Stealing Beauty (1996)

Een redelijke drama/romantiek film...

Actrice Liv Tyler speelt wel goed...

Het is geen (gedeeltelijk) romantiek, maar (gedeeltelijk) erotiek, vind ik...

Prima camerawerk...

Maar geen moeite waard...

Ik vond dit een heerlijke film om naar te kijken. Onder andere ook door de schitterende setting in Toscane. Maar ook het idee. Ik had ook graag op mijn 19e een keer in een kunstenaarsgezelschap in Italie gezeten. Het verhaal zelfs stelt niet zo veel voor maar dat maakt voor mij niet zo veel uit als de sfeer goed is. Wel vond ik de vriendschap tussen Lucy en de stervende schrijver wel heel mooi en ook het moment dat Lucy haar vader confronteerd met het feit dat hij haar vader is. .

Het einde vond ik wat standaard. Uiteindelijk vind ze toch nog iemand aan wie ze haar maagdelijkheid verliest maar bijna heel de film is er weinig gedaan aan de verhaallijn tussen haar en what's his face. Waardoor ik een beetje het idee had dat ze maar iemand gekozen hebben om het klusje te klaren om maar snel een slot te kunnen krijgen. Ook wilt die vrouw (de vrouw van Lucy;s vader) opeens terug naar engeland terwijl er daarvoor geen sprake van was. Dat vond ik allemaal toch opeens te makkelijk verzonnen en te afgeraffeld.

Maar dat is het enige minpunt eigenlijk. Ik heb wel genoten van deze film.

Ik ben niet echt een Bertolucci-fan en de enige reden om deze film te zien was Stefania Sandrelli. Helaas voor mij heeft ze maar een bescheiden rolletje.

Bij gebrek aan een boeiend verhaal zijn de fraaie opnames van de Toscaanse omgeving, de poëtische sfeer en de soundtrack eigenlijk de beste bestandsdelen van de film.

Liv Tyler doet het niet slecht in de hoofdrol, maar de enige die echt een goed niveau haalt is Jeremy Irons.

Toch wel een opvallend lauwe score hier. Stealing Beauty is geen meesterwerk, maar het lome zomerse sfeertje werkt aanstekelijk, en Liv Tyler speelt best goed de rol van net uitgepuberd, bevallige jongedame op zoek naar het geheim van haar afkomst en de liefde, inclusief de meisjesmaniertjes die daarbij passen zoals het opschrijven van gedachtenspinsels en rare vragen stellen aan mogelijke vaderfiguren. Vind haar overigens vooral mooi als ze serieus of licht-geïrriteerd kijkt, wat een afweging van belangen zou betekenen mocht ik ooit in haar nabijheid komen te verkeren.

Vond de interacties met de oudere kunstenaars ook best aardig, sowieso leek het me wel een fijne plek voor een paar weken escapisme. Prima film om tijdens de donkerste dagen op te zetten.

Lelijk in de luier, mooi in de sluier.

Lang, lang geleden was ik op kraamvisite - ik ben allang vergeten bij wie, en ook met wie ik in discussie raakte over dit oude gezegde waarvan zij dacht dat het andersom was - mooi in de luier, lelijk in de sluier. Maar mijn gedachte daarbij was, als dat al bestaat, dan zou je dat toch nooit tegen een pasgeboren moeder over haar kindje zeggen? Zo van, ze is nu wel mooi, maar wacht maar tot later?

Waarom begin ik daarover, nou precies omdat dat voor mij van toepassing is op Liv Tyler. Vroeger een onwezenlijk mooi meisje, maar de vrouw die daar later uit groeide. Bertolucci als ervaren vieze ouwe man heeft dat toch heel scherp gezien, en het had ook geen week later moeten zijn geloof ik. Je ziet de verandering al tijdens de speelduur.

De film is erg fijn in de cinematografie, met de mooie zonnige Italiaanse landschapjes en de weelderige villas met zwembadjes uit de Romeinse tijd. En even weelderig is de rijkdom aan karakters die die ruimte invullen, tegenover de nogal platte en flauwe verhaallijn die onze gevierde vieze ouwe man daarmee vertellen wil. In een af en toe geforceerd aanvoelende hippe stijl, met een soundtrack die een voorbode lijkt van die afgrijselijke trend van een paar jaar later waarbij een film alleen nog maar over de soundtrack lijkt te gaan. Ik vergeef het Bertolucci maar, en meer dan iets anders omdat zijn keuzes toch vooral zo raak zijn. Ook daarin toont hij zich wel een meester in het vak - een stijl overklassen die hoort bij regisseurs die nog nauwelijks in de puberteit waren.

Evengoed is het een gemankeerde film, want behalve het vieze-ouwe-mannen motiefje gaat het eigenlijk gewoon veel te veel nergens over. Tekenend daarvoor ook dat de beelden tijdens de aftiteling haast mooier en indrukwekkender zijn dan die tijdens de film zelf. Een gemiste kans.

Maar wat een weergaloze rol van Jeremy Irons weer. Toch een vol punt extra alleen daarvoor.