Goodbye Again (1961)

Goeie film waarin een koppel op leeftijd er een vrije relatie op na houdt. Een verhaal dat wel wat lang wordt uitgerekt, maar waarbij de personages en hun onderlinge verhoudingen goed naar voren komen. Ingrid Bergman, Yves Montand en Anthony Perkins zetten alle drie voortreffelijke rollen neer.

Ingrid Bergman speelt Paula Tassier, een vrouw van middelbare leeftijd wiens relatie met playboy Roger Demarest [Yves Montand] niet bepaald op rolletjes loopt: hij is vaak lange tijd weg en schroomt niet om zich in het openbaar met andere, veel jongere vrouwen te laten zien. Tassier is dan aanvankelijk ook verrukt wanneer ze kennis maakt met Philip van der Besh [Anthony Perkins], een jonge advocaat die tot over z'n oren verliefd op haar is en haar de aandacht geeft waar ze zo naar verlangt. Maar wie is nu haar ware liefde?

Het materiaal is niet erg diepgaand en Montand lijkt de film ook niet zo'n serieus te nemen. Ingrid Bergman is goed (maar niet geweldig) in haar rol, maar het is Anthony Perkins die deze film redt van de middelmatigheid en vergetelheid met een vertolking die hem een Gouden Palm opleverde. Producer/regisseur Anatole Litvak toont weinig inspiratie en lijkt het scenario gewoon gefilmd te hebben zoals het op papier staat. Het gebrek aan visuele inventiviteit en de overdadige lengte van de film maken dit toch een een kleine tegenvaller.

Ingrid Bergman speelt een vrouw die moet kiezen tussen een man van haar eigen leeftijd en een veel jongere man. Yves Montand speelt de wat suffe oudere partner, die zelf ontrouw is. Hij geeft al z'n jonge minnaressen dezelfde naam, alsof ze onderling inwisselbaar zijn. Anthony Perkins speelt het broekventje dat nog ingewijd moet worden.

Het is gebaseerd op een roman van Françoise Sagan, die er wellicht autobiografische elementen in verwerkt heeft. De titel is een vraag van de jonge minnaar. In letterlijke zin nodigt hij haar uit voor een klassiek concert, maar in overdrachtelijke zin is het een aanzoek. Het derde deel van de derde symfonie van Brahms zit in het concert, maar dezelfde melodie wordt ook gezongen door Diahann Carroll in de nachtclub en door het dansorkest gespeeld wanneer ze samen walsen. Het is romantiek met een somber kantje.