Ride the Pink Horse (1947)

Het is moeilijk om er precies een vinger op te leggen, waarom deze film zo fijn is om te kijken. Ride the Pink Horse is een beetje te omschrijven als een Eenhoorn binnen het film-noir-genre. Het heeft alle overeenkomsten van het genre; De hard-boiled man die het hart van een mooie vrouw wint,een femme fatale, een vertrouwde side-kick en een stel slechte (slechter dan hem) jongens die zijn leven bedreigen als hij te dicht bij hen komt.

Echter met die elementen van het genre word ook soms gespeeld. Zo is de locatie van de donkere straten van Los Angeles of New York City vervangen voor het klein stadje San Pablo met op de achtergrond een luidruchtig ritueel festival waarin de geest van pech wordt geofferd. De hoofd-personage Gagin (Robert Montgomery) die, ondanks het feit dat een meisje Pila (“Sitting Bull”) hem volgt en een plaatselijke vriend Pancho die hem helpt, toch vooral een eenling is.

De climax met de onschuldige kinderen in de carrousel met op de achtergrond het geweld tegen Pancho, was erg goed gedaan en maakte een goede impact. Wie weet was het ook metaforisch; dat mensen kunnen rondgaan en nog steeds eindigen waar we begonnen.Ook al rijdt je op een roze paard; je krijgt dezelfde waarheid als op een paard van een andere kleur. Met deze film liet Robert Montgomery zien dat hij erg mooie dingen kon maken als regisseur. (als acteur vind ik hem minder) Helaas heeft hij nooit echt goed de kans gekregen. Hoe het verhaal vordert, hoe de personages met elkaar praten, zelfs de titel, het is allemaal fascinerend vanwege zijn unieke karakter.

Robert Montgomery is één van de weinige acteurs die zichzelf meerdere keren mocht regisseren ten tijde van het studio-systeem. Een jaar na zijn experimentele, maar goed ontvangen The Lady In The Lake (de eerste film die volledig is gefilmd vanuit het perspectief van de hoofdpersoon) regisseerde hij zichzelf opnieuw in dit verhaal over Gagin [Montgomery], een veteraan van WOII die naar een dorpje tegen de Mexicaanse grens reist om een rekening te vereffenen met gangster Frank Hugo [Fred Clark].

Er is een dubieuze FBI-agent [Art Smith], de levendige Pancho [Thomas Gomez], een bedrieglijke dame [Rita Conde] en de ogenschijnlijk naïeve jonge vrouw [Wanda Hendrix] die Gagin overal volgt. Alle ingrediënten voor een klassieke film-noir zijn aanwezig, maar in de eerste helft is veel praat en weinig actie. Pas halverwege komt het verhaal op gang en zijn de handen van scenaristen Ben Hecht en Charles Lederer zichtbaar in de scherpe dialogen. Maar je geduld wordt hier behoorlijk op de proef gesteld.

Fantastisch. Wat onmiddellijk opvalt is de setting. Noir is bijna altijd een stadse aangelegenheid. LA, New York, San Francisco, Chicago of desnoods Boston. Hier zitten we in een klein grensplaatsje richting de grens tussen de VS en Mexico.

Typische noir hoofdpersoon. Gagin heeft geen plek in de omgeving waar hij is. Hij is duidelijk weg van zijn normale plek. Hij snapt de regels en gewoonten daar niet. Weet niet waar hij moet slapen. Weet niet dat er tijdens Fiesta (een carnavalachtig feest in het dorp dat constant op de achtergrond bezig is) geen hotelkamer te krijgen is. Gagin komt met een doel dat ergens in de film een keer wordt uitgelegd maar wat eigenlijk haast niet belangrijk is. Want de film drijft vooral op sfeer en het door elkaar lopen van de arme bewoners (veelal van Mexicaanse of native american afkomst) en de toeristen (die veelal blanke mensen uit de stad zijn en veel rijker dan de bewoners).

Een film die een rudimentair plot heeft en daardoor ruimte heeft voor tonnen sfeer en vooral draait om het steeds hulpelozer worden van Gagin die zijn doel niet kan bereiken in een omgeving waar hij zich nooit helemaal thuisvoelt.

Grote aanrader.

Overigens heb deze maand al meerdere films gezien waarin de grens een rol speelt. Opvallend veel. En ik weet dat er nog minstens een gaat komen