The Sugarland Express (1974)

Schandalig onderschatte film van Spielberg. Sterk geschreven dialogen, een meeslepend verloop en een broeierige Texaanse charme. Er wordt een zeer effectieve mix van drama, komedie en spanning gecreëerd en perfect bijgestaan door de ontroerende score van John Williams. Maar ik was voornamelijk erg verrast van Goldie Hawn. Zowel van haar natuurlijke schoonheid, als van haar fijngevoelige acteerprestatie!

Mooi geschoten roadmovie.

De moraal druipt af van deze roadmovie, maar toch kent de prent dankzij prachtig camerawerk en aardige vertolkingen enige vermakelijkheid. Veel houdt het echter niet over. Dat zit hem vooral in de tegenvallende drama-staart, waar alle cliches uit de kast worden getrokken. Qua humor is het motto belegen en vaak ongeslaagd. Toots blaast op miraculeuze wijze het verhaaltje in en uit.

Redelijk.

Beetje jammer dat ik onlangs Duel ook van Spielberg gezien heb. Deze film tapt weliswaar uit een ander vaatje, maar ook hier is een kat en muis-strijd gaande op de wegen van Amerika. Een hysterische Goldie Hawn en haar nuchtere vriend zijn samen met een gekidnapte politie-agent op de vlucht vanwege hun kind dat volgens Hawn ten onrechte bij pleegouders is ondergebracht. Op een gegeven moment wordt het allemaal ongeloofwaardig met zo'n lange karavaan politieauto's en andersoortig gevolg die het trio achterna gaat.

Goeie film waarin een echtpaar een agent gijzelt en op de vlucht is voor de rest van de Texaanse politiemacht. De film is in feite één lange, grote achtervolging. Maar ondanks dit simpele gegeven, kijkt de film lekker weg en zakt nergens echt in. En ook al is het gebaseerd op een waargebeurde gebeurtenis, is het hier en daar lichtelijk overdreven. Zeker niet slecht voor de eerste bioscoopfilm van Steven Spielberg.

Toch één van Spielbergs mindere. Hoewel het verhaal op waargebeurde feiten lijkt te berusten, is het nogal nutteloos om met 50 auto's achter twee boefjes te razen. Ik wil maar zeggen, waar dienen die 45 andere auto's eigenlijk voor? Het is gewoon de bedoeling om indruk te maken met een konvooi flikken. Ook de gegijzelde agent kon op enkele momenten wel tien keer ontsnappen, zoals bij het droppen van dat toilet. De twee onbezonnen twintigers die zich in deze gekke situatie werken en een agent gijzelen zijn helemaal niet onsympathiek en hebben geen enkele behoefte noch intentie om wapens te gebruiken. Ze zijn dom en beseffen niet dat wat ze doen slecht is. Ze blijven geloven dat ze hun zoontje zullen zien. Mooie beelden en behoorlijk geacteerd, dat moet ik wel bekennen.

Ik vond een redelijke Avontuur/Misdaadfilm...

Wel ouderwetse opname en niet zo mooi HD kwaliteit...

Wel mooi ondertiteld...

Redelijk acteerwerk...

Zeker prachtig camerawerk...

Prima verhaal...

Niet zo echt spannend...

Zeer vermakelijk vroeg werkje van Spielberg, waarin je het talent voor entertainment dat Spielberg bezit al van de film ziet afdruipen. De achtervolging is zeer komisch in beeld gebracht en het luchtige toontje houdt de film levend. Hawn is af en toe irritant, maar echt een storende factor is het niet. Af en toe wat leuke trucjes met de camera(achteruitkijk spiegel shot is mooi gedaan). Verder geen mierzoet einde, maar juist heel tragisch en mooi geschoten in het landschap.

Dikke 3,5*

Leuk. De film heeft een soort kinderlijke naïviteit over zich heen. Dat heeft zijn charme, absoluut, en het plezier straalt gewoon van de prent af, maar het maakt ook dat de film absoluut geen meesterwerk is.

Een waargebeurd verhaal dus, al vroeg ik mij regelmatig af in hoeverre dit echt allemaal op feiten is gebaseerd. Of het is die kinderlijkheid weer, want hoe vaak de twee jonge geliefden al gepakt hadden kunnen worden, of hoe vaak de agent van dienst had kunnen ontsnappen, die zijn nauwelijks te tellen. Al wordt zeker door de twee mannen heel redelijk geacteerd en vooral Sacks als agent heeft een mooie rol die langzaamaan de gevoelens van zijn ontvoerders begint te begrijpen (en ook weet dat ze hem nooit wat kunnen aandoen). Alleen Goldie Hawn kon ik niet altijd even goed uitstaan. Te geacteerd naar mijn mening.

Maar het is vooral het magistrale camerawerk dat telt. Sowieso weet men heel goed een breed bioscoopformaat te vullen, met soms schitterende composities, maar ook de technisch knappe bewegingen en shots rond rijdende auto's mag genoemd worden. Hoe van de voorstoelen naar de achterbank wordt gegleden, hoe vanuit één auto de inzittenden te zien zijn alsmede de agent in de auto er pal naast, hoe de camera komt aanrijden vanaf een zijweg richting een patrouillewagen die ook komt aanrijden en zo steeds groter wordt. Ook het gebruik van spiegels, de hele mise-en-scène, en dat alles met echte rijdende auto's zonder blauw scherm: het is knap en bijzonder vindingrijk. De muziek van Williams geeft ten slotte de juiste toon en de mondharmonica van Thielemans (ik dacht steeds aan Baantjer, dat klopte dus achteraf bezien) doet de rest.

Uiteindelijk duurt de film wel iets te lang, maar de rest is erg vermakelijk. 3,5*.

Plezierige ontsnapping, gijzeling, achtervolging enz., dacht ik, met wat sneer naar politie en zo, maar dan gaat het zeer lang duren, overdrijving druipt er af en dan plots....

Schenkt in zijn geheel geen voldoening.

Inderdaad een vermakelijke film. Prachtig camerawerk. De muziek zette een heerlijke road-movie-sfeer neer. En... er werd verrassend goed geacteerd. In die zin dat de hoofdrolspelers hun karakter vol overtuiging en geloofwaardig hebben neergezet, terwijl het verhaal daarentegen zelf juist tegen koddigheid aanhing. Het bevreemd me, dat ikzelf nu ook op twee benen hink; was het nu een te weinig lollig drama, of een cartooneske vertelling met een ietwat verwaarloosde diepgang... Inderdaad 'iets' is licht onbevredigend, maar het neemt niet weg dat het lekker wegkijkt...

Voor mij een dikke 3*

De film die Spielberg hiervoor en de film die hij hierna maakte behoren nog steeds tot de besten uit zijn oeuvre. Deze achtervolgingsklucht is veel minder goed. De film is zeker 20 minuten te lang en de jolige sfeer vliegt regelmatig uit de bocht en wordt erg flauw en met name tijdens de climax speelt de film dat nogal parten. Verder wel aardig vermaak.

2.5*

Leuke roadmovie van Spielberg. Niet heel hoogstaand, maar wel behoorlijk vermakelijk.

Ik lees hier dat iemand het soms nogal kinderlijk vond. Dat idee kreeg ik ook tijdens het kijken. Vooral het personage dat Goldie Hawn neerzet, is door haar gedrag soms ontzettend kinderlijk en zit ook tegen het irritante aan. Johnson en Sacks vind ik ook net wat beter acteren en zetten leuke personages neer.

Spielberg filmt het allemaal wel goed. Vooral de manier waarop hij de totaalshots soms in beeld brengt, is mooi te noemen. Het verhaal ontbeert wel spanning. Hoewel het er soms indrukwekkend uitziet, is het ook wel wat lachwekkend, dat ze met meer dan 50 politieauto’s achter een stelletje kruimeldieven aanzitten, want veel meer dan dat, zijn ze in feite niet. Ik had trouwens een heel blij einde verwacht. Dat dat niet gebeurt, viel me ook mee.

In ieder geval leuk, om deze in ieder geval ook eens gezien te hebben.

3,0*

Deze van Spielberg was op tv en omdat 'k hem nog nooit had gezien, eens verandering in gebracht. 'k vond het toch wel één van z'n mindere. Het leek me nochtans wel een goed verhaal, maar de film duurt toch wel te lang om het boeiend te houden. Gelukkig maakte het einde toch nog veel goed en was het gelukkig niet zo cliché als verwacht.

Het acteerwerk was er soms een beetje over, maar verder zag de film er wel prima uit.

Al bij al toch de moeite om eens gezien te hebben, maar het is wel een mindere van Spielberg.

The Sugarland express was afgelopen week op TV en mijn interesse werd slechts gelokt omwille van het feit dat ene Steven Spielberg achter de schermen stond. Het is één van de eerste films van Spielberg en je zag toen al dat hij promising was. Cinematografisch is de film gewoon goed. Het is een roadmovie en de muziek is lekker aanvullend om een los amusant sfeertje te creëren.

Want dat is The Sugarland express ook: luchtig, los en puur entertainment. Erg hoogstaand of diepgaand wordt het allemaal niet. Ofwel heb ik het even gemist, maar ik begreep niet waarom Lou-Jean niet gewoon nog 4 extra maanden heeft gewacht tot de vrijlating van Clovis. Dan was dat probleem toch al van de baan. Geheel niet volgens plan wordt agent Slide ontvoerd en starten ze een doldwaas avontuur doorheen Texas op weg naar hun peuter. De relatie tussen hun drieën is dolkomisch te noemen en best aangenaam om te volgen. Het creëert sympathie bij de kijker en je hoopt dat het allemaal positief afloopt, liefst waarbij Slide de ogen toeknijpt ... Grappig is het wel wanneer het halve politiekorps achter een stelletje kinderlijke kruimeldieven aangaat. Ook de aanmoedigingen van passanten langs de weg maakt het alleen maar vreemder. En ook de pers doet lustig mee. Of wou Spielberg een bepaald standpunt over het moederschap innemen?

The Sugarland express is een vlotte film met een degelijk verhaal. Sterke acteerprestaties en een goede regie leiden tot een behoorlijke onderhoudende, maar vooral vermakelijke film. Net geen 3,5*.

Why don't you sit on your fist and lean back on your thumb

Een tijd geleden keek ik naar Spielberg (de documentaire uit 2017 over de regisseur) en hoewel me er iets teveel pluimen in het gat van Spielberg worden gestoken, had het wel als resultaat dat ik me nog wel eens wat meer met de cineast wou gaan bezig houden. Vooral zijn ouder werk lijkt me wel interessant en veel ouder dan deze The Sugarland Express kun je niet gaan. Gemaakt in een periode voor Spielberg bij het grote publiek bekend was geworden met onder andere Jaws en Indiana Jones.

Maar dit is duidelijk niet my cup of thea geworden. Interessant is wel dat het aanvoelt als een ietwat atypische Spielberg film en toch heeft dit echt veel te weinig om handen om de lange speelduur te rechtvaardigen. Ik ben altijd wel in de mood voor een roadmovie maar hier gebeurt nu eens werkelijk niets in. Het begin met de 'ontsnapping' van Clovis is nog wel leuk, maar verder voelt de driehoeksrelatie Clovis/Lou Jean/Slide geforceerd aan en daar komt dan ook nog eens bij dat het niet meteen de meest interessante personages zijn. Daardoor mist het donkere einde zijn effect, het was dan ook nog eens zo voorspelbaar als iets, en dat is toch jammer. Zeker omdat Spielberg hier al wel flarden van zijn talent toont. Visueel zitten er een paar leuke shots in (fun fact: Texas is blijkbaar zo plat dat de regisseur problemen had met zijn camera en lenzen om meer dan 7 of 8 auto's in hetzelfde shot te krijgen) en is het natuurlijk het begin van één van de meest lange samenwerkingen in de geschiedenis van de film in het algemeen, namelijk die tussen Spielberg en John Williams.

Dat zal nooit één van mijn favoriete componisten worden, maar er straalt toch een zekere degelijkheid uit zijn werk. Meteen ook mijn eerste kennismaking met Goldie Hawn, al kon ik zweren dat ik ze al wel eens eerder in iets had gezien. Geen idee of ze altijd zo nadrukkelijk aanwezig is, maar hier balanceert ze toch wel erg vaak op het randje van het hysterische en dat is nu net het type personage dat ik niet zo graag zie. Het maakt van Clovis, gespeeld door William Atherton, echter wel een leuk klankbord als ik eerlijk moet zijn. Zeker het begin van de film is een leuk heen en weer gespeel tussen hen. Een driehoeksrelatie is niet compleet zonder een derde persoon en die komt er hier in de vorm van Michael Sacks die de ietwat sullige Slide speelt. Ze kunnen echter de verplichte moraal zelf moeilijk slikken blijkbaar en het lukt hen ook niet om die geloofwaardig te brengen.

Hoewel The Sugarland Express gebaseerd is op waargebeurde feiten, begint het op den duur allemaal erg onrealistisch te ogen. Geen idee in welke mate dit nog evenredig loopt met het bronmateriaal, maar het is wel duidelijk dat het plot gewoon te weinig om handen heeft om de gehele tijd te boeien. Tel daar dan nog eens een Goldie Hawn op het randje bij, een cast die niet helemaal weet te overtuigen en je hebt gewoon een niet zo goede film. Veel degelijkheid weliswaar, maar niet voldoende.

2.5*

Herzien op blu-ray. Na het voor televisie gemaakte Duel feitelijk de eerste volwaardige speelfilm van Spielberg, en meteen een voltreffer. Vooral qua vormgeving, camerawerk en montage is dit van hoog niveau. Het verhaaltje en de personages stellen niet zoveel voor, maar het is allemaal net onderhoudend en vermakelijk genoeg. Visueel is de film echter een lust voor het oog en met het bekijken van de opgepoetste blu-ray versie valt pas echt op hoe goed Spielberg destijds zijn zaakjes al voor elkaar had.

Ik heb aan het voorgaande commentaar van james_cameron eigenlijk niet zoveel toe te voegen.

De film krijgt op MM de genreaanduiding “misdaad” mee. Daar heb ik bitter weinig van gezien. Het is veeleer een komische roadmovie met veel spitsvondige humor en heel af en toe een beetje drama.

Hoe dan ook, ik heb mij met deze Spielberg film voor de zoveelste keer kostelijk vermaakt, vooral dankzij de frivole Goldie Hawn, die alleen maar dingen doet die onder de gegevens omstandigheden eigenlijk helemaal niet kunnen. Een heerlijke film.

Spielbergs debuut op het grote scherm is niet zo bekend als z'n latere blockbusters, maar wel het ontdekken waard. Net als de tv-productie Duel (1971) is het een achtervolging op een autosnelweg. Het verhaal is losjes gebaseerd op waargebeurde feiten. De ontsnapping uit de gevangenis is echter fictief. Deze zet een luchtige toon in het begin, met Goldie Hawn in haar gebruikelijke komische stijl. Het echtpaar wiens auto gestolen wordt, staat waarschijnlijk nog langs de kant van de weg te wachten. Vanaf de gijzeling wordt het echter ernstiger. De twee hoofdpersonages zijn vreselijk dwaas, maar dwingen wel sympathie af. Hun gijzelaar vertoont tekenen van het Stockholmsyndroom. Zelfs de leidinggevende politieman (Ben Johnson) wil een tragische afloop vermijden.

De afstand die de auto's afleggen is niet gigantisch. Het speelt zich allemaal af binnen Fort Bend, een county in Texas amper zo groot als een Beneluxprovincie, al is er ook opgenomen in andere county's. Zoveel auto's in beeld brengen is geen eenvoudige klus. De jonge Spielberg laat z'n vakmanschap en creativiteit zien met panshots, tracking shots, een dolly zoom en goed gekozen cameraposities. Het tempo gaat er nooit uit, zodat je als kijker het gevoel krijgt mee in de auto te zitten.

Een vroege Spielberg en de eerste Spielberg waarin de muziek door componist John Williams werd verzorgd. The Sugarland Express is een hectische actiekomedie met een onrustig en luid sounddesign. De score van Wiiliams gaat wat ten onder in het kabaal van de film. Autogeraas en piepende remmen penetreren de oorschelp. Politiesirenes gillen. De personages gebruiken een behoorlijk hoog volume bij de gespreksvoering. En dan is er nog Goldie Hawn, die op volle geluidssterkte aanwezig, is en alles en iedereen overschreeuwt. Ze werkt danig op de zenuwen.

Niet mijn favoriete actrice. Ook in deze film weer aanstellerig in de weer met een allesbehalve sympathieke uitstraling. Soms zo zenuwslopend aanwezig dat het plezier in de film (die verder leuk wegkijkt) zelfs wat wegviel. Leuke film verder. Een prima actiefilm met een komische inslag. Wilde achtervolgingen per auto. Chaotische schietincidenten. Bizarre interacties. Knallend en hectisch vermaak. Spektakel.

En opeens toch ook een beetje serieus. De film lijkt tussen neus en lippen ook een satirisch commentaar te willen geven op het gemak waarmee de massa zijn helden creëert en hen vervolgens als goden verheerlijkt. Het overkomt nobody-Hawn en haar nobody-man die op de vlucht voor de politie de sympathie van het grote publiek weten te verkrijgen. Sympathie die uitmondt in massahysterie en eigenlijk op niets wezenlijkers is gebaseerd dan op sensatie. Een merkwaardige vorm van bewondering die altijd weer verbazing wekt.

Ach. Het doet er eigenlijk ook verder niet toe. The Sugarland Express is gewoon een actierijk en lawaaiig spektakel met prima stunt- en camerawerk en is zelfs met een zeer aanwezige Goldie Hawn redelijk goed te pruimen.