¿Quién Puede Matar a un Niño? (1976)

Sterke film. Behoort zonder meer tot de betere horrorfilms die ik zag.

Geen angst door iets wat angstaanjagend is door het uiterlijk. Geen horrorfilm die zich bij zwak maanlicht in de nacht afspeelt. maar een film overdag op een zonovergoten eilandje met kinderen als hetgeen waar je bang voor moet zijn. En het werkt.

In tegenstelling tot veel horrorfilms die sterk beginnen, minder worden en uiteindelijk zwak eindigen wordt deze film hoe langer hoe beter. In het begin zien we nare archiefbeelden over diverse oorlogen in de twintigste eeuw die de suggestie moeten wekken dat wat er komen gaat weleens de wraak zou kunnen zijn van de grootste slachtoffers van volwassen spelletjes als oorlog. Gelukkig komt dat later niet nadrukkelijk terug in de film en blijft het grotendeels een mysterie waarom de kinderen zijn geworden wie ze waren.

De scene tegen het einde waarin wordt gesuggereerd dat het ongeboren kind van de vrouw haar bezig is van binnen te vermoorden vond ik gruwelijk (in de postieve zin) en verrassend. De scenes daarna hebben we al eens eerder gezien, maar passen erg goed in de film.

De kinderen zijn geweldig goed, de volwassen hoofdrolspelers zijn duidelijk wat minder, vooral de man, maar niet echt storend. En er zijn wat ongeloofwaardigheden in hun handelen, maar ook daar kon ik overheen stappen.

Deze film is eigenlijk wat Children of the Corn (King moet haast deze film gezien hebben voor hij het verhaal schreef) niet is. Mysterieus, vervreemdend, spannend en bij vlagen echt eng. Vergeleken hierbij is Children of the Corn maar een slappe, suffe film.

De cameraman werkt tegenwoordig met Pedro Almodovar. De regisseur is na deze film helaas TV gaan maken. Jammer.

4.0*

Af en toe wordt voor mij weer eens bevestigd dat ik best een zwak heb voor vaak meer sfeergerichte (cult)horror. Veel onontgonnen gebied nog.

Vreemd begin???
Eerst krijgen we tijdens de begintitels beelden van kinderen in o.a. Auschwitz en Biafra hetgeen verder geen binding heeft met deze film, maar waarmee de regisseur ons alvast even wil shockeren waarschijnlijk.
Film is een sfeervol horrorverhaal dat zich afspeelt voor de Spaanse kust.
Hoog op sfeer en die kinderen zijn gruwelijk eng!!!
Niet doordat ze er als zombies of halve gekken uit zien, maar het zijn gewone doodnormale kinderen.
Heel sterk punt scoort de regisseur hiermee.
Absoluut één van de hoogtepunten uit de jaren zeventig horror.

Spaanse cultfilm die in de jaren '70 behoorlijk wat stof deed opwaaien omwille van de controversiële plot waarin kinderen aan het moorden slaan. Ondertussen is dit taboe al een tijd doorbroken, mede dankzij deze prent die de baan heeft vrijgemaakt voor hedendaagse films als Vinyan, Eden Lake, The Children, enzovoort.

Who Can Kill a Child? opent met een reeks archiefbeelden van kinderen die het slachtoffer zijn van oorlog, hongersnood en dergelijke. De regisseur lijkt hiermee aan te willen geven dat kinderen steeds de dupe zijn van het onverantwoordelijke en zelfzuchtige gedrag van volwassenen. Tijd om ze een lesje te leren met andere woorden. Deze boodschap schemert door in de eigenlijke film waarin de rollen omgedraaid worden: om een onbekende reden beginnen de kinderen van het eiland Almanzora hun ouders uit te moorden. Twee Engelse toeristen die aanmeren op het eiland voor een ontspannende vakantie zijn zich van geen kwaad bewust, maar dat verandert snel als ze zelf opgejaagd wild worden.

Uitstekend voer voor een naargeestige horrorfilm allemaal, al kan je je afvragen in hoeverre de sociale kritiek tijdens de openingstitels relevant is. Die wordt namelijk te opdringerig gebracht en past door de audiovisuele stijlbreuk totaal niet binnen het geheel. Afgezien van deze overbodige inleiding maakt Who Can Kill a Child? zijn reputatie echter helemaal waar.

De film baadt in een onheilspellende sfeer die opgevoerd wordt door de langgerekte, stille (lees: zonder muziek) scènes waarin de hoofdpersonages proberen uit te pluizen wat er gaande is. Regisseur Ibáñez-Serrador wiegt je als het ware in slaap, maar schudt je op de juiste momenten wakker met een confrontatie tussen kinderen en volwassenen.

Onderliggend maakt Ibáñez-Serrador dankbaar gebruik van het begrip 'kinderlijke onschuld'. Hij stelt openlijk de vraag of kinderen in staat zijn tot zulke gruwelijkheden en, daaropvolgend, of volwassenen in staat zijn om een kind te doden als het erop aan komt.

De locatie - een zonovergoten eiland dat veel weg heeft van een verstikkend labyrint - speelt een cruciale rol in de claustrofobische beleving. Door het grote aantal aanwezige kinderen lijkt ontsnappen een onmogelijke zaak en ook contact met het vasteland is er niet. Kortom, de toeristen zitten als ratten in de val. Er zit dan ook weinig anders op dan een gewelddadige confrontatie, die op zijn zachtst gezegd erg cynisch en deprimerend is.

Keek hier erg naar uit. Helaas een onverwachte tegenvaller... Van spanning was er nauwelijks sprake en in het geheel nogal langdradig. Sterke punten zijn de sfeer en de mooie plaatjes, die ik dan weer erg aangenaam vond! Deed me sterk aan Argento denken, ook door het kinderliedje dat je als rode draad door de film hoort.

Goeie horrorfilm waarin een koppel als toeristen arriveren op een Spaans eilandje, en waar blijkbaar alleen nog maar kinderen aanwezig zijn. Zeer sfeervol in beeld gebracht d.m.v. het camerawerk, het zonovergoten eiland en de zwijgende kinderen. De kracht van de suggestie werkt goed, waardoor de film zeker wel spannend is (behalve op het einde krijg je daadwerkelijk de kinderen aan het werk te zien). Het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers is helaas wat te dik aangezet. Verder is de verklaring voor het gedrag van de kinderen is te vinden in de schokkende begincredits bestaande uit archiefmateriaal.

'Ik had toch wel redelijk hoge verwachtingen van Who Can Kill A Child. Helaas viel dit filmpje toch wat tegen. Een horrorfilm op klaarlichte dag in het zonovergoten Spanje. Hoe moest dit eng worden? Ik was benieuwd.

Eng werd het niet, maar na een dik uur bevat de film dan toch eindelijk een behoorlijk beklemmende sfeer. Vooral het moment dat het stel in de auto zit op het plein is behoorlijk spannend. Maar buiten dat weet ik weinig momenten te verzinnen waar ik echt spanning of horror zag.
Who Can Kill A Child is toch wel een redelijk lange horrorfilm, en met een flinterdun verhaaltje en ook nogal matige acteerprestaties weet de film die 2 uur behoorlijk lang te laten duren.

De setting is geweldig natuurlijk, op het schitterende eiland, een heerlijk rustgevende omgeving. Het camerawerk en de regie is op zich niet heel slecht, maar het is allemaal wel erg langzaam af en toe.
De aanwezige gore is dan wel weer erg tof gedaan, het einde is geweldig bijvoorbeeld. Daarnaast de manier waarop de kids een man ophangen en gebruiken om tegen aan te slaan zoals in de traditie was behoorlijk ziek.

Maar dat alles weet de film niet te dragen, nog net een voldoende krijgt dit filmpje wel, maar niet meer.

De subtiele horror, de geweldige sfeer en de perfecte spanningsopbouw worden helaas gehinderd door een zeer zwak script. Zelden heb ik me zo geërgerd aan de handelingen van de hoofdpersonages als bij deze film. En dat kost de film voorlopig zelfs een hele ster want ik zat dicht tegen de 4* aan. Lijkt me wel een film die nog lang in je hoofd kan blijven spoken waardoor een verhoging in de toekomst zeker tot de mogelijkheden behoort.

Idiote intro.

Deze film kent een werkelijk tenenkrommend begin waarbij het begrip exploitation tot op het uiterste wordt getest middels een geestperforerend Polygoonjournaal, waarmee de regisseur zijn meest smakeloze kant laat zien. Het is daarom een meevaller dat vervolgens een aardige maar trage griezelfilm, inclusief sfeervolle locatie, wordt gestart. Als halverwege een en ander nog verder inzakt en weinig verrassing weet te brengen, begint de bittere nasmaak van de idiote intro wederom op te spelen. Zodat je, met de daardoor oprispende boertjes, de film vroegtijdig wilt uitblazen.

Onvoldoende.

Ik was totaal niet bekend met dit werkje, wat dankzij Mr. Horror is verholpen. Ik ben hem er dankbaar voor, want dit bleek een zeer aangename en beklemmende film. Knap is vooral hoe de film de beklemmende sfeer vast weet te houden in zijn zonnige vakantie-setting. Grootste katalysator hiervoor is de enerverende score, die bescheiden aanwezig is, maar daardoor des te meer indruk maakt, maar het zijn ook de knap gecaste kinderen die de spanning en mysterie goed vorm weten te geven. Bijzondere en memorabele horror uit Spanje.

Dikke 4*

Cult juweeltje. Één van de beter Mr. Horror releases, die eigenlijk blijven verrassen. Overkeken pareltje die zich na een morbide intro staande weet te houden met dank aan een fantastische score en een optimaal benutte setting. Doet wat dat betreft een beetje denken aan Paidia tou Diavolou, Ta (1975) , maar dit is een stuk minder trashy. Vind het zelfs erg ingetogen en vooral gericht op mystiek. Wat betreft de sfeer is dit een film om te koesteren. Erg warm, maar tegelijkertijd verschrikkelijk onaangenaam. Vind het commentaar op de intro een beetje overroepen want het sluit vrij mooi aan allemaal. De film zelf is geen kinder-holocaust, maar meer een weg naar de 'trigger' die een mens moet hebben om zich tot die zieke grens (kindermoord) te pushen. Interessant!

Geweldige klassieker van Spaanse makelijk.

De beruchte intro waar we meerdere archief beelden van kinderen in barre situaties te zien krijgen is op z'n minst pakkend te noemen. Echt veel had het met het verhaal niet te maken maar pakkend was het shot van de verschrikkelijk vermagerde kinderen in Afrika die overspringt naar een gezond uitziend kind die zich in Spanje vermaakt op het strand in ieder geval wel.

Who Can Kill a Child neemt voor alles rustig z'n tijd, ook wanneer het koppeltje op het uitgestorven eiland aankomt. De setting is overigens heerlijk. Het zonovergoten eilandje met prachtige oude witte gebouwen, heldere blauwe lucht en uitgestorven straatjes brengt in ieder geval een heerlijke sfeer. Van veel spanning is in het eerste uur eigenlijk niet te spreken. Er gebeurd vrij weinig maar de film blijft door z'n uitstekende sfeer wel boeien.

Naarmate de film vordert gebeuren er steeds meer vreemde dingen en de eerste moord die Tom meemaakt is lekker twisted (de kill op de oude man die vervolgens als pinata wordt gebruikt). Desondanks blijft het tempo vrij laag en de characters beginnen meer en meer storrende beslissingen te nemen. Net wanneer ik het dan toch eindelijk wel een beetje gehad had met het slome tempo is daar dan inderdaad, zoals Mayhemblik boven mij al aangeeft, de heerlijke scene waar de kinderen die berg afdalen. Vanaf dat moment houdt de film de vaart er lekker in en volgen er enkele onwijs sterke en spannende scene's. Het laatste half uur is een aaneenschakeling van twisted scene's waar Tom onderandere een kind door z'n kop knalt, een foetus z'n moeder van binnen kapot scheurt en Tom vervolgens nog maar eens een heel legertje kinderen neermaait. Overigens ook een enorm sterk einde.

Who Can Kill a Child komt dus het laatste half uur pas ECHT los. Daarvoor is het vooral de sfeer en setting dat de film in leven houdt. Who Can Kill a Child verdient z'n status als klassieker 100%.

Overigens opvallend dat ook Spanjaarden het klaarblijkelijk erg moeilijk vinden om Duitsland en Nederland uit elkaar te houden.

Ja, het basisverhaaltje en de beweegredenen van de hoofdpersonen zijn best knullig.

Maar verder is het toch allemaal aardig sfeervol uitgewerkt en zeker niet onvermakelijk.

Daarnaast ben je toch wel erg benieuwd wat er allemaal gaat gebeuren.

Wat betreft het intro. Ok, ik zie het exploitatieve ook wel. Maar het is thematisch toch best toepasselijk. Ik heb er niet zo'n groot probleem mee.

Een behoorlijk sfeervolle horror inderdaad, vooral het geneurie van de kinderen vind ik mooi. De film moet het hebben van het contrast tussen het geweld en het zonovergoten rustige eiland met de lief ogende kindjes. Spannend is het niet maar het is soms best ongemakkelijk en er zit een aantal sterke scènes in (zoals het opgesloten zitten in de kamer en het einde zelf). Wat ik ook geslaagd vind is de toevlucht naar een locatie waar kinderen nog niet 'besmet' waren, er leek een sprankeltje hoop maar die werd al gauw weggevaagd.

De vrouw met haar stem en acteren begon me wel op m'n zenuwen te werken en de intro vond ik (veel) te lang duren. Die is zelfs onnodig omdat het thema later in de film subtieler en beter aan bod komt (bij de scène met de winkeleigenaar); best een origineel uitgangspunt, dat in de remake trouwens niet uitgesproken naar voren komt (maar die voor de rest qua scènes bijna een letterlijke kopie van deze film is).

Opmerkelijk dat velen vallen over de introductie van de film en er zelfs de sticker 'exploitation' opplakken. Tja, ik zie er toch de maatschappij-kritiek en thematiek in, wat zelfs benadrukt wordt in de fotografiewinkel, wanneer de kijker wederom geconfronteerd wordt met 'de realiteit'. Jammer genoeg was het blijkbaar nog te vroeg om de dictatuur van Franco te bekritiseren. Het meest vreemde eigenlijk is nog wel dat er een beetje gedweept wordt met abortus, een thema dat in het katholieke Spanje nog taboerijker is dan moordende kinderen.

Lekker broeierige en sfeervolle horror met een gros aan effectieve scenes, veelal ook 'off screen'. Veelal te danken aan de locatie(s) en interessante camerastandpunten. Maar zeker ook door prima casting voor de grotere kinderrollen.

Meesterwerk? Nee, daarvoor is de uitwerking hier en daar toch te knullig. Een lijk dat je nog ziet ademen, een Nederlandse die Duits spreekt, rare acties en over-acting van onze 2 protagonisten en nog veel meer struikelpunten.

Gelukkig overheerst het uitgangspunt en de effectiviteit van sommige scenes over de negatieve zaken. Intrigerende horrorfilm.

Oh ja, dan nog de recentelijke remake: Come Out and Play (2012). Die sla ik denk ik maar over als ik de trailer mag geloven.

Het intro met archiefbeelden van enkele afschuwelijke gebeurtenissen in de geschiedenis is veelbelovend. Dat het dé reden zou zijn waarom kinderen in maniakale moordmachines veranderen is wat vergezocht, maar soit...

Sfeer en setting is in elk geval geslaagd. De eerste helft van de film is dan ook niet spannend, maar Serrador neemt je mee op een zonovergoten vakantie vol vreugde, feest, blauwe zee en nog blauwere lucht en gezellige straatjes. De opbouw weet te vermaken, maar is behoorlijk lang.

Wanneer het verliefde stel aankomt op het kinder-eiland vergeet Serrador een tandje bij te schakelen. Er zit helaas nauwelijks vaart in, en hoewel de spanning na een uur toch een beetje voelbaar wordt, komt het wel erg laat. De kindertjes worden nooit echt overtuigend en zijn eerder storend met hun gegiechel. De piñata-scene is wel sterk, evenals het moment waarop de kinderen afdalen naar het hutje. Niet zo bijzonder verder in mijn ogen.

Een film waar Hitchcock en Stephen King jaloers op zouden zijn geweest. Deze film kent diezelfde stijl. Beeld en geluid zijn helaas al verouderd, desondanks is het een sterke klassieke (cult)horror.

De betekenis van de intro zie ik compleet anders dan de meeste meningen hier. Volgens mij doet de maker met die intro niets anders dan antwoord geven op de vraag uit de titel: wie kan een kind vermoorden?

De eerste scene begint met ontspannen badgasten op het strand, inclusief kinderen. Het contrast met de intro is dan ook enorm. Ook zien we dat de personages de grootste moeite hebben met het doden van kinderen, terwijl in de intro dat met de grootste eenvoud (en in werkelijkheid) grootschalig gebeurt. De intro kwam op mij dan ook meer over als sociale aanklacht.

Mja, vind hem eigenlijk een stuk minder dan de remake. Zal voor de verrassend grote hoeveelheid fans van deze film wel vloeken in de kerk zijn, maar ik vond het saai en nagenoeg sfeerloos.

De notoire intro an sich stoorde me niet echt, maar de schijnbare 'boodschap' die de film tracht de etaleren neigt naar het belachelijke. Een beetje exploitatief is het zeker wel. Ik sluit me verder aan bij wat Bottleneck reeds zei.

Het verhaal is verder inert en komt traag van de grond. In de remake wist de mysterieuze sfeer dat grotendeels op te vangen, maar hier werd mijn geduld toch aardig op de proef gesteld. De acteurs zijn een bende hakkelende stuntelaars, die elkander omstebeurt lijken te overtreffen in het maken van onnozele beslissingen. Een verwoede wedloop, die de man uiteindelijk gewonnen heeft. De kindjes daarentegen werden overtuigender vertolkt, al hoefden die het meestal slechts van hun lichaamstaal te hebben.

De soundtrack detoneert dikwijls met de sfeer die de film neer poogt te zetten, en is soms een ware marteling voor het oor. Visueel is het drie keer niks, al weet de zonnige, fraaie setting de fletse look vaak nog wel een beetje te verdoezelen. Tussen alle armoe bevind zich zo nu en dan ook nog wel een wat sterkere scene, waardoor ik op een royale 2,0* uitkom.

Actueel gebeurt er helaas nog steeds heel wat in de wereld waar kinderen een onmenselijk bestaan leiden, honger, kindsoldaten, kinderarbeid en zelfs sterven. Wat doen we eraan? Eigenlijk niet veel.
Dus inderdaad de lange intro verwijst hierna en naar de titel van de film. Na de intro krijg je even een totaal ander beeld en waan je zelf even op vakantie. Maar dat verandert als het koppel het eiland bereikt.
Het duurt vrij lang eer er iets gebeurt, maar de setting en de ongemakkelijke sfeer die erbij wordt gecreëerd werkt wel. De twee hoofdrolspelers werkten mij althans niet op mijn zenuwen, maar die kinderen van de andere kant... Brrrr Er zitten wel een paar schoonheidsfoutjes in ( zoals die Duits sprekende Nederlandse ?) , maar ach... Een sterke scène was wanneer het koppel vast komen te zitten in een kamer waar een onvoorspelbaar noodlot wacht. Ook de laatste scène was wel af. En wat te zeggen van dat steeds terug komende neuriën van de kinderen. Bangelijk ! 7/10

Op de vraag uit de titel ‘Wie kan een kind vermoorden? wordt al in de opening-credit een antwoord geven. Deze bestaat namelijk uit beelden van de Tweede Wereldoorlog, de Indiaas-Pakistaanse oorlog, de Koreaanse Oorlog, Vietnam en Biafra -oorlog(Nigeria) Door het toedoen van de ouderen komen kinderen om het leven. Tijd om de ouderen terug te pakken? We zien het Engelse echtpaar Tom (Lewis Fiander) en Evelyn (Prunella Ransome) meer dan alleen rust op het eilandje Almanzora vinden. De kinderen hebben namelijk alle volwassenen gedood. De volwassenen hebben geen kans gehad iets terug doen, omdat zij niet in staat waren om kinderen te vermoorden.

De film is voor een groot gedeelte echt een B-product uit zijn tijd. De sfeer is prima weergegeven, sober en rustig en daardoor redelijk doeltreffend. Maar soms gebeurt er door het lage budget echter niet voldoende om de aandacht er continu bij te houden. Toch zijn er mede door het goede idee ruim genoeg momenten dat de film wel overtuigd (mits je de schrik/gore scenes plaats in de jaren '70). Bij bepaalde scenes moest ik soms denken aan de films Village of the Damned (1960) en The Birds (1963) Prima '70 jaren Spaanse horror en een venijnige filmpje uit de Europese horrorhistorie!

Niet onaardig. Moest gelijk denken aan die andere film over stoute kindertjes The Children (2008) die ik toch wel iets beter vond. Horror kan ik deze film nu niet bepaald noemen. wel mystery en die opening had voor mij trouwens niet gehoeven. Horrorfilms bestaan voor mij 100% uit fantasie en dan moet je geen beelden vertonen uit de 2e Wereldoorlog, Vietnamoorlog etc.

Die kindertjes zagen er trouwens best wel boosaardig uit. De twee toeristen deden mij overigens niet zo veel en op visueel vlak had deze film eigenlijk maar weinig te bieden. Amusant vond ik het allemaal wel. Film had genoeg mooie scènes waarvan er een mij sterk deed denken aan de eindscène uit de film The Birds (1963) van Hitchcock.

3.5*

Aparte horrorfilm.

Maar niet perse een heel goede uiteindelijk. Het gehele recept schreeuwt bijna om een harde uitwerking, maar zeker 90 minuten is nog redelijk brave horror. Pas in het laatste kwartier gaat het dan eindelijk even los maar dit is relatief kort helaas.

Ik had al verwacht dat het een goedkope film zou zijn, maar in het algemeen had ik er weinig last van. Alleen start de film vooral op een goedkope shockmanier waar ik me wel aan ergerde. Het vormt voor de rest een best slap excuus voor de reden van de maniakale kinderen. En bovendien hoort het niet in een horrorfilm maar in een documentaire.

Wat we vervolgens krijgen is helaas een nogal trage horrorfilm met erg weinig memorabele momenten. Met twee hoofdrolspelers die weinig indruk maken. Vooral Ransome vond ik slap acteren. Op het randje van geloofwaardigheid en een tamelijk irritante verschijning die voortdurend irritante keuzes maakt.

Voor de rest ook brakke dialogen die rondgaan. Sommige slaan werkelijk als een tang op een varken. De film komt nog een beetje verzorgd over, maar die dialogen zijn echt van niveau trash soms. Die kinderen zijn voor de rest ook niet bepaald eng en ik voelde er weinig voor.

De film is voor de rest iets te traag. Het duurt vaak lang voordat er eindelijk wat thriller om de hoek mag kijken. Wanneer deze dan komt is het wel een stuk beter, maar echt beklemmend zijn ze nooit. De harde horror blijft helaas ook wat uit.

Pas in het laatste kwartier krijgen we plots een betere film voor. Met ook daadwerkelijk impactvolle beelden. Dat zocht ik dus eigenlijk in deze film, maar het duurt echt te lang voordat deze ook daadwerkelijk komt. Gelukkig waren ze wel sterk. Zeker als Fiander er meerdere tegelijk neerschiet.

Het ziet er voor de rest wel netjes uit gelukkig, en de krioelende kinderen hebben nog weleens wat. En natuurlijk een prachtige locatie.

Met enkel de kwalificaties Horror en Mysterie neemt regisseur Narciso Ibáñez Serrador vast geen genoegen. De film is onmiskenbaar beide, maar poogt daarnaast ook een prikkelende meditatieve beschouwing te zijn over de moraalfilosofische vraag of er omstandigheden zijn waaronder het gepermitteerd is om een kind te doden.
¿Quien Puede Matar A un Nino (Who Would Kill a Child?) begint met een minutenlange proloog die de kijker alvast op die vraag voorbereidt. Nieuwsberichten over verschillende oorlogen trekken aan het oog voorbij. Het accent van de berichtgeving ligt op de kinderslachtoffers. De beelden van lijken in massagraven, van uitgemergelde en verminkte kinderlichamen en van vermoorde kinderen die je met opengesperde ogen nietsziend aankijken, zijn afschuwelijk. Bij elk oorlogsfragment wordt door de voice-over het aantal kinderen genoemd dat gedood werd in de waanzin die door volwassenen werd ontketend. Schrikbarend zijn de aantallen. Misselijkmakend de beelden.
Ziehier de opmaat voor een film die de omstandigheden omdraait en juist van kinderen een kwade macht maakt die volwassenen bedreigt en vermoordt. Op het geïsoleerd liggende eiland Almanzora krijgen zij er volop de gelegenheid voor. Na het zien van de proloog is dat ook niet meer dan gerechtvaardigd. Dat zal althans de beoogde mindsetting zijn van Serrador.
Bij mij werkte het niet echt. De kindertjes stralen berekenbare kilte uit en bevinden zich niet in ernstig bedreigende situaties waar je een motivering aan kunt ontlenen. De gevoelslink met de inleidende oorlogsbeelden als mogelijke oorzaak voor het kindergedrag ontging mij.
De film kijkt als een soort wetenschappelijk experiment. Wat als…? Ja, wat als. Me echt inleven lukte niet. De film is daarvoor te klinisch. De gebeurtenissen zijn zonder duidelijke aanleiding en daardoor nogal vergezocht. De duistere sfeer is er ook niet echt. De brandende zon die het geteisterde dorpje in zijn hitte en felle licht laat baden, verleent de gebeurtenissen geen onheilspellende gloed. Geen onder de huid kruiperij. Geen sinistere beleving. Op zijn hoogst overkomt je een gevoel van verwondering. Daar blijft het bij.
De film baseert zich op een interessante experimentele gedachte, maar het ontbreekt de film aan spanning. De twee volwassen hoofdpersonages die aan het kindergeweld zijn overgeleverd, boeien amper. Doden of gedood worden. De twee protagonisten staan uiteindelijk voor die keus. Niet opzienbarend. De titel geeft het al aan. En of ze kinderslachtoffers maken in hun strijd om te overleven? Tja…
Uiteraard doen ze dat.

Heerlijke film. Met volle kleuren, mooie shots, prachtige locaties. De kinderen zijn heel goed, eng maar ook menselijk. Ik was er bang voor dat ze misschien als demonische monstertjes met rode ogen weggezet zouden worden.

De begin credits zijn echt gruwelijk en passen inderdaad niet zo goed bij de rest van de film. maar ze zijn essentieel want het maakt zo een indruk en het blijft de hele film hangen. Door met deze credits te beginnen hoef je verder het gedrag van de kinderen niet meer te legitimeren. Je beseft wat een onrecht de kinderen worden aangedaan. Toen en nu nog steeds (bv in vluchtelingen kampen in Griekenland, Libie etc.) .

Ik kan me goed voorstellen dat de schrijver en regisseur de woede en frustratie van al deze nutteloze honger, oorlog en ellende omzet in een verhaal zoals deze. Kinderen zijn onschuldig, laat die hun ouders uit de weg ruimen en het probleem is opgelost in de wereld. Dat dit natuurlijk een idee op een bierviltje is dat je niet kan vertalen naar een film van 2 uur spreekt voor zich. En dan komen we gelijk bij de achilleshiel van deze film. Want de hoofdrolspelers doen soms onlogische dingen. Ze acteren niet te best (maar het is net voldoende) en het gaat soms wat traag en duurt wat lang voordat duidelijk wordt wat er echt aan de hand is. Maar goed dat zie je zo vaak bij horror films dus als je dat accepteert is dit gewoon een hele goede film

Het is moeilijk niet aan Village of the Damned te denken, als je die priemende kinderoogjes op de poster ziet.

En ook hier zijn de lieflijke spruiten een dingetje om rekening mee te houden. Wanneer een stelletje denkt leuk op vakantie te gaan naar een idyllisch eilandje voor de Spaanse kust, ontdekken ze bij aankomst dat er alleen nog maar kinderen wonen, aangezien ze alle volwassenen hebben gedood. Joy.

Mijn verrassing was groot bij een Spaanse film dat de protagonisten Engels tegen elkaar spraken, en nog groter toen ik zag dat de lippen ook synchroon liepen; kennelijk al die tijd de bedoeling van de regisseur, met oog op wat later kwam. Goed idee.

'Who Can Kill a Child?' neemt uitgebreid zijn tijd nadat het stel op het eiland is aangekomen, maar vanaf een minuut of 40 begint het nijpender te worden, al gaat ook dat langzaam. Dat Tom en Evelyn daarbij niet altijd reageren op de situatie zoals jij en ik wellicht zouden doen, moet je maar met een korreltje zout nemen. Maar na een uurtje schieten ze eindelijk echt in de stress. Mocht ook wel een keer

Kinderen kunnen best eng zijn.

3,5*

Het verhaal is gebaseerd op de roman "El juego de los niños" (The Child's Game) van auteur Juan José Plans. In het boek veranderen de kinderen in moordenaars, nadat ze een vreemd geel stuifmeel hebben aangeraakt. De personages in het boek hebben eveneens andere namen dan in de film. Juan José Plans schreef en regisseerde zelf een radiobewerking van zijn roman. In 1999 werden deze als zes afleveringen uitgebracht.

Het script voor deze film werd in slechts vier dagen geschreven. Ondanks zijn prominente carrière, was dit de tweede en laatste film van regisseur Narciso Ibáñez Serrador na La Residencia. Oplettende kijkers zal het zijn opgevallen dat sommige scènes een hommage aan The Birds van Alfred Hitchcock bevatten. Serrador wilde dat de personages Tom en Evelyn gedurende deze film Engels met elkaar spraken. Dit zou de communicatieproblemen van Evelyn verbeteren, omdat ze helemaal geen Spaans spreekt. Aangezien de producenten bang waren dat het publiek zou worden afgeleid door de ondertiteling, besloten ze richting het einde om de Spaanse taal na te synchroniseren voor de originele versie. Serrador is altijd kritisch gebleven aangaande deze beslissing, omdat het in zijn optiek de sfeer van de film zou schaden. In eerste instantie had hij Anthony Hopkins in gedachten voor de rol van Tom. Hoewel de film zich op een eiland afspeelt, werden alle scènes in de stad Ciruelos gefilmd. Dit ruim 400 kilometer verwijderd van de zee. In het Verenigd Koninkrijk werd de film gelijktijdig onder de titels "Would You Kill a Child?" en "Death is Child's Play" uitgebracht. American International Pictures bracht hem onder de titels "Trapped!" en "Island of the Damned" in Amerika uit. In 2012 werd de matige remake Come Out and Play uitgebracht.

De film valt het beste te omschrijven als een psychologische horror zonder veel bloederige momenten. De intro bevat nieuwsbeelden, die ons laten zien hoe slecht de kinderen werden behandeld. Dit zet de toon voor wat er later in het verhaal gaat gebeuren. De rollen worden omgedraaid, en nu zijn de kinderen aan de beurt om de volwassenen te vermoorden. Het blijft echter een mysterie wat de oorzaak is? Halverwege de rit blijkt dat de kinderen elkaar op een magische wijze hypnotiseren. Dit is voor mij dan ook het grootste struikelblok geweest. Desondanks wordt de spanning geleidelijk opgebouwd, en bevat met name het einde wat verontrustende scènes. Vooral als je het verhaal in de juiste tijdsgeest plaatst. De hoofdpersonages worden geconfronteerd met een groot dilemma, en moeten kiezen tussen hun eigen leven en dat van de kinderen. Deze film diende later als een inspiratiebron voor Children of the Corn. Wellicht dat een zonovergoten eiland niet de meest ideale stemming is voor een creepy horrorfilm, maar anderzijds is dit juist het tegenovergestelde van wat je verwacht. Anno 2023 is het concept lang niet meer origineel, maar voor 1976 was dit een heel ander verhaal.

3,0 *

Een soort Children of the Corn meets Village of the Damned maar dan Spaans. Who Can Kill a Child moet het vooral hebben van de nihilistische en onbehaaglijke sfeer. Van zodra je de plotomschrijving leest weet je wel al ongeveer hoe de vork aan de steel zit maar toch stelt dit niet teleur. De film is ook niet bang om enkele existentiële en morele vragen te stellen waardoor het toch wel even door je hoofd blijft spelen. Soms voelt alles wat te klungelig aan en zijn enkele voice-overs pijnlijk merkbaar. Ook had het voor mij net dat tikkeltje donkerder te gaan maar je moet de film uiteraard bekijken in zijn tijdsgeest.

Degelijk en verontrustend.

3,5*