Hair (1979)

Leuke, maar ook inhoudelijk goede musical met prachtige choreografien. En de welbekende liedjes die in de film toch heel wat anders klinken dan de vele top 40 hits die menigeen wel mee kan fluiten.

Treat Williams is briljant. Grootste nadeel van de film is hoofdrolspeler John Savage. Die straalt van begin tot eind uit "wat doe ik hier eigenlijk?" Dat vroeg ik me ook af, tot grote irritatie. Erg jammer. Grote smet op een weergaloze film die hierdoor dus een doffe glans verkrijgt. 3,5* [ik wist niet dat Ain't Got No / I Got Life uit Hair kwam, weer wat muzikale kennis opgestoken]

In de dansgroep waar ik medewerker ben gaan ze een dans doen geïnspireerd op Hair. En omdat de danseressen een idee zouden hebben van de sfeer die de film uitstraalt. Vooral de oudere danseressen hadden de film al eens gezien. Leuk was om gisteren een discussie (gezonde natuurlijk) over de film met aan de tafel de jonge generatie tieners (danseressen) een 40'er (één van de ouders) en de leidster van de dangsgroep, een 60'er. Verschillende generaties die anders tegenover de film zien.

De tieners beschouwen ergens wel de film als een klassieker, maar vinden hem eigenlijk pokkesaai. Raar voor mensen die dansen dat ze een dergelijke dansfilm maar niks vinden. Verder zijn die zot van zowat alle dansfilms die er maar zijn met zelfs Dirty Dancing, Let's Dance, Moulin Rouge, All that Jazz, Cabaret, Save the last dance, Hairspray en meer van die films tussen hun favorieten. Ze verwijten de film geen verhaal en dat er niets gebeurd.

De 60'er vindt dat je Hair moet zien vanwege de sfeer die het uitstraalt om de dans te kunnen begrijpen. Maar dan meer hoe de dans ineensteekt en hoe je die als danseres het beste kan brengen. Meer als educatief materiaal zullen we maar zeggen. Met leuke liedjes die ze nog kent van vroeger.

De 40'er vindt het zowat één van de beste films die hij ooit al gezien had. Voor hem is Hair niet zozeer een film met een verhaal, maar geeft het perfect de sfeer weer van die periode. Het einde van Vietnam en de protesten die er heersten. Het geeft een boodschap mee dat oorlog altijd slecht is. Het verhaal is dan ook niet belangrijk en het is vooral die sfeerweergave die telt en waar het om draait.

Ikzelf ben te jong om de na-Vietnamse periode mee te maken, maar ik denk dat je de film moet zien als een manier om een gevoel of (om het woord nog maar eens te gebruiken) sfeer weer te geven. In de stijl van Requiem for a dream, Lost in translation, The Doors, Elephant, ... Hair bezien als een gewone musical zoals Grease is verkeerd. Hair moet een gevoel tonen en daar is het in geslaagd. Verschil met voorgenoemde films is dat de film mij niet helemaal raakt, waarschijnlijk omdat in tegenstelling tot de thema's van die films die niet meer zo actueel is en het moeilijker is (niet perse onmogelijk) om je er in te leven. Muziek van The Doors begrijpen kan nu ook nog en drugs, liefde en schietpartijen zijn er ook vandaag nog. 3.5*

Een aangename musical met helaas niet zo geweldige muziek. Tuurlijk zijn de klassiekers aangenaam om te horen, maar helaas zijn alle nummers in een nieuw jasje gestoken wat behoorlijk was sfeer weghaald. Vooral die porno-bas. Heel erg ungroovy.

Voor de rest een lekkere film hoor. Prima acteerwerk. Het camerawerk is behoorlijk recht voor zn raap en niet echt de moeite waard, maar goed, doet hier dan ook niks meer dan een verhaal vertellen met veel olijke dansnummers, en dat werkt prima.

Ik zag een beetje tegen de film op omdat hij uit 1979 komt. Een echte hippiesfeer zou dus niet helemaal haalbaar zijn. Dat bleek achteraf goed beredeneerd, alhoewel ik niet zo goed zou kunnen benoemen waar dat nou precies aan lag (behalve de muziek). Misschien is de film ietwat naief in wat hippies nou precies zijn: het drugsgebruik komt hier slechts sporadisch voor en lijkt niet echt iets toe te voegen aan de personages. Daarnaast gaat het hier om een klein afgezonderd groepje mensen die eigenlijk redelijk los van de rest van de wereld lijken te staan. Een aangename film om is gezien te hebben, maar geef mij maar authentieke hippie-explotatie zoals Easy Rider, Psych-Out en The Trip.

Musicals houd ik over het algemeen totaal niet van. Maar goed, mijn moeder kiest zo af en toe ook een filmpje uit en vandaag was dat Hair, maar even meegekeken dus. Voor een musical vond ik Hair best goed, al is het zeker geen hoogstaande film. De film wisselt mindere momenten af met erg sterke momenten. Zo vond ik het einde erg indrukwekkend bijvoorbeeld, maar af en toe had ik ook van ´´Godver, weer een liedje´´. Dat zal toch wel iets blijven waar ik nooit aan kan wennen in musicals, de liedjes. Maar verder waren de acteerprestaties goed, al was John Savage´s rol best wel matig. Het is dan ook absoluut Treat Williams die hier de leukste rol neerzet.

Verder was het dus wel een redelijk musical, die ook redelijk vermaakt. Viel uiteindelijk dus best mee, aangezien mijn verwachtingen erg laag waren. Musical zal dan ook nooit een genre worden waar ik graag films uit kijk, hoogstends heel af en toe eentje.

2,5*

Normaal vind ik muziek films vreselijk, maar deze was best aardig (komt misschien ook omdat men niet de hele tijd zong). Verhaal was best aardig met soms humoristische momenten maar ook met dramatische momenten. Het einde van de film vond ik overigens ijzersterk (wel dramatisch). De acteurs deden het best aardig en naar Beverly D'Angelo kijk ik graag.

Een musical over hippies en kritiek op de Vietnam-oorlog : destijds een schot in de roos en ook vandaag nog best genietbaar.

Aardige film waarin een jongeman zich aansluit bij een groep jongeren in New York. De film speelt zich af tijdens de flower power en is dan ook een mooi tijdsdocument. De liedjes zijn wel oke en het ziet er allemaal wel kleurrijk uit. Het verhaal valt echter wat tegen en mist vooral in het begin wat structuur. Ondanks het mooie einde net geen 3.5 sterren.

'k zag deze toevallig liggen en eens meegebracht. 'k kende deze musical enkel van naam, 'k kon niet direct op liedjes uit deze film komen. Het eerste liedje (Aquarius), Good Morning Starshine, Hare Krishna & Let the Sun Shine deden me wel een belletje rinkelen. De andere liedjes kende 'k eigenlijk niet. Ze waren een beetje wisselend, maar er zaten wel enkele leuke in: Hair, Black Boys & White Boys en het liedje waar hij danste op de tafel sprongen er het meeste uit. Sodomy was wel het opmerkelijkste liedje

Het was ook nog eens een musical waar er ook niet constant werd in gezongen en die ook wel een verhaal had.

De cast deed het niet slecht.

Het was wel weer eens iets anders, maar het was toch de moeite om eens gezien te hebben, 'k heb het me toch niet beklaagd.

Ik vond dit persoonlijk de beste rol van de onlangs overleden Treat Williams. Een film over de heerlijke hippie tijd, was er zelf één met enorm lang haar. Heb deze musical een kleine 45 jaar geleden in Tilburg gezien, heb ik nog altijd mooie herinneringen aan, en wat een heerlijke liedjes, speel ze nog regelmatig op de originele LP van de Broadway musical...

Hair is een van die films waar ik veel over heb gehoord, maar nooit de tijd voor heb genomen. Uiteindelijk ben ik erg blij dat ik hem eindelijk gezien heb, want het is een buitengewone kijk in de hippiebeweging van de jaren 60.

Ik was helemaal niet klaar voor de enorme schijf van een openingssong die Aquarius is. De stem van Renn Woods is helder, scherp en aangrijpend. Ik had kippenvel over mijn hele lichaam tijdens dat nummer. Vanaf dat moment zijn bijna alle nummers uitstekend. Ik zat soms met mijn voeten te tikken. De liedjes waren soms verrassend grappig en expliciet.

De film is niet zozeer een film met een verhaal, maar meer een portret van de hippie-tegencultuur en alles wat daarbij komt kijken. De kritiek op Amerika en de Vietnamoorlog is spot on. Het einde is zo somber als maar kan.

Ik wist niet veel voordat ik ging kijken, maar ik was verrast dat ik een aantal liedjes herkende. Let The Sun Shine In zit vanaf nu zeker voor een paar dagen in mijn hoofd.

4*

Hair is ook weer zo'n titel die ik al lang ken, maar voelde kennelijk nooit de behoefte hem een keer op te zetten- tot de notitie dat hij kennelijk op Prime staat en binnenkort verdwijnt. En toevallig ben ik ook bezig aan een kleine Milos Forman inhaalrace, dus dat paste mooi. Liedjes uit de film kende ik wel, en de muziek is ook de grootste troef, al zijn niet alle nummers even gedenkwaardig.

Treat Williams is typisch zo'n acteur die ik waarschijnlijk al in veel films voorbij heb zien komen zonder er een op te kunnen noemen. Maar dit is toch vooral zijn film. John Savage is wat muizig en niet direct sympathiek, maar dat hoort ook wel bij zijn personage. Maar vreemd blijft het dat de vriendengroep zoveel moeite doet voor hem, en dat Sheila, die toch meer in Berger leek te zien en niet echt veel leek te moeten hebben van Claude, op het eind zo draait. Kleine rolletjes voor zangeres Ellen Foley (in het nogal bizarre maar wel geinige Black Boys/ White Boys) en regisseur Nicholas Ray.

Sommige nummers vond ik wel grappig, maar verder vond ik het toch niet echt een komedie. Het einde, waarin Berger die uit vriendschap even de plek van Claude overneemt in zijn plaats on Vietnam sterft, is behoorlijk wrang en vond ik een beetje out of place, maar vond het toch eigenlijk wel sterk.

Ik had nog even de tijd op zondagavond die na de verplichte klassieker meestal uitdraait op muziekje luisteren en een whiskey'tje, en hoe passend zou het zijn mijn hoofd eerst nog even te buigen over deze Hair. Het betreft natuurlijk een uitermate bekende naam en dan ook nog eens van Milos Forman. Het neemt natuurlijk niet weg dat het een musical is, maar goed, je kan er pas iets van vinden als je het gezien hebt.

En ik moet zeggen dat de link met Vietnam aangenaam en interessant te noemen is, net als de cast met Williams, D'Angelo en de immer moeilijk kijkende John Savage. Ook al is het al een paar jaar na Amerikaanse terugtrekking uit de Vietnam-oorlog, het idee van de langharigen, vandaar natuurlijk Hair, met hun ietwat wazige leefstijl en cultuur en verzet tegen de oorlog in Vietnam en het keurslijf mag er best zijn. Dit wordt prima kracht bijgezet door goede swingende nummers met Aquarius van 5th Dimension als één van de bekendste.

Maar ja, het blijft musical, en de prima nummers en ongetwijfeld goede choreografie tenspijt heb ik er niets mee. Desondanks ademt het een goede en sterke sfeer uit, zijn er zowaar acteurs gecast die best wel redelijk kunnen zingen en zet de goed bedoelde actie op het einde toch wel aan tot denken. Protest is leuk, protest is goed, maar lijkt toch slechts echt te werken wanneer iedereen de hakken in het zand zet want anders draait een ander er voor om met zijn leven als de te verliezen inzet terwijl hij net zo goed niet wil. Treur je niet om de ene dan wel om de andere. Zoals gezegd zal musical nooit mijn dingen desondanks wel een voldoende.