Following (1998)

Everyone has a box, some sort of an unconscious collection...

Zeer intrigerende film, een bijzondere en waardige eerste speelfilm van Nolan. Mooie zwart-wit beelden, ondersteund met interessante geluiden. Goed geacteerd door vrij onbekende acteurs (heerlijke Engelse tongval) en gemaakt met een extreem laag budget.
De vergelijking met Memento is al gemaakt (verstoorde chronologie) en ik zou er een vergelijking met Inception aan toe willen voegen (gegeven/structuur).

Het verhaal is op diverse manieren te interpreteren.
Een werkloze jongeman van 27 (of is hij bankmedewerker?) vult zijn dagen als wannabe schrijver en breekt in en woont, uit nieuwsgierigheid naar de bewoners, in (tijdelijk) verlaten woningen na de ontmoeting met een gelijkgestemde. De twee mannen gaan in het vervolg samen op het inbrekerspad en er wordt uiteindelijk een vrouw vermoord (of was het een man?). Cobb wordt als schuldige beschouwd (door de jongeman) en het verhaal in totaliteit verloopt als een vrij eenvoudige thriller met gewijzigde chronologie.

Of een man volgt mensen en legt zichzelf daarbij een regel op: Nooit een tweede keer dezelfde persoon volgen. Dit om zaken onder controle te houden, zegt hij. Op een dag breekt hij zijn eigen regel en de zaken worden omgedraaid, hij wordt zelf gevolgd (paranoia ontstaat). Hij heeft een tweede persoonlijkheid ontwikkeld. Ze breken samen in, eerst in zijn eigen woning, maar nemen niets weg (anders zou hij zijn eigen verhaal niet kunnen rijmen). Verderop blijkt er nog een kale, machtige, gewelddadige man te zijn, een derde persoonlijkheid. Deze is lang weggeweest, maar weer teruggekomen, volgens de blonde vrouw.
De drie mannen kunnen dus één zijn, de vrouw kan zijn vriendin zijn die vermoord wordt (hoewel ook sprake was van een vermoorde man op het karpet) en daarnaast is er de agent die het verhaal opneemt.

Of niemand is echt behalve de fantasierijke 'schrijver'.
De vrouw weet dan van de persoonlijkheden van de man, accepteert ze en speelt zijn verhaal mee. De vraag rijst of zijzelf echt is of een vierde persoonlijkheid.
Daarmee is tevens de vraag gekomen of de agent echt is, of dat deze een psychiater/ vertrouwenspersoon is, óf eveneens fantasie is, de vijfde dus.
Ik zou zeggen: Blijf in elk geval op de hamer letten.

De vraag tenslotte is: wie heeft welke box gevuld en met wat?

Aardig debuut van Nolan, maar laten we niet overdrijven. Het is echt zo'n film om te laten zien wat hij kan, al moet er bij gezegd worden dat Nolan later niet eens zo heel veel andere truukjes heeft laten zien, dus zijn sterke en zwakke punten zijn hier eigenlijk al meteen aanwezig. Alleen nu zijn ze voorzien van low-budget-cinematografie, die overigens erg sfeervol is en een wat andere soundtrack, die er ook mag zijn. Zelfs de amateuracteurs kwamen goed over en hadden trouwens opvallend goede dialogen. Het sterkste is, naast de sfeer, toch wel het concept (mensen volgen om meer over ze te weten komen, evenals inbraken plegen om hetzelfde doel).

Het zwakste is dan weer dat er teleurstellend weinig gehaald wordt uit het gegeven, maar dat het allemaal als een excuus dient voor een verzameling vergezochte plottwists en een afwijkende structuur. Toegegeven, het scenario is goed uitgewerkt (daar zorgen de gebroeders Nolan meestal wel voor) en de manier waarop de chronologie verbroken werd was vrij sterk, maar ik vond het geen spannende of zelfs bijzonder pakkende film opleveren. Het was teveel ideeën en te weinig emotie. Een film-noir met minder angst onder de huid. Nolan is toch meer bezig met structuurtjes en zijn technische kunstjes te laten zien dan met het menselijke deel. En dat is toch vreemd als je begint met een personage dat in andermans privézaken inbreekt. In dat opzicht is het eigenlijk een hele gewone Hollywoodfilm: een high-conceptthriller met teleurstellend weinig aan het hoofd. Alleen nu is het met een lager budget en in Groot-Brittannië gemaakt.

3*

Interessante debuutfilm van Nolan, wat tevens de reden is dat ik deze film eens wilde zien. Als Nolan liefhebber wilde ik toch eens al zijn films bekijken. Following heeft een vreemd thema, wat wel vrij boeiend is maar me uiteindelijk niet enorm wist te pakken. De twist was goed bedacht en het zwart-wit stijltje was stijlvol. Sterk acteerwerk en een apart sfeertje geven de film toch een eigen smoel. Grappig dat in 1998 naast Nolan zijn debuutfilm er ook 1 van de bekende Aranovsky kwam, ook een vrij korte zwart-wit film. Zo braken 2 grote regisseurs door.

3*

PS: Grappig dat je na 23 minuten in de film een deur open ziet gaan waar een Batman logo op staat. Leuk om dit te zien, wetende dat Nolan jaren later de grote man achter de Batman trilogie werd

Ook eindelijk het filmdebuut van Christopher Nolan maar eens gezien.

Het is wel leuk om te zien wat een regisseur kan maken als hij geen miljoenen als budget tot zijn beschikking heeft. Ik vind Following geen onaardig filmpje, maar ben ik ook niet echt onder de indruk van. Het is een leuk filmpje met een aardig zwartwit filtertje, dat een goede soundtrack kent. De muziek draagt goed bij aan het sfeertje dat redelijk mysterieus te noemen is.

De eerste twintig minuten vond ik niet zo heel bijzonder, maar toen de eerste plottwist zich aandiende werd het allemaal een stuk interessanter. Hoewel ik het nooit echt hoogstaand vond worden, blijft het wel leuk om allemaal te volgen wat er gebeurt. Het acteerwerk is in orde. De hoofdrolspeler doet het naar behoren en ook de bijrolletjes zijn niet slecht. Grappig inderdaad om dat Batman logo op de deur van de hoofdrolspeler te zien zitten. Het is net alsof Nolan toen een vooruitziende blik had.

Following is al met al dus een leuk filmpje. Niet heel bijzonder, maar ik heb me er nochtans goed mee vermaakt.

3,0*

Following bevat schijnbaar maar weinig memorabele elementen, met uitzondering van Jeremey Theobalds overtuigende performance en de soundtrack.

Verder heeft de film maar weinig in het oog springend acteerwerk (Alex Haw probeert zijn nonchalance pijnlijk duidelijk te forceren) en een conventioneel verhaaltje waar de nonlineaire montage maar weinig aan toevoegt. Desondanks wordt er wel duidelijk naar een sfeertje gezocht en is er over alles duidelijk goed nagedacht. De lage beeldkwaliteit die 16mm dan met zich meebrengt geeft Following dan weer een beetje extra diepgang: de liefde voor het ambacht van filmmaken wordt in het lage budget bijna tastbaar.

Toch werkt dit enthousiasme af en toe een beetje tegen mijn waardering in. De film voldoet aan teveel clichés uit de film noir die door de misschien al te enthousiaste aanpak van Christopher Nolan net niet voor de volle 100% serieus genomen kunnen worden: de femme fatale, de mysterieuze sfeer en de hard boiled dialogen; het voelt niet helemaal op z'n plek in hedendaags London.

Oppervlakkig gezien lijkt Following voornamelijk interessant vanwege de momenteel grote naamsbekendheid van Nolan, maar ik moet zeggen dat de film een bepaald charme ademt die van binnenuit lijkt te komen. Zo'n werk met 6000 dollar afleveren is toch wel een prestatie en om die reden is Following wellicht toch een stuk meer memorabel dan op het eerst gezicht lijkt.

Bijzonder doch niet memorabel... Dit slim geconstrueerd noir verhaaltje begint weinig beloftevol in het eerste half uur, maar eens alle elementen samenkomen krijg je dan toch een mooi afgewerkt geheel. Dat is meteen het enige (wel heel sterke) pluspunt. Het viel mij wat tegen, en ik denk dat het overmatig gebruik van close ups en de lage toegevoegde waarde van het zwart-wit daar voor wat in zit. Ik las dat dit debuut van Nolan volgende maand in de Criterion Collection uitkomt als een director-approved special edition.

Criterion - Following

Knap klein filmpje in praktisch zwart-wit met een mooie, beheerste soundtrack en een amateurcast die dat niveau gemakkelijk ontstijgt. Het verhaaltje houdt stand door z'n bondige en verhaspelde karakter, al gaat er gaandeweg wel wat peper verloren. De titel en opening spelen met een obsessie en Cobb houdt er een interessant theorietje op na, maar uiteindelijk blijken dat soort thema's vooral in het teken te staan van de plot en is er na verloop van tijd niet veel van over. Van de rest van deze neo-noir nog wel, die tot en met het einde koel en sfeervol blijft.

Knap staaltje beginnend werk van Nolan. Voor een korte film gebeurd er helaas relatief weinig in het eerste half uur, waarna de film pas echt aantrekkelijk wordt. De diverse plotwendingen maken het tot een bovengemiddeld interessant geheel, waar de film-noir look en de flashbacks het geheel afmaken. En de climax, met een opeenstapeling van bekentenissen maakt het af. Met zo'n budget, zo'n degelijke film maken is vrij bijzonder, vandaar al een dikke voldoende. Dat Nolan alleen op zaterdag filmde en vooral op 'gratis' locaties filmde, om het geheel te bekostigen, voegt ook extra charme toe aan de film wat resulteert in 3,5*.

Pi light.

Mij deed deze film in ieder geval heel erg denken aan Pi: de contrastrijke zwart-wit fotografie, de donkere elektronische muziek die de film begeleidt, de in zichzelf gekeerde hoofdpersoon ... de overeenkomsten met Pi zijn veeltallig. Maar helaas is Following wel in vrijwel alle opzichten een stuk minder sterk. Het kleur-gebruik is minder sfeervol. De montage is minder stijlvol. De muziek is minder indrukwekkend, minder gevarieerd en veel minder aanwezig. En het plot is, met uitzondering van de boeiende eerste vijf minuten, een stuk minder intrigerend: uiteindelijk wordt het namelijk gewoon een standaard misdaadfilmpje, en daar hou ik niet van. De stemmen van de mannelijke hoofdpersonen zijn wel sterker dan die in Pi (lage, zeer mannelijke stemmen met een mooi Engels accent zijn het), maar erg belangrijk is dat natuurlijk niet.

3* heb ik hier zeker wel voor over, want bij momenten is het gewoon erg sfeervol en het verhaal is soms best boeiend, maar met uitzondering van de eerste vijf minuten komt het helaas nooit in de buurt van Pi.

Edit: en eigenlijk komt het zelfs de eerste vijf minuten niet in de buurt van Pi. Maar de eerste minuut wel.

Deed me ergens denken aan Pi (net als Animosh), ook van een grote regisseur van de laatste 15 jaar, ook een debuut , ook erg goedkoop gemaakt in zwart-wit en over een hoofdpersoon met een obsessie. Nu is Pi wel beter overigens, vooral omdat die film veel krachtiger overkomt.

Aan de look ligt het niet - in prachtig en zeer contrastrijk zwart-wit geschoten met een goedkope look die leuk contrasteert met de moderne setting (Dunkin Donuts komt erin voor) maar ook echt geweldige locaties geeft, zoals die bar in zeer donkere vegen gefilmd. Daarnaast zit er mooie ambient onder en af en toe muziek dat wat scherper is en voor wat spanning moet zorgen.

Maar ook gaat deze film niet zover in de gekte en blijft redelijk rustig. Verder is de film an sich interessant maar niet echt boeiend en ondanks de korte lengte vond ik sommige delen wel degelijk saai. Het spelen met de chronologie stoorde me wel een beetje aangezien het buiten effectbejag geen echte functie heeft (zoals Nolan dat wel goed toepaste in Memento). Over de inhoud valt wel het één en ander te zeggen, maar echt het punt vond ik dat niet, het ging me meer om sfeer in dezen. Daarom 3,0*.

Hij lag al jaren op de plank, maar nu toch Nolans feature film debuut ook maar eens gekeken. Vanavond Interstellar, waarmee ik dan alle Nolans toch nu toe heb gezien.

Ik heb eigenlijk weinig aan de zo op het eerste gezicht bestaande consensus van hierboven toe te voegen, al neig ik meer naar 3,5 ster. Voor een op de vrije zaterdagen opgenomen, $6.000 dollar kostende film, vond ik Following bepaald niet teleurstellend. Het acteerwerk is boven verwachting goed, de gritty zwart-wit beelden werken uitstekend en ook de soundtrack is zeer behoorlijk. De 'trademark' jumbled narrative werkt daarentegen weer iets minder en écht pakkend werd het daardoor nooit.

'In many ways, it is not unlike Wes Anderson's Bottle Rocket, Paul Thomas Anderson's Hard Eight, or particularly Darren Aronofsky's Pi in that it is quite literally a low-budget test, a warm-up of all that is to come. Regardless of your particular affection for any of these films, they are all the least interesting of the individual auteur's oeuvre', aldus de reviewer van criterionconfessions. Niet iedereen zal het er mee eens zijn vermoedelijk, maar ik denk dat het voor mij inderdaad wel opgaat. Het is leuk om elementen van zijn latere werk proberen te zien, maar net als bij de early Kubricks (nee, Nolan is geen Kubrick, ik weet het) geldt dat het toch echt in de schaduw staat van het latere werk. Maar dat mag misschien geen verrassing zijn.

Erg gaaf apart filmpje.

Lekker sfeervol, mooi gebruik van zwart-wit, goede passende soundtrack en lekker mysterieus. Acteerwerk was ook prima, vooral leuk om te zien hoe de hoofdpersoon steeds meer op Cobb begon te lijken op het gegeven moment.

Verder deed de film me erg veel denken aan Pi (Aronofsky) die me ook erg goed lag. Beetje zelfde soort visuele stijl en soundtrack en ook dat mystieke sfeertje wat daardoor gevormd word. Eigenlijk kan ik er ook niet veel meer over kwijt. Gewoon een erg gave film en denk ik toch m'n favoriet van Nolan tot nu toe, al zal ie waarschijnlijk niet snel meer zoiets als dit maken. 4*

Ik schrijf het bij elke film van hem; Nolan is niet mijn soort filmmaker. Hij heeft iets wat zo serieus en rationeel is, hij wil zo graag overal een puzzel van maken. Hij maakt films voor het hoofd, niet voor het hart.

En dit debuut heeft meteen al die Nolan-stempel die irritatie bij me opwekt. Het is een kort, klein filmpje, en in plaats van ons te laten genieten van het leuke uitgangspunt moet hij weer met de chronologie gaan lopen kutten. Ook zonder al dat gedoe had het prima in elkaar gezeten. Het lijkt een opmaat voor Memento, maar waar het in die film het hele punt is ging het me hier echt tegenstaan. Nolan moet weer eens in zijn vuistje lachen en er een breinbreker van maken, pretentieuze drol dat het ook is.

Afgezien daarvan is het op andere vlakken juist weer meer genietbaar dan zijn latere werken. De kleinschaligheid bevalt me wel, het is lekker kort, het is zeker nog niet zo megalomaan als bijvoorbeeld een Inception, en de korrelige look werkt wel goed.

Eigenlijk moet ik hem na de eerste keer meteen nog eens kijken, maar ergens gun ik hem dat niet. Frustrerende is ook dat ik hier met goed fatsoen geen laag cijfer aan kan geven, want slecht is het eigenlijk nergens, maar het irriteert me gewoon zo.

3,5* (4* als ik geen hekel aan hem had, hard voor je Nolan)

Met een waardering van 3,6 ster op MM had ik tamelijk hoge verwachtingen. Ik had beter moeten kijken, want met 3,6 is dit de op één na slechtst gewaardeerde film van Nolan. Alleen Insomnia (2002) scoort met 3,4 nog slechter, en dat is de enige film die ik van Nolan niet gezien heb. Wel zag ik het origineel, die ik 2* gaf, dus ga ik aan de Nolan-remake niet beginnen tenzij het ooit op TV voorbijkomt. Lijkt me overigens wel een verhaal dat prima in het rijtje van zijn eerste films past, toen hij nog geen blockbusters afleverde.

Als debuut was Following vast redelijk, maar tegenwoordig is dit toch heel erg aan de magere kant. Uiteraard is dit een low budgetfilm die (deels) als zodanig beoordeeld moet worden. Het verhaal is op zich wel interessant maar wordt voor mijn gevoel erg saai gebracht, met ontzettend monotoon sprekende personages en een grotendeels afwezige soundtrack waardoor deze korte film een hele zit wordt, de ontelbare twists werden op den duur vermoeiend. Opvallend dat ook Aronofsky met zijn eerste film Pi (1998) (door mij op 1* gewaardeerd) een soortgelijke stijl aanhoudt, kennelijk was dat destijds erg in onder de aanstormende regisseurs. Het is me duidelijk geworden dat deze stijl mij niet ligt.

Following is een herkenbaar voorproefje op Memento (2002) die ik destijds in de bioscoop zag en wel indruk op me wist te maken, maar dat geldt (helaas) niet voor deze film. 1,5*

Tegenvaller.

Ook al is dit zijn debuutfilm na een aantal korte films. De film is low-budget met niet professionele acteurs maar hieraan erger ik me geen moment. Dit pakt verrassend goed uit en doet weinig afbreuk aan de film zelf.

Hetgeen dat me wel stoort is het verhaal en de uitwerking daarvan. Ik had gehoopt dat ze meer zouden ingaan op het daadwerkelijk volgen van mensen. Hieraan is echter weinig tijd aan besteed en komt nauwelijks aan bod.

Wat we echter daadwerkelijk voorgeschoteld krijgen is een soort standaard plot, met wat sprongen in de tijd (heen en terug) en wat plot twists die niet altijd goed uitpakken.

Het einde zelf daartegenin is erg sterk.

We zien hier al duidelijk wat elementen die Nolan in zijn verdere carrière gebruikt en daarom is dit debuut toch zeker de moeite waard mocht men geïnteresseerd zijn in Nolan's werk.

De sfeer in de film is goed, en de zwart-wit beelden versterken dit gevoel alleen maar, ook al is dit waarschijnlijk deels omdat de film budget gebonden was maar ook deels omdat Nolan de film sowieso al in het zwart-wit voor zich zag. Soundtrack past ook op zijn plek.

Punt blijft dat de film zich wat mij betreft te snel in het daadwerkelijke plot stort terwijl er aan het daadwerkelijke volgen (stalken) toch meer te halen viel. De speelduur is nu erg kort en er was best wat ruimte geweest hiervoor. Nu voel je de obsessie van de hoofdpersoon niet in volgen van mensen. En lijkt het erop alsof hij bij de eerste de beste persoon die hij volgt al in web van intriges beland.

Goeie film over een man die besluit om willekeurig mensen te gaan volgen tot hij de verkeerde uitkiest. Een prima en origineel plot dat vooral vanwege de montage ingenieus in elkaar zit. Ook een leuke twist op het einde. Afgezien van het begin staan de personages iets teveel in dienst van het plot. Dit uitstekende debuut van Christopher Nolan toont vooral zijn potentie als schrijver.

Blijft overeind bij herziening.

Al vond ik het wel net iets minder speciaal allemaal. Toch moet gezegd dat deze eerste Nolan z'n basiskracht wel blijft behouden. Een leuke puzzel zonder al te veel opsmuk, waarbij het gebrek aan opsmuk de puzzel zelf nog wat intrigerender maakt.

Nolan blijft voor mij het archetype van een regisseur die beter presteert wanneer je hem z'n hele budget afneemt, zodat hij gedwongen wordt om het sober te houden en op zoek moet naar creatievere oplossingen.

Het zwart/wit gecombineerd met een ambient soundtrack mag dan niet geweldig origineel zijn, het werkt wel en zorgt ervoor dat de film een gestileerde indruk achterlaat. Het verhaaltje met een paar leuke twists en een gebrekkige scheiding tussen normale scenes en flashbacks doet de rest.

Blijft fijn dit, jammer dat het zo snel bergaf gegaan is met Nolan.

4.0* en een uitgebreide review

"Everyone has a box."

Following is de debuutfilm van Christoper Nolan - een van de beste regisseurs in het vak vandaag de dag. Zijn epische Batman-films zijn zowat de enige superheldenfilms die ik goed vind. Door films als Insomnia, Memento en Following ben ik hem nog meer gaan waarderen. Nolan bewijst namelijk dat hij geen gigantisch budget nodig heeft om een goede film te maken. Following is met een budget van 6000$ een van de goedkoopste films ooit.

De film gaat over een schrijver - of iemand die probeert te schrijven - die ter inspiratie willekeurige mensen volgt op straat. Op een dag achtervolgt hij een inbreker die hem meeneemt tijdens zijn bezigheden...

De vrij onbekende acteur Jeremy Theobald speelde een sterke hoofdrol, vooral zijn zware stem was prettig om aan te horen. Alex Haw was daarnaast ook goed als Cobb, de enige rol die hij in zijn leven zou spelen. John Nolan - de oom van de regisseur - speelde ook nog een rolletje als Politieman. Omdat de acteurs allemaal een full-time baan hadden is de film alleen op zaterdagen opgenomen, waardoor het ruim een jaar koste om alles te filmen.

Het uitgangspunt van de film vond ik erg sterk gevonden. Heerlijk hoe dit soort 'goedkope' filmstudent-achtige films met een frisse blik iets kunnen behandelen. Nolan kreeg het idee voor de film toen er in zijn appartement was ingebroken en hij zich afvroeg wat de inbrekers daarbij dachten. Following behandeld het thema Voyeurisme op een erg sterke manier. Toen Cobb mensen ging analyseren op basis van hun inboedel en begon aan het verhaal over de doos die iedereen heeft, realiseerde ik me ineens dat ik ook zo'n doos heb met foto's en kleine voorwerpen die voor een vreemde als onbeduidend zouden overkomen.

De hele film bestaat uit handheld-shots in 4:3 zwart-wit beeld. Soms was het mij iets te instabiel, maar de film was zeker niet slecht opgenomen. Door het zwart-wit deed het mij heel erg aan een soort moderne Film Noir denken.

Following laat al vroeg zien dat Nolan een uitstekend regisseur zou gaan worden en eigenlijk zijn die eerste films van hem ook een stuk bijzonderder dan het spektakel dat later zou komen. Deze film vond ik in ieder geval inspirerend.

Ook eindelijk een keer gezien. Een fijn fris filmpje met een korte speelduur en dat heb ik eigenlijk veel liever dan een film die drie uur of meer moet duren. Het is low budget, toch ziet het er geschoten in zwart/wit stijlvol uit. Jammer is alleen het 4:3 beeldformaat. De soundtrack die voornamelijk met ambient gevuld is mag er tenslotte ook zijn.

Ondanks het lage budget is het acteerwerk ook aardig. De hoofdpersoon leek qua stem wel een beetje op Alan Rickman. Ook in deze Nolan wordt er gesprongen in de chronologie, maar het valt aardig te volgen waar we op elk moment in het verhaal zijn. Dat verhaal deed me nog het meeste denken aan De Donkere Kamer van Damokles van W.F. Hermans, een van mijn favoriete boeken. Want is het misschien toch mogelijk dat Cobb alleen maar in zijn fantasie bestaat, dat het een alter ego is? Die dubbelzinnigheid vind ik zeker interessant en wat dat betreft het kan ook geen kwaad om de film nog eens te zien om te zien hoe alle twisten in elkaar passen. Zolang duurt de film toch niet.

Kortom, een sterk debuut van Nolan. 4*.

“Everyone has a box.”

Nolan's eerste film. Je ziet eigenlijk alle elementen terug die ook in latere films zijn handelsmerk zouden worden. Spelen met de chronologie, een ingenieus verhaal, personages waar je weinig over te weten komt, een twist en soms bombastische muziek. Doordat de film voor weinig geld is gemaakt is het hier allemaal wat ingetogener. In zwart-wit, wat hier echt een meerwaarde is en bijdraagt aan de wat donkere en naargeestige sfeer. De personages blijven wat vlak en Nolan kiest hier duidelijk voor de suspense en de twists. Niets mis mee.

De eerste film van Christopher Nolan werd opgenomen tijdens een aantal weekenden in Soho. "Following" begint als een karakterstudie van een jonge, werkloze schrijver [Jeremy Theobald] die uit verveling mensen begint te volgen. Eén van die mensen is Cobb [Alex Haw], die hem aanspreekt op zijn gedrag en hem vervolgens uitnodigt om hem te volgen terwijl hij een aantal inbraken pleegt en op basis van de dingen die hij vindt een karakterschets geeft van de slachtoffers. Halverwege neemt de film een abrupte wending met een plot rondom een driehoeksverhouding vol list en bedrog. Die geforceerde overgang is een zwak punt in de eerste speelfilm die Christopher Nolan regisseerde, maar is een must voor fans van deze innovatieve filmmaker.

Deze eerste film van Christopher Nolan is een behoorlijk matig werkje. Het plot stelt vrij weinig voor en wordt op zich nog best omslachtig verteld. Dat terwijl de film niet eens zo lang duurt. Het acteerwerk is vrij vlak, interessante rollen zitten er niet bij. Ook de zwart-wit beelden voegen hier niets toe. Een weinig memorabele debuutfilm, zijn latere werken zijn van beduidend beter niveau (al zit daar ook veelal een behoorlijk forser budget aan vast).

Sterk debuut van Nolan met een vergelijkbare stijl als Memento. Ondanks de vele tijdsprongen kon ik het verhaal aardig volgen. Knap dat Nolan al wist te intrigeren met een extreem laag budget.

Following, het debuut van Christopher Nolan (1998) - SRSCK

Voor de geïnteresseerden, mijn eigen recensie. Mijn gegeven cijfer: 7,7/10

Deze ontbrak nog op mijn lijstje van Nolan. Zijn eerste film ook. In zwartwit geschoten, welk voor mij geen bijzondere meerwaarde creëerde. Wel een intrigerend uitgangspunt van een voyeur die wildvreemde mensen op straat gade slaat, hen observeert en tot op bepaalde hoogte achtervolgt. Vooral het eerste half uur vond ik bijzonder sterk met eveneens een prima rauwe voice-over die de gedachten verwoordde van achtervolger.

Ook de tweede protagonist, de inbreker, was boeiend en was ondoorgrondelijk in zijn daden. Na halfweg gooit Nolan het roer om en is niets wat het lijkt. Bedrog en misleiding komen naar voren. Typisch Nolan dat er enig puzzelwerk aan te pas komt. Interessant en boeiend debuut alvast.

Het filmdebuut van Christopher Nolan draait om een jonge schrijver die uit verveling en nieuwsgierigheid willekeurige mensen op straat schaduwt. Als een van zijn slachtoffers hem opmerkt, raakt zijn leven in toenemende mate uit balans. Following is een spannende thriller.

Following is een film die net als Memento (2000) met de factor tijd speelt. Het verhaal wordt verteld door de jonge schrijver Bill die op een dag door de inbreker Cobb wordt betrapt bij zijn achtervolgingspraktijken. Een zegen voor Bill die die bevriend raakt met Cobb en zijn dagelijkse vervelende bestaan verandert ziet in een spannend avontuur. Een avontuur dat Bill verandert. Innerlijk en uiterlijk. Hij wordt zelfbewuster. Hij gaat helemaal op in een nieuwe dagelijkse routine die met die van Cobb is vervlochten.

De handeling is in twee helften opgedeeld die door elkaar lopen, waardoor het feitelijk simpele verhaal nogal verwarrend overkomt. Op een bepaald moment verandert het uiterlijk van Bill van ongeschoren en onverzorgd naar glad en strak in het pak. Vanaf dat moment laat Nolan de beide kanten van Bill naast elkaar bestaan. Dan weer zien we de oude Bill. Dan weer zien we de nieuwe Bill. Zo ontstaat bij iedere nieuwe scène een breuk met de chronologische volgorde. Interessant, maar verwarrend. Die systematiek hanteert Nolan de gehele film tot op het eind de twee helften samenvallen.

Voordat het zover is, is het aan de kijker om van de tweeledige film een begrijpelijk verhaal te maken. Op zich niet moeilijk als er maar twee puzzelstukjes zijn, ware het niet dat de handeling steeds nieuwe wendingen neemt waardoor de twee grote puzzelstukken zich ook nog eens opdelen in kleinere stukjes. De kijker is voortdurend aan het ordenen. Dat Following een film is met merkwaardige figuren en merkwaardige gebeurtenissen maakt de ordening nog iets lastiger.

De film collaboreert met de Film Noir. Attributen die in de Film Noir gangbaar zijn, zie je ook hier toegepast worden. Typen als de femme fatale en de eenzame (anti)held. Een sfeer van somberheid en vervreemding. De louche grote stad als setting. En natuurlijk het stemmige zwart-wit. Stilistisch erg mooi. Dat de personages niet heel complex zijn en het verhaal soms ietwat hakkerig verloopt, wordt gemakkelijk gecompenseerd met de onconventionele manier van vertellen en de visuele schoonheid. Je ziet niet dat de film met een schamele 6000 pond aan productiekosten en met medewerking van personen uit de vriendenkring van de regisseur tot stand is gekomen. Goeie film.

“It’s like a diary. They hide it, but secretly they want someone to look at it”.

Deze thriller of ‘Londen set-noir’ na jaren weer herzien, ditmaal op de bluray van 101BlackLabel. Sterk debuut van Nolan, met als thema inbreuk en manipulatie. Nolan die hier zijn eerste niet-chronologische verhaal verteld, wat later bijna een handelsmerk van hem werd. Ook wel gezien als de voorganger van ‘Memento’. De slim gekozen korrelige zwartwit beelden geven een rauwe sfeer aan de straten van Londen. De onbekende cast zette een goede rol neer, de agent werd vertolkt door de oom van Nolan. Goeie soundtrack ook gecombineerd met mooi pianospel. De ingenieuze twist op het eind maakt dit voor mij een klein meesterwerk.

Nolan is een groot fan van de Shining, en dat zie je meerdere malen terug. In de bar gebruikt Bill de alias Danny Lloyd, en in zijn appartement zie je een poster van Here’s Johnny hangen.

Verder zie je nog een niet te missen Batman sticker op de buitendeur van het appartement, een voorproefje op de Dark Knight trilogie.

Film won in 1999 Tiger Award (beste debuut) op het filmfestival Rotterdam.

In mijn hoofd had ik altijd dat Christopher Nolans debuut Following één van zijn betere films is, maar ik had hem sinds de oorspronkelijke bioscooprelease nooit meer gezien en ik wil ook niet die "ik vind alleen de eerste in de garage opgenomen cassettedemo goed"-gast zijn. Dus maar eens opnieuw bekeken. En vastgesteld: Following is inderdaad één van Nolans beste films, waarbij ik wel moet aantekenen dat ik geen echte Nolan-fan ben, met als grote uitzondering Oppenheimer, want die combineert mijn grote liefdes van praterige politieke thrillers en een klassieke tragische held die zichzelf verdoemt.

De eerste indruk is al meteen goed: speelduur 70 minuten. Je kan het dus wel, Chris! Natuurlijk vanwege een beperkt budget ook nog geen grote actiescenes, wat mij betreft de achilleshiel van Nolan. En Hans Zimmer is er ook nog niet om de film te verpesten met zijn lelijke bombast, hoewel ik ook hier de soundtrack soms al iets te nadrukkelijk aanwezig vond, dus dat was al een veeg teken.

Deze film is ook al op zijn Nolans helemaal door elkaar gehusseld qua tijdlijn. Dat viel destijds alleen niet zo op, want na Pulp Fiction was dat erg in de mode. Een ander extreem jarennegentigding aan deze film is dat inbrekers vooral voor de cd's gaan, want die zijn klein, relatief waardevol en snel te verpatsen.

Following is vooral een fijne neo-noir. In zwart-wit, dus helemaal echt qua schaduw-en-licht cinematografie, nota bene van Nolan zelf. Goede locaties in Londen ook. En met een origineel gegeven voor het verhaal. Uiteindelijk wordt het wel wat vergezocht, maar een ingewikkelde plot met vijf lagen van bedrog op bedrog is ook een genreconventie.

Grappig detail met de kennis van nu: de hoofdpersoon heeft een grote Batman-sticker op zijn voordeur.

(Gezien op Mubi.)

Met Following heeft Nolan een debuutfilm gemaakt die er zeker mag wezen. Het is eens iets anders dan de grote projecten die ik van hem gewend ben.

Het doet veel denken aan Memento die hij 2 jaar later zou maken, maar dit vind ik dan een betere film. Het spelen met de chronologie wordt hier ook gebruikt, maar in tegenstelling tot Memento, heeft het hier eerder een ondersteunende functie voor het verhaal. Het is wel een hele tijd geleden dat ik Memento nog gezien heb, maar ik herinner mij van die film dat het toch vooral de hersenen pijnigen was.

Door het spelen met de chronologie krijgt het verhaal rond Bill die in de val wordt gelokt door Cobb en de blondine een sterke spanningsboog, maar ook de keuze voor zwart-wit vind ik erg geslaagd. Het geeft toch dat extra groezelige mee aan de film dat wel past bij thema’s als voyeurisme en inbraak.

Ook zeker en vast een pluim voor de cast. Alex Haw is hier prima als de zelfzekere Cobb die Bill helemaal inpakt, die op zijn beurt ook goed wordt neergezet door Jeremy Theobald.

Fijn om deze van Nolan gezien te hebben, want het is toch eens iets anders dan zijn blockbusters.

3.5*