Buena Vista Social Club (1999)

Ik vind hun cd helemaal geweldig. Echt heerlijke muziek. En de docu vond ik echt prachtig om te zien. Vooral om dat het allemaal van die oude mannetjes zijn, vooral die gozer van 97 jaar is echt prachtig om te zien. Vanwege hun leeftijd is de muziek ook nog eens heel knap .

De CD is idd super! Vooral onder de afwas.

Docu wil ik graag ook 'ns zien.

Mooie (kleurrijke) beelden van het straatleven in Havana en prachtige muziek door 80 jarige Cubanen. Leuk ook om de teksten van de songs ondertiteld te zien. 3,5*

Ontzettend mooie documentaire. Het doet je wat om die oude muzikanten in hart en ziel bezig te zien. Werd alleen een beetje zeeziek van het camerawerk af en toe, maar dat mocht verder de pret niet drukken.

ik heb de cd al zo vaak gehoord,maar ik wist helemaal niet dat ie bij deze documentaire hoorde.echt goeie muziek.interessant om te zien hoe ry cooder al die legendes bij elkaar kreeg.3.5 sterren

Een tijdje geleden op tv (ik geloof Nederland 3) gezien. Was zeker wel interessant om te zien (de muziek is ook best aardig), maar als we deze docu moeten waarderen als 'film' zijnde, dan kom ik toch niet verder dan **.

AAAAAAAAAAAAAAAAH zeg aub niet als...zijnde. Ik haat het als mensen dat doen!! dus gewoon als film zeggen.

Nothing personal

of mensen die zeggen 'qwa film' ook zoiets

Ok, als Ralfke zijnde zal ik het nooit meer doen!

Als Narva77 zijnde snap ik niet waarom daar ene probleem van wordt gemaakt

Deze film wordt gemaakt door de muziek, de sfeervolle beelden Van Cuba en de karakteristieke muzikanten. Een vriend van mij wou na een uurtje weglopen, ik vond 'm heerlijk!

4*

bij de afwas, als achtergrondmuziek in een mexicaans (!) restaurant... wat wordt deze muziek toch misbruikt

5* voor de cd, 3.5* voor de docu.

Moet ik die cd ook maar eens bestellen. Misschien dat ik dan wat vaker de afwas doe.

Daar ga je echt niet van afwassen Kapp, eerder een aantal Corona'tjes aanschaffen en relaxed in de zon liggen

Met kos kan ik praten.

Bij het horen van deze cd denk ik dat je eerder een vlucht boekt naar Cuba en al dansend in Habana Vieja op Plaza de la Catedral eindigt. Jeetje, ik mis Cuba :

El carino que te tengo

Yo no lo puedo negar

Se me sale la babita

Yo no lo puedo evitar

3,5* voor de docu. Ik kom er nu pas achter dat deze op moviemeter staat.

sorry dat ik je quote maar ben het met je eens, nix aan toe te voegen

Prachtige, ontroerende beelden van die oude Cubaanse musici en hun land. Hulde aan Wim Wenders & Ry Cooder dat zij ervoor gezorgd hebben dat deze mensen niet vergeten zullen worden. 2,5 ster voor de docu. & 5 sterren voor de muziek --> rond ik voorlopig af op een kleine 4 sterren.

Gevonden op de kaarsen afdeling van de bijenkorf voor maar 4 euro. Als zijnde de beste film van Cuba kon ik hem niet laten liggen.

Stijlvolle documentaire over Cubaanse en Afrikaanse super opa's die vele harten veroveren in de VS. Bij zijn aller eerste bezoek aan Amerika raakt Ibrahim Ferrer gevoelig en verteld dat Amerika altijd al zijn droom is geweest. Ook de andere musici bevinden zich in een soortgelijke situatie.

Geboren muzikanten die jarenlang anoniem zijn gebleven in Cuba. Na 60 jaar eindelijk in Amerika beseffen de opa's zich dat ze veel gemist hebben. Ibrahim Ferrer smeekt De Almachtige dan ook op nog een paar jaartes leven.

Een aanklacht tegen het communisme? Joost mag het weten. 3*

Vanavond wordt deze uitgezonden op LaDeux, wordt hierin veel gepraat of gaat het vooral om de muziek? Mijn kennis van het Frans is namelijk niet wij het zou moeten wezen, en Cubaans (of is het Spaans?), tjah ?

Cubanen spreken een soort 'Cubaans' Spaans, net zoals de Amerikanen 'Amerikaans' Engels spreken (de beste vergelijking).

Er zit wel veel muziek in, maar er wordt ook wel wat gepraat, maar vooral veel Engels (Ry Cooder spreekt Engels).

Ok bedankt, dan zal ik wellicht eens kijken, als het maar niet Frans gedubd is...

In deze documentaire profileert Ry Cooder zich als een typische Amerikaan, die eigenlijk niks van het hele Cubaanse leven snapt. Zijn gebrekkig enthousiasme en zijn ongeloofelijk Amerikaans taalgebruik dragen bij tot een gevoel van 'dikke nek' dat de kijker quasi voortdurend moet slikken.
Al bij al is de documentaire zelfs niet bijster interessant, en vooral erg slordig. Als ik het dus goed begrijp is La Buena Vista Social Club een club in Havana waar vroeger muzikanten kwamen jammen, en is de band Buena Vista Social Club een samenraapsel van de grootste Cubaanse artiesten, die eigenlijk nooit eerder samen hadden gespeeld, of zeker geen studio waren ingedoken. Als het zo zit is er op zijn minst toch 1 taboe de wereld uitgeholpen, namelijk dat BVSC (de band) al sinds de jaren vijftig een actieve band was, zoals ik meerdere keren gehoord had. Zelfs dat heb ik kunnen afleiden uit Franse ondertitels.
Toch zijn de Cubanen helemaal niet zo groots, op de geniale pianist na. Het hoogtepunt wat schaamte betreft is Cooder zelf, die met zijn gitaar hele sferen naar de vaantjes helpt en er toch in slaagt om te blijven glimlachen en doen alsof hij de muziek begrijpt. Neen, de echte emotie moet komen van de Cubaanse leden, die jammer genoeg niets anders te vertellen hebben dan anekdotes over oma's of vaders. Op het einde is het anders, het moment van Ferrer in Amerika is heel pakkend en je voelt de trots van de artiesten als ze in Canergie Hall spelen (, tot je Ry Cooder de show zit stelen, of toch pijnlijke pogingen doende .) Nooit vertellen de muzikanten dus iets dat echt van belang is, bijgevolg heeft deze documentaire naast de muziek en een rommelige uiteenzetting van leden (en leeftijden ) niet meer in petto.
Bij momenten wordt Castro's land mooi in beeld gebracht, badend in een heerlijk (helder) licht. Soms raakt Wenders de draad echter kwijt en ziet hij zich genoodzaakt voortdurend hetzelfde te filmen, wat bedraagt aan plotse vlagen van verveeldheid.
Weinig interessant, maar zeker niet slecht. En soms ook grappig.
2,5*

Het liedje chan chan vind ik geweldig, film niet gezien helaas

In het begin erg slepend allemaal. Je wordt echter steeds meer meegezogen en vanaf een interview met Ruben Gonzalez wordt het gewoon een goede docu, met als hoogtepunt het optreden en verblijf in New York. Vooral dat laatste is subliem weggezet in de film, heeft uiteindelijk de doorslag voor 4* gegeven.

Deze documentaire viel me eerlijk gezegd een beetje tegen, hoewel ik een groot liefhebber van Wim Wenders ben. Hij begint veelbelovend met mooie beelden van de stad, vooral wanneer je Ry Cooder met zijn zoon op de motor ziet rijden en de zee die op de kust beukt. Helaas bestaat de film verder vooral uit optredens (voor een muziekfilm natuurlijk wel een pré) en interviews die meestal niet bijster interessant zijn. Leuk is wel het bezoek van de heren aan New York, de opmerkingen over de portretten van 20ste eeuwse Amerikaanse iconen en over het Vrijheidsbeeld. Maar beelden van de omgeving zitten naar mijn mening te weinig in deze film. Voor sommige mensen zal wel een opluchting zijn dat Wim Wenders geen eigen commentaar bij deze film geeft. Tokyo-Ga blijft wel mijn favoriete Wenders-documentaire.

Wat ik me vooral herinner van de docu (en ik ben niet zo'n fan van deze muziek) is het fantastisch 'elastiche' camerawerk. Er zitten enkel opmerkelijk fraaie shots in. Niet alleen in de stad, maar ook tijdens de optredens en rehearsals.

Indrukwekkende docu die een hele goede inkijk geeft over een bepalend tijdperk in de (muziek)geschiedenis van Latijns Amerika. Ontroerend en integere beelden van Cubaanse musici en het leven op het Caribische eiland. Prima camerawerk en fenomenale artiesten.