Goodbye Emmanuelle (1977)

Ach deze films keek je in de jaren 80 op TV niet voor het verhaal maar vanwege het bloot. En omdat de Nederlandse Sylvia Kristel die hoofdrol vertolkte in een buitenlandse productie gaf het natuurlijk het extra iets om naar te kijken. Veel stelt de film overigens niet voor en het bloot gehalte viel ook wel mee. Maar ja als kind zijnde wilde je het toch altijd stiekem zien.

Emanuelle 3, of ook wel ‘Goodbye’ Emanuelle. Leuk geprobeerd, maar er zouden nog talloze vervolgen komen. Alleen met Kristel al 9 delen meer - ja, 12 Emanuelle films met Kristel, en dan heb ik alleen maar geteld waar die naam in de primaire titel voorkomt. Verklaart dat het dédain van de (natuurlijk) braaf gereformeerde Nederlandse filmindustrie, die op de Gooise matras de vrije liefde beleefde maar op het scherm altijd deed alsof de dominee meekeek op de tv van de buren? Jaloezie op het succes van Kristel, die als enige actrice uit Nederland ooit zo’n reeks films met hetzelfde karakter speelde. Dan doe je toch íets goed, en de kift van de gevestigde orde is er des te giftiger om. En kijken we verder dan Kristel zelf, maar naar wat ze met haar films in beweging gezet heeft - bijvoorbeeld op de Franstalige wikipedia, daar kom je een pagina tegen met de titel “Actrice ayant incarné Emmanuelle”. Cette catégorie contient les 14 pages suivantes. Zuig daar maar een puntje aan, denk ik dan.

En voor iedereen die dan iets over de inhoudelijke kwaliteiten van de reeks wou inbrengen, bedenk voordat je iets zegt even waar die brave Gooise Matras indertijd dan wél mee bezig was. Dagboek van een herdershond, De Fabriek - merde, wat een crap. Allemaal katholiek of zo fijn als gemalen, en aan alle kanten afgeven op Kristel, maar ondertussen wel de naam vestigen van de Nederlandse film met zo veel mogelijk gratuitous bloot er in. Op en top de zo typisch Nederlandse huichelachtigheid. Nee, dan liever Kristel die tenminste oprecht probeert om de sfeer van de jaren-70 neer te zetten zonder al die moeizame complexen en plat-provinciaalse ellende, de sfeer van vrije sex die je indertijd had door de uitvinding van relatief betrouwbare anticonceptie. Kristel die probeert om het domme Hollandse volk te laten zien dat er meer is dan in het donker stiekem recht op en neer op de buurvrouw.

Al bleek dan na de jaren-70 dat dat ook allemaal niet zo vanzelfsprekend was, en daar levert dit deel dan ook weer een soort gepaste zelfkritiek op die wellicht zinvoller is dan de gelovige benadering van zonde en berouw. Want na dit stukje maatschappijkritiek, we hebben het natuurlijk over deze film. Bref, de rollen worden fraai bezet - Kristel natuurlijk, maar ook de dames in de bijrollen. De heren zijn wellicht wat meer inwisselbaar, tenminste ik miste even een uitleg waarom Kristel’s ega ineens alweer een andere was dan in de vorige delen. Maar wellicht wordt dat duidelijk als je de boeken van de ‘echte’ Emmanuelle Arsan leest - er zijn nog meer boeken dan er films zijn. Voor de soundtrack werd Serge Gainsbourg ingehuurd - die ongetwijfeld ook wat punten voor zijn oh-la-la status kon gebruiken, en gratuitous meelift op de serie zonder iets toe te voegen.

Case in point wellicht de vrijpartij in zee. Gezien de soundtrack zou je verwachten dat er in de lift gen..kt werd, maar nee. Cinematografisch wel best knap gedaan, ook als je even bedenkt dat het indertijd nog gewoon film was en je een dagje of wat op het lab moest wachten. En de beelden daarna, van het paartje tussen de wulps gevormde rotsblokken is alleen maar nog fraaier. Gelukkig komt daarna het segment met de Amerikaan, die met een volstrekt gebrek aan gėne probeert de film op Jaws aan te haken - even schaamteloos als de hele serie met sex omgaat. Zo’n moment van ironie kan alleen maar als een bijzonder hoog niveau van zelfspot bedoeld zijn.

En zo gaat de hele film ietwat voort tot het einde, en de uitsmijter waarin Gainsbourg de titel herhaalt met een ongeinspireerd deuntje. Als dat een grond had in het verhaal, sorry, ik was voor die tijd ingedommeld.