Ordinary People (1980)

Ik heb daarnet de film gezien, en ik had aan het einde van de film een enorme brok in m'n keel Het was heftig.

De film was prachtig! De juiste acteurs speelden de sterren van de hemel in een niet te overdreven en geloofwaardig drama.

Bij bepaalde scene's stokte letterlijk m'n adem.

De muziek en de sfeervolle cameravoering maken de film helemaal af. Robert Redfordt zet met deze film een rots van een debuut neer, en alle gemiddelde hollywood drama's varen er allemaal letterlijk bij op de klippen het is misschien niet de beste vergelijking

Ik twijfel tussen 4,5* of 5,0*, in dit geval ga ik van het laagste uit: 4,5*

De film krijgt hoogstwaarschijnlijk ook een plaatsje in m'n top 10.

Voor dat ik het vergeet, heel erg bedankt Niethie voor de tip

Ik zal nog even zo een scene noemen waar bij m'n adem stokte: er is zo een scene in de film, dat Conrad tevergeefs probeert z'n moeder een knuffel te geven, ik had wel willen janken.

niethie schreef:

(quote)

Heel graag gedaan, ik ben allang blij dat je hem goed vond.

Ik heb net ook even m'n top 10 aangepast.

Op de derde plek nog wel.

Inderdaad, al heb ik er niet aan getwijfeld dat je smaak hebt klute Maar dit is een juweeltje inderdaad, acteren van de bovenste plank!

Yep, je hebt helemaal gelijk. Maar een acteur als Sutherland is sowieso erg goed, ik mag uiteraard ook Mary Tyler More en Timothy Hutton niet vergeten. Maar Sutherland blinkt in deze film wel uit, hij speelt in deze film ook zo een treurige rol

Bedankt

Ik moet zeggen dat de prestatie van Sutherland geheel als een verrasing kwam voor mij, normaal gesproken speelt hij een beetje op de automatische piloot nooit echt zo bijzonder maar goed dat is mijn smaak.

Edit, ik was vergeten dat hij ook meedeed in 1900 (Novecento) en daar een van de meeste freaky figuren uit de film geschiedenis ooit neerzette.

heb je een PM gestuurd.

Mooie en meeslepende film. Deze film heeft een goede indruk op me gemaakt. Vooral Donald Sutherland vond ik een erg mooie rol spelen, het einde vond ik best ontroerend.

Het is idd al 3000 keer gezegd, maar wát een acteerprestaties! Allereerst het definitieve bewijs dat Timothy Hutton een topacteur is. (ik heb t altijd geweten ) Donald Sutherland speelt een zoveelste geweldige rol (wat kan deze man niet?), en Mary Tyler Moore , die ik alleen van reputatie kende (als comedienne nota bene), is gewoonweg fantastisch.

Thema wordt ook op een heel integere manier uitgebeeld, zonder Amerikaans kazig gedoe of closures of wat dan ook. Geweldig mooi!

geweldige film. Ik werd compleet meegezogen door het personage van conrad. Een van de meest intense en sterkst uitgewerkte filmpersonages ooit mijns inziens. Zelfs zijn bewegingen en manier van lopen liepen sloten perfect aan bij de evolutie van zijn karakter. zonder meer 5*

Schandalig zeg, dat deze film door zo weinig mensen is gezien. De makers van American Beauty (die ik overigens niet veel beter vind dan deze) hebben héél goed naar deze film gekeken.

Verbluffende familiedrama, zeer realistisch, keihard en rauw. Knap staaltje acteerwerk wat je zelden ziet, de 3 hoofdrolspelers hadden van mij allemaal een Oscar mogen krijgen (niet alleen Hutton!), zeer intens gespeeld. Ik werd er helemaal in meegezogen en kon haast al die pijn voelen, één dan de weinige films die mij ook écht heeft weten te raken. Alleen al die grauwe sfeer en emotionele muziek...

Robert Redford heeft zichzelf bewezen, door met zijn regiedebuut een juweeltje af te leveren. Pure klasse. 4,5 welverdiende sterren. Het maximaal haalbare zit er absoluut in!

Prima acteerprestaties, maar het verhaal weet me nergens te raken.

Een mooie drama. Cinematografisch gedateerd, maar daar kijk je niet voor naar deze film, hoewel het potentieel op dit gebied groot is. Realistisch en uitstekend geacteerd en emotioneel aangrijpend. Een uitstekend verhaal welke prima wordt vertolkt door de cast. Krachtig, maar totaal niet overgedramatiseerd of oversentimenteel. Een klein minpuntje was de 'actiescène' op het water waar de broer stierf. Te Overduidelijk nep.

Ijzersterke film van Robert Redford. Ik vind Redford als acteur al enigzins ondergewaardeert (al hoort hij niet tot de absolute top), maar als regisseur verdient hij ook een stevigere reputatie. Dit familiedrama van zijn hand is, hoewel ik een goede film verwachtte, verrassend genoeg een van de films die als beste uit de bus kwam van mijn recente pogingen om zoveel mogelijk films die de Oscar voor Beste Film wonnen te zien.

De film is zeer aangrijpend en ook altijd geloofwaardig. Ik had gedacht dat de film over verlies en rouwen zou gaan. Dit is een belangrijk onderdeel van de film, maar het gaat toch meer over communicatieproblemen in een gezin dat meer dan ooit communicatie nodig lijkt te hebben. De drie hoofdrolspelers weten dit ongeloofelijk tot uitdrukking te brengen. Timothy Hutton (die door de Oscars om compleet onduidelijke reden werd aangezien als een bijrolacteur voor deze film, ondanks dat hij overuidelijk de spil van de film is en verreweg de meeste schermtijd heeft) is met name een openbaring voor mij. Hij speelt een rol die gemakkelijk had kunnen vervallen in een verzameling tiks of gespeelde ongemakkelijkheden, maar ik geloofde hem door de gehele film.Hij weet ook veel sympathie op te roepen zonder zelf té sympathiek te zijn. Donald Sutherland heb ik altijd goed gevonden, maar is hier simpelweg fenomenaal. Een pijnlijke, breekbare performances. Voor Mary Tyler Moore's personage kreeg ik geen enkele sympathie, wat in dit geval betekend dat ze goed haar werk deed.

Verder zijn er nog sterke bijrollen, onder andere van twee meisjes die allebei een belangrijke rol spelen in hoe Huttons karakter zich zal ontwikkelen en van Judd Hirsch als psychiater. Die psychiater komt nu wat conventioneel over. Ik heb het wel vaker gezien, meest opvallend in Good Will Hunting, maar ik kan geen eerdere film bedenken waarin zo'n psychiater zit. De dialogen tijdens de sessies zijn goed, maar ik vond het niet het interessantste deel van de film.

Een ander element dat de film zo sterk maakt is dat het zo koud is, zonder sentimenteel te worden. Het is flink wat narigheid dat we over ons heen krijgen, maar de film zoekt nooit een gemakkelijke uitweg daaruit, zelfs niet op het einde. In plaats daarvan zoekt de film sporadisch warmte op in bepaalde scènes, die daardoor gewoon werken. Het einde is een soort sterke synthese tussen de kille en warme scènes van de film en daardoor zo effectief.

Sterke film, dus. Verdient iets meer aandacht.
4,5*

Redelijke film over een gezin met een suïcidaal zoontje. het scenario is redelijk goed, wat een behoorlijke prestatie is aangezien dit een erg moeilijk onderwerp is qua doseren. Het sterke van het scenario en de uitmuntende acteerprestaties vind ik helaas niet terug bij Redford en de editting. Het is allemaal te simpel, te mislukt Hollywoodachtig geregisseerd. Er had veel meer gerekt kunnen worden in de scènes om zo de emoties meer de tijd te gunnen. De film is absoluut vermakelijk maar het scenario had in mijn ogen veel meer potentieel.

Ik kon me herinneren dat ik deze ooit (meer dan tien jaar geleden) gezien had. De film maakte toen dus een ontzettende indruk op mij, en ik wilde deze dus nog graag een keer zien. Gisteren weer gekeken, en de film maakte wederom een verpletterende indruk op mij. De acteurs zetten zeer geloofwaardige karakters neer die elk hun emoties enorm goed kunnen overbrengen. 5*

Aardige film, maar greep me niet helemaal en was op momenten wat te traag.

Droog.

Ook achter mooie geveltjes schuilt een hoop drama, dat weten we ondertussen wel al. Deze film bewandelt datzelfde padje, maar weet zich amper boven menig TVdramatje te verheffen.

Enkel het wat stabielere camerawerk verraadt een groter budget. Verder is dit een oer-le-lij-ke film die grossiert in een schijnbare onwil om filmisch te zijn.

Het zei zo, film probeert duidelijk te leunen op de zware themas en de sterke acteerprestaties die daarvoor nodig zijn. Vond de 3 acteurs echter zo krampachtig miserabel spelen dat het eigenlijk al na 5 minuutjes over was voor deze film. Geraakt worden door deze hoop sentiment kan ik me amper voorstellen, al helemaal als er nog een halfbakken einde aangeplakt wordt.

Blijkbaar genoeg mensen die dit wel emotioneel doeltreffend vinden, ik vond het een compleet oninteressante en extreem jankerige bedoening die voor geen meter overkwam. Filmisch gezien een complete nonfilm, verder houterig acteerwerk en voorspelbaar melodrama dat compleet z'n doel mist. De enige die ook maar een beetje symphatiek overkomt is Sutherland en die komt er het brakst vanaf.

0.5*

Onderhond, doe jij ook nog weleens wat anders dan kwaliteitsfilms de grond in te boren?

Ontroerend mooi, dit.

Hoewel het verhaal niet eens zo speciaal is, wordt het op zo'n intense en overtuigende manier neergezet dat het me echt, écht diep raakte. Ook het acteerwerk vond ik fenomenaal, zeer terecht dat Timothy Hutton hiervoor een Oscar ontving maar ook de anderen waren zeer sterk.

Zelden een film gezien waarin onderhuidse en opgekropte gevoelens en emoties zo mooi naar buiten worden gehaald.

De angst om heftige gevoelens en gedachten toe te laten en vooral ook te uiten. De explosieve maar noodzakelijke situaties die dat soms oplevert wanneer men over die drempel begint te gaan. Maar waardoor er eindelijk weer Leven komt binnen een vastgeroest gezin en vooral in de personen zelf.

Wauw. 4,5*

PS ik heb me nooit echt in de criteria verdiept, maar ik zie dat Hutton de Oscar voor Supporting Actor heeft gekregen, terwijl hij hier in mijn beleving toch de Leading Role had...

neen

Degelijke film van Robert Redford, die pas op het einde echt bovengemiddeld goed wordt, daarvoor houdt het echter allemaal niet over. Qua acteren weet vooral Donald Sutherland erg te overtuigen, de rest is zeker niet slecht, maar ook lang niet altijd even goed. Visueel oogt het soms wel wat gedateerd, maar daar hebben wel meer oudere films last van en dat is een film zeker niet altijd aan te rekenen. Het hele gebeuren komt echter wel realistisch over met alle communicatieproblemen tussen de leden van het gezin, zei het dat de film mij tot het laatste kwartier emotioneel nauwelijks wist te raken. Het einde is dan ook duidelijk het sterkste moment van de film en de scène waarin Sutherland en zijn zoon tegen elkaar zeggen dat ze van elkaar houden, nadat de moeder is vertrokken, is wel erg mooi. Toch wordt het, op het einde na, nooit echt bijzonder wat mij betreft.

3,0*

Het is een heftige film en ontroerend verhaal.

Alleen wordt langdradig allemaal.

Acteren is zeer sterk.

3 sterren

Conrad's interne strubbeling deed me weer denken aan Catcher in the Rye, waarbij enkele scenes dat nog even benadrukte (die twee barscenes bijvoorbeeld). De backdrop is wat anders, maar toch. Had zelf wat moeite met de flashbacks en de wat te sentimentele soundtrack hier en daar: Dat heeft zo'n film echt niet nodig! Maar los daarvan ging ik direct mee met Conrad en voelt dit toch als een kleine catharsis.

Achjah.. hij heeft zijn mening en onderbouwt die ook.. toegestaan dus .

Wat een geweldige film. Deze fim heeft veel indruk op mij gemaakt en zal nog lang in mijn hoofd blijven zitten. Heel goed neergezet, het uitelkaar vallen van een gezin, de machteloosheid van de vader, die het gezin bij elkaar probeert te houden. De ijzigheid van de moeder en haar onmacht om haar emoties toe te laten.
Zo'n film zou ik wel vaker willen zien!

Ik heb pas het boek gelezen, dat is ook prachtig!! Dus ik ben wel benieuwd naar de film.