogen.

Het inlassen van de bruinachtige oude fotografie is een meevaller en heeft de film zowat een licht "waargebeurd"-cachet.

Paul Newman en Robert Redford zijn outstanding en ook Katharine Rosse acteert goed.

Aangenaam verrast. Dacht aan een spiritloze avonturenfilm, maar kreeg een intelligent, goed opgebouwde en boeiende film te zien, die bovendien de tand des tijds grandioos heeft overleefd.

Zeer vermakelijke westernfilm met historische inslag. De overvallen zijn goed verfilmd, de meeste stunts komen waarheidsgetrouw over, en bij momenten krijg je zelfs oprechte sympathie voor de overvallers (sterke vertolking overigens!). Ook het slot mag er zeker zijn.
Langs de andere kant had er misschien net iets meer aandacht mogen besteed worden aan het "verleden" (om er een echte epos van te maken), waardoor het middenstuk op de vlucht in Amerika minder lang had moeten duren (ook al zien we op die momenten ook soms sterke staaltjes). Maar goed, kortom een zeer vermakelijke en doenbare film voor de niet-western diehards, en gezien de tijdsgeest meer dan behoorlijk verfilmd!

Laatste tijd weinig westerns gezien en na deze moeten we toegeven dat er inderdaad wel leuke films zijn op dat gebied. Natuurlijk hebben we de Spaghettiwesterns en vroeger groeiden wij op met de serie Rawhide.

Allemaal vermakelijk en sommigen goed in elkaar gezet. Weer anderen (en dat is de reden dat we de laatste tijd weinig westerns keken) vallen echt tegen. Steeds weer een riedeltje dat afgespeeld werd en het enige verschil was de speeltijd.

Wat deze Butch...betreft, een aanrader!

Boy, I got vision, and the rest of the world wears bifocals

Het is vreemd hoe je sommige films onbewust links kunt laten liggen. Ik ben een grote fan van zowel Robert Redford alsook van Paul Newman en dan zou je denken dat een samenwerking tussen beide acteurs hoog op de to-see lijst zou liggen. Ik had hier op zich ook wel zin in, maar ergens stond ik hier ook een beetje weigerachtig tegenover. Ik ben niet meteen één van de grootste Western fans die er hier rondlopen en ook het oeuvre van regisseur George Roy Hill kon me, met uitzondering van The Sting, maar matig bekoren.

En ook Butch Cassidy and the Sundance Kid is niet het beste van wat ik beide heren al heb zien brengen. Het grote probleem is de toon die Hill er op nahoudt. Ik kan me op zich nog wel verzoenen met een wat meer komische insteek, maar die fiets-scène met Butch en Etta onder begeleiding van Raindrops keep falling on my head.. Het is een wel erg slechte combinatie. Leuk detail wel bij die scène: blijkbaar kon de stuntman amper iets doen met een fiets waardoor het nagenoeg altijd Paul Newman zelf is op de fiets. In ieder geval, sowieso loopt er flink wat mis met de score van Burt Bacharach die vooral zeemzoet oogt en nooit echt bij de beelden past. Toch is er uiteraard ook veel goeds aan Butch Cassidy and the Sundance Kid. Misschien wel één van de leukste openingsscènes tout court maar vooral ook de onvermijdelijke shootout aan het einde van de film maakt erg veel goeds. Sowieso zit er lekker veel dreiging in de achtervolging waardoor dit op zich wel blijft boeien.

Wat op zich ook niet zo moeilijk is wanneer je klassebakken zoals Robert Redford en Paul Newman ter beschikking hebt. Redford is hier nog niet op het toppunt van zijn kunnen (hoewel ik hem in The Chase en Barefoot in the Park ook al wel sterk tot erg sterk vond) maar de chemie met Newman is al wel zeker aanwezig. Dat is dan ook zo'n acteur waar je als regisseur weinig verkeerd mee kunt doen, al zou het Hill later wel lukken met het abominabele Slap Shot. De main focus ligt op de twee titelrollen, maar wel tof dat Katharine Ross er niet zo bekaaid af komt als je zou verwachten van dit soort rollen. Hill neemt de tijd om haar in de film te werken en Ross (die er trouwens geen goede relatie met de regisseur op nahield) neemt die kans met beide handen aan.

Tof om eens gezien te hebben, zoveel is duidelijk. Butch Cassidy and the Sundance Kid is zo'n film waar de invloed van te merken is in veel films en je krijgt twee uitstekende acteurs voorgeschoteld. Redford zou hierna helemaal gebombardeerd worden tot ster en Newman bouwde die status verder uit. Later in 1979 volgde nog een sequel, wel met een compleet nieuwe cast waardoor de film compleet flopte. Dat zie je wel vaker gebeuren.

3.5*

Na The sting mijn tweede film wat beschouwd wordt als een topper van George Roy Hill. Wederom met het duo Paul Newman en Robert Redford. Ook deze keer overtuigde de film me niet helemaal. Zelfde gevoel als bij The sting eigenlijk. Je ziet dat er wel duidelijk vakmanschap aan te pas kwam, maar het verhaal zelf boeide me niet zo. Ik had veel moeite om er de aandacht bij te houden.

Hill moet me wellicht niet liggen. Ook hier vond ik de satirische insteek minder geslaagd. Aan de acteurs lag het niet, want naast de uitstekende dialogen deden Redford en Newman het erg goed. Mooi samenspel tussen beide heren. Maar bij een western hou ik eerder van een andere, iets hardere rauwere aanpak. Iets te luchtig dus in mijn ogen om “serieus” genomen te worden. Goede cinematografie ook met ook een afwisseling tussen kleur en zwartwit. Uiteindelijk tevreden hem eens gezien te hebben. Zeker al bij al een voldoende.

“Kid, the next time I say, "Let's go someplace like Bolivia," let's GO someplace like Bolivia.”

Newman en Redford zijn fantastisch als Butch Cassidy en de Sundance Kid. De film straalt die lekkere ouderwetse Western sfeer uit, maar het is eigenlijk op de eerste plaats een karakterstudie over twee mannen die samen overvallen plegen. De sets en locaties zijn geweldig gekozen, en de cinematografie is schitterend.

Katharine Ross heeft ook een geweldige bijrol, en ondanks dat je wel een beetje weet hoe het eindigt is het erg vermakelijk om de twee bankovervallers te volgen op hun avonturen. Het laatste gedeelte in Bolivia is donker en actievol, maar door het spel van Newman en Redford (en de vlijmscherpe dialogen) is het ook opvallend luchtig. Je hebt een band opgebouwd met de twee ‘outlaws’, en dat betaalt zich uit tegen het einde. Het laatste shot met de bevriezing van het beeld is iconisch.

Net zoals bij veel (goede) westerns is het thema hier ook de teloorgang van het Wilde Westen door de opkomst van de moderne tijd. Een moderne tijd die overigens wordt aangekondigd door...de fiets, in wat waarschijnlijk de bekendste scene is, mede door het bekende liedje van Burt Bacharach. De muziek paste misschien niet direct, voor mij werkte het wel- dat geldt trouwens nog meer voor South American Getaway, hét nummer van de film wat mij betreft.

Anders dan meer grimmige tijdgenoten is de toon van Butch Cassidy & The Sundance Kid erg luchtig. De komische elementen zijn volop aanwezig, zozeer zelfs dat komedie als genre niet zou misstaan. Het verhaal is redelijk eenvoudig maar biedt mooie beelden en Newman en Redford zijn geweldig als het beruchte duo. Ross heeft als derde hoofdrolspeler beduidend minder te doen maar wat ze doet doet ze goed. Opvallend gebruik van bewerkte oude foto's om vrolijke passages in o.a. New York te tonen, een techniek die deed denken aan het vervangen van verloren beeldmateriaal door movie stills in antieke films. Het einde is een van de beste eindes van een western ooit, vooral als beroepsoptimist Newman vlak voordat ze naar buiten stormen opgelucht vaststelt dat hun nemesis Lefors niet was gespot onder de aanwezigen.

Slordig is wel dat de "Bolivianen" met een vet Mexicaans accent spreken maar goed, dat zal de meesten waarschijnlijk worst wezen.

Bijzonder vermakelijk stukje jeugdsentiment, een film die ik me voornamelijk nog van titel herinnerde en het einde met het naar buiten stormen. Een einde overigens die een reden heeft en waar ik zo op terug kom.

De film valt vooral op door zijn luchtige en komische inslag. Newman en Redford maken mooi weer als twee best wel innemend karakters die overigens niet altijd bijster snugger overkomen. Zo vraagt Butch als leider wel heel vaak wat The Kid vind die dan weer met een vlees-noch-vis reactie reageert, en zo is de film doorspekt met grappige verwikkelingen en kostelijk en sarcastische dialogen. De scene waarbij ze de wagon opblazen is bijzonder geestig. Think ya used enough dynamite there, Butch?

Hoewel er op zich niet eens zoveel spectaculairs gebeurt in de film draait het geheel toch prima op de wisselwerking tussen de twee boefjes. Wellicht zijn bepaalde dingen en dialogen wat te modern voor die tijd maar it works for me. En om terug te komen op het einde, het laat zich raden wat er gebeurt nadat ze naar buiten stormen toch is heden ten dag nooit opgehelderd wat er precies met Butch en The Kid gebeurt is. De Boliviaanse autoriteiten zouden twee doden in een huis hebben gevonden waarvan zij aannamen dat ze het waren en ze werden begraven. Toch waren de graven na verloop van tijd verdwenen en konden DNA-experts niemand vinden. Daarnaast beweerde de zus van Butch dat Butch teruggekeerd was naar de VS en daar nog lange tijd in 'anonimiteit' geleefd heeft.

Butch Cassidy and the Sundance Kid, een fijne film met een lekkere luchtige sfeer en een hoog humorgehalte. Prima rollen en wisselwerking van en tussen Redford en Newman, heel kort rolletje in het begin van een nagenoeg onherkenbare Sam Elliot, en al met al een film die je niet te serieus moet nemen. Prima en vermakelijk wegkijkertje en vanwege het jeugdsentiment een half punt extra.

Opvallende antiwestern. De toon is eerder lichtvoetig en helt soms over naar sentiment (dat jazzriedeltje bij de achtervolging), maar bezwijkt daardoor niet onder bombast zoals de typische spaghettiwestern. De interactie tussen Newman en Redford is fijn - die laatste lijkt haast een Brad Pitt avant la lettre.

Tegenvaller.

In Butch Cassidy had ik veel vertrouwen nadat de eerste scenes over het scherm sprongen, die worden opgemaakt met een uitstekende filter. Het geeft deze film direct een aparte uitstraling die voordelig blijkt naarmate de film vordert. Helaas, ook naarmate de film vordert, blijft de film in rap tempo kracht verliezen totdat het gewoon een teleurstelling is.

Het acteerwerk is zozo. Samen zijn Redford en Newman een aardig duo, maar apart van elkaar vind ik het oersaaie personages. Babbelen en kermen, ik kon er op geen enkele manier sympathie voor voelen. Dat Redford uiteindelijk ook een love interest krijgt helpt het resultaat niet vooruit, al is dat vooral een kwestie van persoonlijke smaak en iets dat ik niet leuk vind, dat zal ik toegeven.

Visueel aardig geschoten en een camera die alles actief in beeld brengt. De beelden wanneer de heren paardrijden zijn erg knap en strak geschoten. Verder kent de film mooie locaties en heerlijke filters bij vlagen, de filters maken ook meteen een passende sfeer mogelijk. Helaas zijn de filters schaars, en de sfeer dus ook. Alle beelden met een avontuurlijk karakter (Bolivia) worden ook plots slecht in beeld gebracht, waardoor het nauwelijks weet te boeien.

De actiescenes zijn snel gemonteerd en degelijk ingericht, alhoewel een beetje dwaas geacteerd. De manier hoe iedereen beweegt lijkt me nauwelijks overheen komen met een realistische schietpartij. De finale mag er wezen, net als enkele explosies, verder vond ik het op het gebied van actie iets te dwaas en chaotisch om indruk te maken helaas.

Ik kwam erg moeilijk door het middenstuk heen. Het begint goed, eindigt sterk, maar kiest in het centrum van de film paden die me totaal niet lagen. Erg vermoeiende romantiek en een saai avontuurtje. Een klassieker vanwege een aantal redenen, maar slechts enkelen daarvan wisten me te overtuigen. Ik vond het een film waar ik maar moeilijk doorheen kon komen.

De film trapt af met beelden van een overval op een trein. Het zijn zwart-wit beelden als in een stomme film (alleen de tekstbordjes ontbreken). Een ludieke opening die duidelijk maakt dat het verhaal van Butch Cassidy en Sundance Kid weliswaar een klassiek verhaal is, maar dat de optische weergave daarvan in handen van regisseur George Roy Hill deze avontuurlijke western van een geheel eigen smoelwerk gaat voorzien.
Butch Cassisy and the Sundance Kid vertelt een geestig en springerig verhaal rondom twee schelmse bandieten. De camera is steevast in de buurt van het duo dat fantastisch wordt gespeeld door Paul Newman en Robert Redford. Een natuurgetrouwe verfilming van de ware geschiedenis is de film niet. Daarvoor neemt de film zichzelf niet serieus genoeg en presenteert simpelweg een leuke combinatie van humor, ernst, spanning en geweld.
Je kunt de film in twee stukken opdelen. Een deel dat zich in het Wilde Westen afspeelt en een deel dat zich in Bolivia afspeelt. Het Wilde Westen dat steeds beschaafder wordt. Nieuwe uitvindingen doen hun intrede. Het spoor verbindt alle stadjes met elkaar. Het woordje 'wilde' verliest steeds meer aan kracht. Het wordt voor Butch en Sundance moeilijker om in deze beschaafder wordende wereld hun criminele ding te kunnen doen. Het gezag is beter georganiseerd en de pakkans is groot. Tijd om naar Bolivia te vertrekken.
Bolivia zou een land zijn waar je slapend rijk kunt worden. Dat blijkt niet zo te zijn. In Bolivia zijn de straten niet geplaveid met goud. De eerste teleurstellende kennismaking met het land levert een verukkelijke droogkomische scène op. Daarna gaat de film in de versnelling en leidt de kijker langs een reeks aan schimmige praktijken om in een heftig en pakkend slotstuk te eindigen. Het slot is enigszins vergelijkbaar met de patstelling waarmee The Wild Bunch (1969) eindigt, maar dan zonder het hevige geweld en met een beroep op de kijker om zijn fantasie te gebruiken.
Om de overgang van het wilde westen naar Bolivia vorm te geven, grijpt George Roy Hill wederom heel ludiek terug op de zwart-wit optiek van het begin van de film en vertelt een verhaal van weken in enkele seconden. De begeleidende muziek onder dit segment is van Burt Bacharach, wiens muziek sowieso een sfeervolle rol in de film heeft. Aan het eind blijft de scène van een fietsende Paul Newman onder begeleiding van het weeïge nummer „Raindrops Keep Falling on My Head“ stevig in de herinnering hangen. De combinatie beeld en muziek zonder gesproken woord wordt door Hill vaker toegepast en werkt sfeervol, verhelderend en emotioneel. En dan te weten dat ik de muziek van Bacharach vooral als sentimentele shit typeer en er niet over zou peinzen om voor mijn plezier iets van de beste man op te zetten.
Butch Cassisy and the Sundance Kid is een ironische en indringende western en een boeiende karakterstudie. Een komedie met ernstige gelaatstrekken, die het afscheid van het wilde westen betreurt en het schelmse leven van een illuster duo verheerlijkt. Mooi.

Als je net The Wild Bunch hebt gezien ook 1969 dan valt ie best wel wat tegen. Het is natuurlijk ook een hele andere film die veel luchtiger is dan de stevige Wild Bunch. Toch zijn dat meer mijn soort films. Jammer is ook dat Butch and Cassidy te weinig humor heeft. Het is een beetje droge humor. De hele film kabbelt eigenlijk een beetje door. Zeer voorspellend ook tot het einde. Er zitten filmisch wel mooie takes in zoals de sepia kleuren in het begin en tussendoor. Maar echt beklijven doet deze film nooit. En inderdaad naast de bekende deuntjes is die beroemde eindshot ook bij mij altijd blijven hangen. In zekere zin lijkt deze film veel op Bonnie and Clyde die ik overigens een stuk beter vind. Butch krijgt van mij een kleine voldoende.

De blu ray is ook al geen spetter. Kleuren zijn vaak wat flets bleek. Korrel valt 100 procent mee en ik zag 1 vlekje voorbij komen. Toch zitten er ook mooie beelden tussendoor maar overall een kleine voldoende. Geluid vond ik wel beter.

Film 3,0

Beeld 3,0

Geluid 3,5