Monster's Ball (2001)

Mooie film.

Goeie rollen van Billy Bob Thornton en Halle Berry.

Het eerste uur vind ik minder goed dan het fenomenale laatste uur. Tijdens het eerste uur vinden zoveel dramatische gebeurtenissen plaats, dat 't ten koste gaat van de intensiteit. Ik vind dat de schrijvers teveel dramatische gebeurtenissen in dat eerste uur hebben gestopt.

De personages gaan na een dag verwerking ook weer over tot de 'normale' orde. Dat vond ik wat vreemd. Ik doel met name op het personage dat Billy Bob Thornton speelt. En hoe makkelijk hij van zijn racistische gedrag af komt, vond ik ook wat vreemd.

Mijn bezwaar is dus, dat door de vele plotwendingen in het eerste uur, er te weinig ruimte is voor karakterontwikkeling.

De tweede helft van de film vind ik schitterend.

Het tempo van de film wordt wat lager, wat de film enorm ten goede komt. Prachtig hoe Billy Bob Thornton en Halle Berry spelen, heel intens.

De sexscene vind ik on-Hollywoods goed. Geen standaard wip onder de lakens, waarbij de man binnen tien seconden klaar komt.

Na de aanstellerij van Halle Berry op de Oscaruitreiking, duurde het lang voordat ik de film wilde zien, maar ik ben blij dat ik 'm nu toch gezien heb.

Ik vond het einde juist erg sterk en ook perfect bij het verhaal passen, want waar gaat deze film volgens mij namelijk over. Twee mensen die door omstandigheden nooit het geluk in hun leven hebben gekregen waar ze naar op zoek waren vinden hierin elkaar. Aan het einde van de film, als Letitcia die tekening vind van haar ter dood veroordeelde man, besluit zij heel bewust te kiezen voor haar liefde voor Hank en dus ook bewust voor het geluk. Zo neemt ze dus haar leven weer in eigen handen. Net zoals Hank heeft gedaan toen hij stopte met zijn baan als bewaker en de band met zijn vader verbrak. Beidde hoofpersonen ruimen als het ware de spoken uit hun verleden op om zo gezamelijk verder door het leven te gaan. Mooi toch!

De meeste mensen zijn helemaal lyrisch van deze film. Waanzinnig resensies ook gekregen. Ik vond het wel een goed film, realistisch maar geen hoogstandje.

Mooie film met een prima rol van Billy Bob Thornton. Halle Berry was ook goed en mooi om te zien maar haar kind was een beetje belachelijk. Halle Berry en de vader (de rapper wiens naam ik effen niet weet) waren slank en het kind in de film is moddervet ?

Het eerste uur van deze film vond ik zeer goed maar daarna zakt het iets weg. Maar ondanks dat toch een prima film. Ook goede bijrol trouwens van Heath Ledger.

Aardige drama film. Geen opvallend sterk verhaal, maar wel licht aangrijpend door het acteerwerk. En natuurlijk altijd wel een boeiend onderwerp. Maar er had wel wat meer mee mogen gedaan worden, wat meer achtergrond van bijvoorbeeld hun afkeer tegen zwarte mensen. Zodat het wat duidelijk zou zijn. Verder gebeurd er niet zoveel en is het licht voorspelbaar. De vrijscene is wel erg mooi gefilmd moet ik zeggen, erg grappig gedaan.

Acteerwerk is van zeer hoog niveau. Natuurlijk Halle berry met haar briljante rol. Terecht Oscar. Ook Billy Bob doet het meer dan okay. En de bijrollen zijn ook prima vertolkt. Heath Ledger doet het goed, Peter Boyle en Mos Def ook. En ja Sean Combs, geen grote rol maar hij deed het naar behoren.

3.5*

Kort door de bocht, maar 't is wel zo. Ik vind het een heel mooi gegeven, het feit dat Hank een relatie krijgt met Leticia, wiens man hij namens de staat heeft gedood, maar wat nog mooier is, is dat dit gegeven eigenlijk helemaal naar de achtergrond gedrukt wordt; pas in het laatste halfuur word je er als kijker weer aan herinnerd.

Dit is bovendien een film die voorbij vliegt, terwijl ie nog zo traag is. Dat komt omdat de film nooit inzakt en je gewoon wilt weten wat er gaat gebeuren, de aandacht van de kijker wordt zeer goed vastgehouden. Het is ook geen standaardfilm over racisme, wat ik eigenlijk had verwacht. Het speelt er wel een rol in. Hoe goed Crash ook in elkaar zit, het thema zit me in die film niet subtiel genoeg verweven. Hier wel.

De seksscène was mooi in beeld gebracht. Eigenlijk was 't het element wat mij er aanvankelijk van weerhield de film te gaan zien. Niet dat ik niet tegen expliciete beelden kan, maar omdat het overal zo wordt gepromoot; 'met één van de meest besproken seksscènes ooit!' Daar hou ik niet van. Evenmin als dat voor een film reclame wordt gemaakt met de prachtige visuele effecten. Dat is om te verdoezelen dat daar het gehele budget aan opgegaan is en dat dus alles is wat een prent te bieden heeft. Monster's Ball was echter een aangename verrassing, ik vind het een prachtig drama. Boeiend tot 't bittere end.

Film die qua kwaliteit beter wordt naarmate hij vordert.

Uitstekende vertolkingen van Thornton en Berry die weliswaar op een ingehouden manier acteren.
Toch weer typisch dat voor dit soort rollen oscars uitgedeeld worden..

Anyway, het eerste deel sloeg niet echt aan. Vooral Ledger stak me echt tegen. Hij hoort niet thuis in deze prent. Gelukkig besefte hij dit ook tijdig en joeg aldus een kogel door z'n hart

Deel twee is beter. De scènes kijken aardig weg en je voelt je als kijker ook beter op je gemak.

Het einde is de kers op de frangipane.
Je ziet Berry's personage alles overpeinzen en zichzelf afvragen wat er nu eigenlijk is gebeurd en of dit wel belangrijk is of niet.
Het verloop en de uitkomst van deze gedachten is wel duidelijk, ondanks het abrupte einde.

***

Monster's Ball is een film die erg inconsistent is, waar wil het nou precies heen?
Het thema van de 1e drie kwartier vind ik erg aangrijpend, alleen er wordt veel te weinig mee gedaan. De zelfmoord van Thornton zijn zoon(Ledger) brengt daar bijvoorbeeld veel te weinig teweeg bij mij.
Zelfde geldt ook voor wat Berry allemaal overkomt, het is wel erg veel allemaal en ze lijkt dan ook snel uitgerouwd wat mij betreft.

Moet wel zeggen dat beide hoofdrollen prima vertolkt worden en dat de rol van Peter Boyle ook erg leuk is gedaan. Die zorgen er uiteindelijk wel voor dat ik nog tot het einde geboeid kon blijven kijken.

3*

Hier had veel meer uitgehaald kunnen worden!
De thema's in de film zijn prima alleen het komt er nergens goed uit..

Er gaan veel dierbaren dood in de film, maar het raakt je nergens. De zelfmoord van Sonny kwam als donderslag bij heldere hemel, net zoals de dood van het zoontje van Leticia.
Dat kwam helaas gewoon niet overtuigend over.
Met de acteerprestaties is niks mis, beide hoofdrolspelers acteren perfect, alleen een oscar voor Hale Berry lijkt me ietwat overdreven, al gun ik het haar wel..

Nee, ik had er eerlijk gezegd meer van verwacht en qua verhaal had er naar mijn gevoel meer uitgehaald kunnen worden..
Kleine onvoldoende

Wow! Wat een film. En die ligt even in de 5 voor 5 bak bij Bart Smit. Monster's Ball klopt gewoon helemaal en is gewoon kei en kei hard. Tegen alles. Racisme, ongelijkheid en de maatschappij. De film begint bij de racistische politieagent Hank, en je kan eigenlijk meteen al zien dat het maar een meeloper is van zijn zwaargestoorde vader. Zo krijgen we al gelijk te maken met de ongelijkheid tussen 2 kleuren en dat is ook waar ik persoonlijk zon verschrikkelijke hekel aan heb, racisme en het jezelf zo flink voelen omdat je blank en rijk bent terwijl al de negers wel 300 jaar geleden het werk voor die blanken deden als slavenarbeiders. En eigenlijk ook al het hele racisme aan zich. Maar dat komt politieagent Hank ook emotioneel duur te staan. Waneer hij een zwarte gevangene genaamd Musgrove moet bewaken die de doodstraf krijgt zie je hem al gewoon wegkwijnen van waar ie allemaal mee bezig is. Daarover gesproken, die hele scene met die ter dood veroordeelde was voor mij een van de aangrijpenste scenes ooit, die zo schrijnend in beeld werd gebracht dat je er bijna zelf van moet huilen. Ook vooral die scenes met die vrouw en zoon van Musgrove. En dan met mede de vrouw Leticia, die echt fantastisch word gespeeld door Halle Berry, wat een gewaagde rol zeg! En dat ik nu al zoveel geschreven heb over de eerste 10 minuten van de film....

De stoppen gingen al los, maar de stoppen gaan al helemaal los waneer Hank toevallig stuit op Latecia en aangereden zoon Beide weten ze niks over de waarheid daarover, maar toch besluit Hank de verwaarlooste zoon die aangereden is naar het ziekenhuis te brengen. En uiteindelijk haald ie het niet en vangt ie Latecia op. Het was echt zo hard en ontroerend om Halle Berry zo te zien, ze weet gewoon op een hele spijkerharde wijze een emotioneel beschadigde vrouw te spelen die gewoon helemaal paranoide is door de dood van der man en der zoon en gewoon langzaamaan helemaal instort. Zelden zo sterk gezien als in deze film. Dat zie je ook met de beruchte seksscene tussen Berry en Thorton. Op deze manier lijkt Latecia de wanhoop en de moedeloosheid af te reageren. Uiteindelijk beginnen ze ook een relatie. Maar dan toch: Een voormalig racist met een zwarte vrouw en tevens ook nog de vrouw van de man waarvan Hank verantwoordelijk was voor zijn dood. Monster's Ball weet gewoon op een bikkelharde wijze het slopende bestaan te vertonen.

En dan het einde waar Latecia uiteindelijk achter de waarheid komt slaat erin als een bom. Ook die scene met Latecia en Hanks vader uiteraard.

Echt een dijk van een film die gewoon op een een of andere manier een boodschap geeft over het racisme en de waanzin in dat kleine maatschappijtje. Ook over de doodstraf natuurlijk. Echt schitterend en met emotie gespeeld, keiharde momenten. Dit was gewoonweg een klassieker. Gewoonweg jammer dat deze film weer door DFW het stereotype is van "de meest beruchte seksscene" Want het is wel zoveel meer.

4,5*

Tegenvallende film.

Op het acteerwerk is weinig aan te merken, want dat is meer dan in orde. Vooral Halle Berry speelt erg goed, maar ook aan Thornton is dit soort rollen wel toevertrouwd. Maar toch wisten hun personages mij niet echt te pakken te krijgen.

Vooral de ommekeer van Thornton was mij te ongeloofwaardig. Het was te plots en daarnaast stopt regisseur Forster op een gegeven moment teveel drama in het geheel, waardoor het op een gegeven moment niet meer werkt. Discriminatie, rassenhaat, zelfmoord van de zoon van Thornton, de dood van de zoon van Berry, etc. het was voor mij net een paar druppeltjes teveel. Ook de rouwverwerking bij Berry, ging me iets te snel, al kwam daar trouwens wel weer een erg mooie scene uit voort.

Ook boeide het verhaal op een gegeven moment steeds wat minder. Jammer, want het acteerwerk was zoals gezegd, zeker niet slecht en alles wordt ook redelijk goed in beeld gebracht. Helaas overheersen de minpunten en de ongeloofwaardigheid toch teveel.

2,0*

Lag al lang op de plank, gisteren moest het er maar eens van komen. Monster's Ball. Aan het begin van de film wordt er al even gerefereerd naar de titel, al kan ik m niet helemaal plaatsen. Maar goed, dat is niet zo boeiend verder.

Wat Foster doet is ontzettend veel drama's samenbrengen, waarvan discriminatie eigenlijk nog de minst interessante in de film is, in twee personages die hij vervolgens ook weer samenbrengt. Je raadt het al, taaie kost. Toch is het niet saai. Wel voelt het allemaal een beetje aan als los zand. Goed los zand, dat wel. Maar wel los. Misschien is een en ander wel iets teveel van het goede. Voor Foster wel althans, want écht boeiend weet hij het niet te houden. Gelukkig wordt de kijker geholpen door twee prima acteerprestaties van Berry en Thornton. Vooral eerstgenoemde is bijzonder sterk. Je gunt de twee het allerbeste in hun moeilijke levens.

De speelduur is voor een film met thema's als deze vrij normaal, maar veel langer had het niet moeten duren.

3,0*

Zwaar sentimenteel drama.

Twee eenzame en beschadigde zielen vinden elkaar in deze film: Hank en Leticia, gespeeld door Billy Bob Thornton en Halle Berry. Werkelijk alles zit altijd tegen in hun levens. Hun partners stierven jong, hun kinderen sterven voortijdig en de rest van hun familie (als ze die al hebben) is kut. Verder haten ze hun werk, sociaal leven hebben ze niet en hobby's al evenmin. Alles is werkelijk kommer en kwel. Je moet ervan houden en laat ik nu net iemand zijn die wel tegen een beetje sentiment kan.

Zowel Thornton als Berry zitten stevig in hun rol. Met name de laatste verraste me positief, want ik vind haar in de meeste films geen briljant actrice. Ik kreeg altijd de indruk dat ze een Oscar won vanwege haar huidskleur, want zo politiek correct is Hollywood wel. Hier laat ze echter zien dat ze toch kan acteren. Ze is overtuigend als eenzame huisvrouw die alles en iedereen die haar dierbaar is verloren heeft. Met name tijdens de intense seksscène waar ze Thornton vraagt om haar weer gelukkig te maken maakt Berry indruk. Overigens heeft ze ook een prachtig lichaam.

Thornton vond ik meer de typische redneck, maar gelukkig wordt het racisme thema niet al te ver verkend in de film. Het was eigenlijk mij grootste schrikbeeld dat het weer zo'n 'blanken zijn fout' moraal preek ging worden. Dat brengt me dus op het verhaal, dat niet zo zwart/wit is als de plotomschrijving doet vermoeden. Daarom vond ik de omslag van Thornton's personage ook wél geloofwaardig, in tegenstelling tot anderen hier op de site. Immers was hij in aanleg al niet zo racistisch als zijn vader. Bovendien is hij door de dood van zijn zoon anders gaan denken over het leven. Als hij vervolgens Leticia helpt als haar zoon is aangereden ziet hij in hoe vergelijkbaar hun levens zijn. De romance ontwikkelt zich daarna gaandeweg, want ze liggen echt niet na één nacht in bed. En niet onbelangrijk: Leticia is fysiek ook aantrekkelijk. Kortom, ik zie daar het probleem niet.

Wat wel kan tegenvallen is het nogal gezapige tempo. Regisseur Marc Forster creëert daarmee een broeierig zuidelijk Amerikaans sfeertje, dat authentiek overkomt, maar ook wat slaapverwekkend wordt. Veel gebeurt er verder niet in de film: het gaat puur om de ontmoeting en de beginnende romance van twee eenzame, getekende mensen. De film vertelt vooral aan de hand van beelden en biedt weinig verhaal. Als dat echter gebeurt op zo'n mooie, gevoelige manier kan ik dat best waarderen. 3,5*

In 2011 voor het laatst gezien. Tijd voor een hernieuwde kennismaking. Half puntje erbij, want al met al zit ie toch goed in elkaar. Het is wel drama van de bovenste plank en misschien is het racisme niet het belangrijkste punt als het alleen daarom gaat. De ommezwaai is wel opmerkelijk. Wie een behoorlijke afkeer heeft tegen kleurlingen, en ze daarna met liefde gaat bedekken maakt toch wel een behoorlijke draai in zijn leven. Maar goed het gebeurt hier en het verleden krijgt om meerdere manieren een soort afscheid en een andere manier van leven. Ik vind dat Lord hierboven het heel aardig heeft neergezet. We missen in deze film alleen een lekker tempo en een lach had hier en daar best gemogen. Nu gaat alles in een slakkengangetje. De seks en begeerte wordt overigens goed in beeld gebracht. Transfer van deze blu ray had beter gekund. Jammer van de vlekjes (soms zelfs groen), maar daaroverheen kijkend zijn de kleuren mooi in beeld gebracht.

Het rouwproces is wat snel, het eind is mooi in elkaar gezet. Monster's ball doet niet geforceerd aan en heeft daarmee gelijk zijn kracht. Kleine topper die je moet waarderen.

misschien was de verwachting te hoog en is de bewuste scène van Berry en Thornton een klassieker geworden maar de film in zijn geheel viel me iets te mager uit om hoge toppen te scheren. De 2 losse verhaaltjes die langzaamaan in elkaar verweven zijn was wel mooi en beide verhalen waren op zich onderhoudend genoeg om de kijker te blijven boeien. Alleen in de laatste akte word alles zo snel afgehandeld dat het wat rommelig leek. Acteerwerk vond ik ook niet overweldigend. het was degelijk maar soms echt karikaturaal. Camerawerk was wel goed maar misschien net iets te clean voor dit soort films

Deze eens geprobeerd en vond het een prima drama. 'k vond het boeiend gebracht en de cast deed het ook prima en verder zag de film er prima uit.

'k vond hem wel het bekijken waard en verder waren de extra's op de dvd ook nog het bekijken waard, zeker die met Billy Bob Thornton, wat een grappige man

Grauwe kleuren, traagheid en regen zetten een sombere toon. Racisme in de zuidelijke staten is gekoppeld aan de economische situatie. Buck verdedigt z'n landgoed met een geweer. Z'n kleinzoon (Heath Ledger) beschouwt hij als zwak, terwijl die slechts mededogen voelt en een afkeer van wreedheid. De executie op de elektrische stoel wordt realistisch voorgesteld: lang en gruwelijk.

Behalve kleurlingen werden ook vrouwen als minderwaardig gezien. Dat blijkt uit enkele giftige opmerkingen en uit de manier waarop de prostituee behandeld wordt: als een gebruiksvoorwerp. Ondanks hun racisme was gemeenschap met een zwarte vrouw wel bespreekbaar: "Je bent pas een man als je een donkere eik geveld hebt." Seks kan ook een vorm van agressie zijn. Hank (Billy Bob Thornton) zal via Leticia (Halle Berry) veranderen en afstappen van de vooroordelen die hij meegekregen heeft. Ondanks hun verschillende sociale achtergrond en huidskleur groeien de twee geleidelijk aan naar elkaar toe. Een eerste toespeling op Hanks interraciale verlangen is z'n voorkeur voor chocolade-ijs met een witte plastic lepel.

De intrige is zorgvuldig opgebouwd, met als sleutelmoment de herkenning van de tekening. Op dat moment dringt de waarheid door tot Leticia en moet ze een beslissing nemen. In plaats van een uitgebreide dialoog worden haar tegenstrijdige emoties in haar veranderende gezichtsexpressie getoond. Halle Berry heeft haar accent aangepast en de verkrampte lichaamshouding aangenomen die bij haar complexe personage past. Hierna heeft ze helaas geen rollen meer gekregen die hieraan kunnen tippen.

Erg degelijke drama, vooral bekend vanwege de Oscar voor Halle Berry en een befaamde seksscène, zoals je ze zeer zelden ziet in Hollywoodfilms met acteurs van dit kaliber. Monster's Ball heeft alles in huis voor een echte Oscarfilm, met voorop een arme zwarte vrouw die al het naars overkomt wat een mens maar kan overkomen. Na de executie van haar man valt ook haar zoon dood neer, verliest ze haar baan en heeft ze geen geld voor een auto of de huur van haar appartement. Het is wel erg dramatisch, allemaal. Tóch legt Marc Foster het er wonder boven wonder niet té dik bovenop in de uitvoering. Daar ligt de voornaamste kracht van een drama als Monster's Ball, het wordt gelukkig met enige subtiliteit gebracht; in verkeerde handen had dit een heel vervelend, mierzoet drama kunnen worden. Foster zorgt verder voor een sterke sfeer, met lange shots en stijlvolle montage. Verder haalt hij het beste in zijn acteurs naar boven; Thornton en vooral Berry spelen voortreffelijke rollen en ook de bijrollen van een Ledger of Boyle mogen er zijn.

3,5 sterren.

Bijzonder trieste toestand. Op en top drama, met zoveel mensen opzoek naar begrip en troost en een enkeling die het krijgt. Mooi en aangrijpend begin met de executie van Lawrence en hoe men dat in alle rust en professionaliteit doet. Het drama verbreedt zich in die zin met de problemen thuis, het kind dat zijn troost zoekt in eten en Ledger die zelfs zelfmoord pleegt. Alles, iedere reactie en gedacht, gebaseerd op vooroordelen of het voorbeeld van 'opvoeding', of hoe hard iemand is opgevoed. Maar daarna, na de dood van HB haar kind, is het sterke er wat af. Het verflauwt een beetje. De hardheid van het bestaan en de keuzes die vallen is er nog wel maar is toch minder aangrijpend dan in het begin. Wat de ommezwaai van BBT betreft, ik snap wat mensen bedoelen met dat dit nogal plotseling komt terwijl hij kennelijk zoveel haat heeft, maar is de interpretatie dat het bij BBT wel meevalt en voornamelijk gevoed door zijn vader niet beter op zijn plek? Pas op zijn aandringen jaagt hij de twee donkere kinderen van het terrein af in het begin. De hardheid die hij in het algemeen ten toon spreid lijkt gevoed door zijn vader en hij ziet dat in en begint te veranderen. Natuurlijk ook omdat hij sympathie krijgt voor HB.

Heel sterk begin, wat minder einde. Degelijk drama. Top prestatie van HB maar die ouwe Peter Boyle is ook geweldig.

“I think we're gonna be alright.”

Sfeervol drama. Zeer deprimerend, maar dat is ook het sterkste punt van Monster's Ball. Dit zijn personages die met verschrikkelijke en hartverscheurende situaties te maken krijgen, en Leticia en Hank zijn twee beschadigde personen die uiteindelijk bij elkaar nog iets van troost en hoop op iets beters vinden. Zelf zijn ze ook niet de meest sympathieke mensen, maar dat maakt het alleen maar realistischer. Fantastisch geacteerd door Berry en Thornton.

Film die me vooral trok door de behoorlijk grote namen die op de poster pronkten. Daarnaast had ik begrepen dat de film een soort cultstatus heeft bereikt en dat dit deels (of met name) te danken zou zijn aan een opvallende seksscène, maar ik had verder eigenlijk geen idee waar Monster's Ball over zou gaan.

Dat werd gauw genoeg duidelijk. Ik vond het een tamelijk indringende film over een man die is opgegroeid met raciale vooroordelen en een vrouw die het ene na het andere drama te verwerken krijgt. Dat die twee elkaar vinden is een bijzonder uitgangspunt en ik hoopte als kijker toch wel actief met de personages mee. Je hoopt dat Billy Bob Thorntons personage zich kan losmaken van de beperkte denkbeelden waar hij mee is opgegroeid en Halle Berry's personage krijgt het dusdanig zwaar te verduren dat je gewoon hoopt dat ze enige vorm van geluk vindt. De twee hebben chemie als ze het scherm delen, dus de romance vond ik goed uit de verf komen. Hanks omslag komt weliswaar wat snel, maar ik twijfelde er geen moment aan dat hij gevoelens voor Leticia begon te ontwikkelen.

Naast die ene beruchte scène zitten er nog wel meer opvallende momenten in deze film die me zullen bijblijven. De tamelijk expliciete executie, Sonny die niet met de situatie kan omgaan en zichzelf van kant maakt (mooie bijrol van Heath Ledger) en de ongemakkelijke ontmoeting tussen Leticia en de vader van Hank zijn daar ook voorbeelden van. Al met al vond ik Monster's Ball een pakkend drama. De film is mooi geschoten, waardoor het ook visueel aantrekkelijk is, de cast presteert heel goed en door enkele hoogtepunten zakt het ook nergens in. De film wist moeiteloos mijn aandacht vast te houden. Het blijft, ondanks dat het leed misschien er hier en daar iet té dik bovenop ligt, in positieve zin aanvoelen als een kleine film en niet over-sentimenteel.

3,5*