¿Quién Puede Matar a un Niño? (1976)

Zou ik graag willen zien.

Geloof het of niet, later regisseerde deze man de Spaanse versie van Waku Waku....

Aha, en ik maar denken dat ik de beruchte Island of Death op video had gescoord. Hij staat niet bij de alternatieve titels, maar ik heb deze film onder de titel Island of Death(import uit Australie). Ben nu wel erg benieuwd.

Merkwaardige film, positief bedoeld.

Heb de DVD gekocht in Spanje. Jammer dat ik zo weinig Spaans begrijp. Maar toch was de film te volgen. En beslist de moeite waard. Ondertussen is er via LFVW in de States een bootleg verschenen met wel Engelse ondertitels. Kineast Serrador bewees voordien al zijn talent met het schitterende LA RESIDENCIA aka The Boarding School/Het Gruwelpensionaat.

Ik zie alleen The House That Screamed...

Er bestaat ook een Amerikaanse recentere film met de titel "The House that Screamed" maar dat is een gruwelijk misbaksel... "La Residencia" is alleen uitgekomen op DVD in Frankrijk, Spanje en in de States.

http://www.dvdmaniacs.net/Reviews/E-H/house_that_screamed.html

Heb de dvd kunnen vinden....

Waar?

Op Ebay wordt hij regelmatig aangeboden.

Eind juli verschijnt er een Regio 1 dvd.

Sterke film. Behoort zonder meer tot de betere horrorfilms die ik zag.

Geen angst door iets wat angstaanjagend is door het uiterlijk. Geen horrorfilm die zich bij zwak maanlicht in de nacht afspeelt. maar een film overdag op een zonovergoten eilandje met kinderen als hetgeen waar je bang voor moet zijn. En het werkt.

In tegenstelling tot veel horrorfilms die sterk beginnen, minder worden en uiteindelijk zwak eindigen wordt deze film hoe langer hoe beter. In het begin zien we nare archiefbeelden over diverse oorlogen in de twintigste eeuw die de suggestie moeten wekken dat wat er komen gaat weleens de wraak zou kunnen zijn van de grootste slachtoffers van volwassen spelletjes als oorlog. Gelukkig komt dat later niet nadrukkelijk terug in de film en blijft het grotendeels een mysterie waarom de kinderen zijn geworden wie ze waren.

De scene tegen het einde waarin wordt gesuggereerd dat het ongeboren kind van de vrouw haar bezig is van binnen te vermoorden vond ik gruwelijk (in de postieve zin) en verrassend. De scenes daarna hebben we al eens eerder gezien, maar passen erg goed in de film.

De kinderen zijn geweldig goed, de volwassen hoofdrolspelers zijn duidelijk wat minder, vooral de man, maar niet echt storend. En er zijn wat ongeloofwaardigheden in hun handelen, maar ook daar kon ik overheen stappen.

Deze film is eigenlijk wat Children of the Corn (King moet haast deze film gezien hebben voor hij het verhaal schreef) niet is. Mysterieus, vervreemdend, spannend en bij vlagen echt eng. Vergeleken hierbij is Children of the Corn maar een slappe, suffe film.

De cameraman werkt tegenwoordig met Pedro Almodovar. De regisseur is na deze film helaas TV gaan maken. Jammer.

4.0*

Af en toe wordt voor mij weer eens bevestigd dat ik best een zwak heb voor vaak meer sfeergerichte (cult)horror. Veel onontgonnen gebied nog.

Goed idee, maar een rampzalig slecht scenario. De hoofdpersoon loopt ruim een uur als een droplul rond. Steeds ziet hij verschrikkelijke dingen zoals lijken en kinderen die moorden maar pas na zeventig minuten komt het in hem op om weg te wezen. Zonde, want het basisidee had beter verdiend. Hier en daar een aardig idee, maar als geheel ver ondermaats. Prunella Ransome speelt aardig, zeker bij haar sterfscene.


Verder: kreeg uiteindelijk zelf een nare smaak in mijn mond. Niks mis met een horrorfilm over moordende kinderen, maar waar sloeg het begin op? Ik vind dat het (kinder)leed in de wereld hier misselijkmakendmisbruikt werd. Nare expolitatie.

Wordt binnenkort uitgebracht door Mr. Horror.

Vreemd begin???
Eerst krijgen we tijdens de begintitels beelden van kinderen in o.a. Auschwitz en Biafra hetgeen verder geen binding heeft met deze film, maar waarmee de regisseur ons alvast even wil shockeren waarschijnlijk.
Film is een sfeervol horrorverhaal dat zich afspeelt voor de Spaanse kust.
Hoog op sfeer en die kinderen zijn gruwelijk eng!!!
Niet doordat ze er als zombies of halve gekken uit zien, maar het zijn gewone doodnormale kinderen.
Heel sterk punt scoort de regisseur hiermee.
Absoluut één van de hoogtepunten uit de jaren zeventig horror.

Spaanse cultfilm die in de jaren '70 behoorlijk wat stof deed opwaaien omwille van de controversiële plot waarin kinderen aan het moorden slaan. Ondertussen is dit taboe al een tijd doorbroken, mede dankzij deze prent die de baan heeft vrijgemaakt voor hedendaagse films als Vinyan, Eden Lake, The Children, enzovoort.

Who Can Kill a Child? opent met een reeks archiefbeelden van kinderen die het slachtoffer zijn van oorlog, hongersnood en dergelijke. De regisseur lijkt hiermee aan te willen geven dat kinderen steeds de dupe zijn van het onverantwoordelijke en zelfzuchtige gedrag van volwassenen. Tijd om ze een lesje te leren met andere woorden. Deze boodschap schemert door in de eigenlijke film waarin de rollen omgedraaid worden: om een onbekende reden beginnen de kinderen van het eiland Almanzora hun ouders uit te moorden. Twee Engelse toeristen die aanmeren op het eiland voor een ontspannende vakantie zijn zich van geen kwaad bewust, maar dat verandert snel als ze zelf opgejaagd wild worden.

Uitstekend voer voor een naargeestige horrorfilm allemaal, al kan je je afvragen in hoeverre de sociale kritiek tijdens de openingstitels relevant is. Die wordt namelijk te opdringerig gebracht en past door de audiovisuele stijlbreuk totaal niet binnen het geheel. Afgezien van deze overbodige inleiding maakt Who Can Kill a Child? zijn reputatie echter helemaal waar.

De film baadt in een onheilspellende sfeer die opgevoerd wordt door de langgerekte, stille (lees: zonder muziek) scènes waarin de hoofdpersonages proberen uit te pluizen wat er gaande is. Regisseur Ibáñez-Serrador wiegt je als het ware in slaap, maar schudt je op de juiste momenten wakker met een confrontatie tussen kinderen en volwassenen.

Onderliggend maakt Ibáñez-Serrador dankbaar gebruik van het begrip 'kinderlijke onschuld'. Hij stelt openlijk de vraag of kinderen in staat zijn tot zulke gruwelijkheden en, daaropvolgend, of volwassenen in staat zijn om een kind te doden als het erop aan komt.

De locatie - een zonovergoten eiland dat veel weg heeft van een verstikkend labyrint - speelt een cruciale rol in de claustrofobische beleving. Door het grote aantal aanwezige kinderen lijkt ontsnappen een onmogelijke zaak en ook contact met het vasteland is er niet. Kortom, de toeristen zitten als ratten in de val. Er zit dan ook weinig anders op dan een gewelddadige confrontatie, die op zijn zachtst gezegd erg cynisch en deprimerend is.

komt in augustus uit op mr. horror presents label!

Bravo voor Mr. Horror, hij weet ze wel uit te zoeken!

mr. horror

Hij heeft de juiste pad der verdoemden gevonden na ook phantasm.

Zie het als een film volgens het 'when nature strikes back'-concept. maar ditmaal zijn het je kiddos in plaats van monsterlijke dieren die garant staan voor moord en doodslag. De openingsscene (die net wat te lang duurt, met te akelige beelden) geeft aan dat kinderen wereldwijd het voornaamste slachtoffer zijn van oorlogen, rampen en honger. Hoogste tijd voor wat sportieve wraak zou je zeggen.. 2 Engelse toeristen kunnen het weten.

Net als in The Children blijft het lekker vaag wat er nou precies speelt. Een film die wel heel erg leunt op deze als voorganger maar net wat bruter en grover is.

Niet dat deze film voor tante Poes is gemaakt. Het geweld blijft lang uit en de eerste moord is tamelijk schokkend, ook omdat je op dat moment niet precies weet wat er aan de hand is. Voor de kijker is het daarom net zo weird als voor de hoofdpersoon die getuige is van deze (zinloos-)gewelddadige actie die bijzonder effectief geschoten dankzij het off-sceen principe, waarmee de regisseur overigens graag werkt. Vervolgens krijg je een verhelderende en hysterische traktatie van Spaans kinderfolklore, de pinata. Can you dig it?

Ook de scene op het vaste land is bijzonder bevreemdend en 'gewelddadig'. Rare mensen en vuurwerk in een onvriendelijk ogend badplaatsje ergens aan de kust van Spanje

Qua sfeer zou ik deze film in een adem durven noemen met Fulci's Don't torture a Duckling. Een broeierig gehucht als 'surrealistisch' decor. Wellicht was de maker fan van dit soort werk: Chirico

De regisseur heeft zijn tijd genomen om het verhaal te vertellen en laat de spanning constant oplopen tot schokkende (anti) climaxen, ondersteund door een Argentoliaans kinderliedje. Veel afwisseling van close-ups maar ook van overzichtshots. En dat allemaal goed getimed. Mooie camerabewegingen. Anyway het ziet er heel fraai uit.

Wat er met de zwangere vrouw gebeurt had ik uiteraard al geraden, . Nog even een kleine opmerking over de meester van de evil children: Sam Peckinpah, deze kinderen zijn een beetje zoals hen in zijn films. = Waar je het liefst met een grote boog omheen loopt.

Zien deze flick!!!!!

Heb hem net vandaag binnen.

Vandaag op het Mr. Horror-label gekocht maar moest hem na 6 minuten al uitzetten. Bijzonder heftige intro die je niet moet kijken wanneer je op zoek bent naar ontspanning. Ik hoop hem volgende week eens in alle rust te kunnen zien.

(die intro heb ik na 2 minuten doorgespoeld)

Zo'n eentje zag je trouwens ook in Mad Max 2, road warrior. Alleen heel wat milder.

Vind die intro toch echt niet te vergelijken met die van Road Warrior, alleen al omdat die intro puure fictie is.

JA, de voice over van de RW wel: die is fantasy. Maar goed, ze doen wel hetzelfde; nieuws/filmarchiefmateriaal om een fantasiefilm te verklaren. Wat je ook in beide ziet is dat er een overgang is van z/w naar kleur. Het fictieve gedeelte begint z/w (als overgang) en wordt vervolgens kleur.

Maar ook met (hier en daar) echte beelden. Vind de intro hier ongepast en zelfs effectbejag

Wat een langdraderig begin, na zo ongeveer een uurtje begint er pas wat aktie in te komen.Hier moet je dus van houden.

Goede film, goed camerawerk hier en daar, paar goede suspense-momenten en een leuk plot.

Blij dat ik hem eindelijk eens gezien heb !

Keek hier erg naar uit. Helaas een onverwachte tegenvaller... Van spanning was er nauwelijks sprake en in het geheel nogal langdradig. Sterke punten zijn de sfeer en de mooie plaatjes, die ik dan weer erg aangenaam vond! Deed me sterk aan Argento denken, ook door het kinderliedje dat je als rode draad door de film hoort.

Eén van de beste en meest ondergewaardeerde Europese horrorfilms. Heerlijke sfeer, subtiele suspense en erg sterke spanningsopbouw. Misschien niet voor iedereen (zeker niet voor diegenen die alleen clichématige Amerikaanse horror gewend zijn en deze film daarom langdradig vinden...), maar een must-see voor wie van de meer suggestieve horror/suspense à la Hitchcock en Polanski houdt.

Goeie horrorfilm waarin een koppel als toeristen arriveren op een Spaans eilandje, en waar blijkbaar alleen nog maar kinderen aanwezig zijn. Zeer sfeervol in beeld gebracht d.m.v. het camerawerk, het zonovergoten eiland en de zwijgende kinderen. De kracht van de suggestie werkt goed, waardoor de film zeker wel spannend is (behalve op het einde krijg je daadwerkelijk de kinderen aan het werk te zien). Het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers is helaas wat te dik aangezet. Verder is de verklaring voor het gedrag van de kinderen is te vinden in de schokkende begincredits bestaande uit archiefmateriaal.