Il Mercenario (1968)

Ik had verwacht dat deze film wel wat meer stemmen zou hebben.

Een vermakelijke western, met een af en toe wat komische noot.De actie scènes zijn volop aanwezig en worder goed in beeld gebracht.Verder niet zo'n bijzondere film en het duurt op sommige momenten net iets te lang, ook erg jammer van de momenten met de auto en het vliegtuig .Gelukkig is daar dan wel de prachtige muziek en kan ik eindelijk een film plaatsen bij L'Arena die in Tarantino's Kill Bill vol. 2 is gebruikt.Goed acteerwerk van Nero en Musante.Palance valt wat tegen, en lijkt zich niet op z'n plaats te voelen.

Al met al een goede Spaghetti western, die gewoon erg vermakelijk is.

3.5*

De moderne tijd begint binnen te sluipen in deze spaghetti-western:

machinegeweren, vliegtuigen en reclameborden voor His Master's Voice.

Franco Nero is zowat de belichaming van dit genre en gaat hier werken voor bandiet/revolutionair Musante.

Jack Palance heeft nog een oude rekening te verheffen met hen beiden.

Iedereen zal het het er over eens zijn: Het hoogtepunt van de film is het zenuwslopende duel in de arena met schitterende muzikale begeleiding van Ennio Morricone op de soundtrack.

Misschien wel het mooiste duel in een western ooit.

Verder volop vaart en geschiet, een soort van Tarantino-achtige humor en een beetje sadisme.

Een erg vermakelijke spaghetti-western van Sergio Corbucci al mist het net iets om tot de toppers in het genre te behoren.

Franco Nero, die trouwens erg lijkt op Terence Hill, speelt een prima rol en is echt geschikt voor dit soort films. Verder valt op dat deze film nogal leentje buur speelt en gebruik maakt van diverse zaken die in andere westerns ook al naar voren kwamen. Vooral het duel in de arena doet erg aan Il Buono, il Brutto, il Cattivo denken. Aan de andere moet gezegd worden dat die scène wel ontzettend goed is en misschien wel het hoogtepunt van Il Mercenario is. De muziek van Morricone is fantastisch evenals de manier waarop het in beeld wordt gebracht.

Sowieso is de muziek in deze film erg goed, wat gelijk ook bijdraagt aan de fijne sfeer die de film uitademt. Verder zitten er lekker wat actiescènes in de film, waar ik bij westerns eigenlijk altijd wel van houd. Het enige echte minpunt vond ik de soms wat flauwe humor, die door de hele film heen verweven zit. Toch kijkt het allemaal lekker weg en moet gezegd worden dat ik me geen minuut verveeld heb.

3,5*

Goeie spaghettiwestern waarin een gun-for-hire wordt ingehuurd door een bende revolutionaren. Een aantal typische kenmerken m.b.t. het genre zoals het vele in- en uitzoomen, en zelfs de muziek van Ennio Morricone ontbreekt niet. Flink wat actie en ook aardig wat humor. Het verhaal heeft op veel momenten ook wat weg van een buddy-movie. Ook nog een uistekende shoot-out in de arena.

Deze afgelopen weekend opgenomen en bekeken.

Aardige spagetti western, maar viel gezien zijn reputatie en goede beoordelingen wat tegen.
Vooral eerste half uur is erg fragmentarisch: de op zich vaak coole scene's hangen als los zand aan elkaar, waardoor het vooral erg rommelig over komt.
Muziek van Morricone weet de spanning er dan vaak nog wel in te houden, maar kan niet verhullen dat het allemaal vrij simpel is.

Nero is natuurlijk wel erg cool en draagt het verhaal, maar Palance staat weer eens erg te schmieren en komt er ook relatief (te) weinig in voor.

Finale, die menigmaal als geweldig wordt beschouwd en zelfs vergeleken wordt met TGTBATU, vond ik het niet halen bij willekeurig welke Leone film dan ook.
Zag er trouwens meer overeenkomsten in met de finale van For a few dollars more, gezien het hoofdkarakter niet zelf deelneemt, maar eerder als toeschouwer/scheidsrechter aan de zijlijn figureert.
Sowieso een duel met een clown kan ik niet serieus nemen.

Aardig, maar geen klassieker.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Een goede Western film...

Leuk voor ouderwetse film...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Franco Nero speelt zeer goed...

Ook bekende acteur Jack Palance...

Prima verhaal...

Geen HD kwaliteit, geen grote breedbeeld, maar nog kleiner...

Vermakelijke spaghettiwestern van Corbucci en van de drie films die ik van hem zag degene die het meest schaamteloos op een Leone lijkt (en dat doen ze allemaal wel in meer of mindere mate). Het blijft wat jammer dat Corbucci toch duidelijk niet het oog en de fantasie van Leone had, maar verder hoeft hij zich hier nergens voor te schamen, want er valt genoeg te genieten. De arenascène wordt hier terecht geprezen, waarbij vooral het shot waarin Palanca ontdekt dat hij in het hart geraakt is toch wel erg gaaf is. Het is de meest Leone-achtige scène, maar wel knap uitgevoerd. Maar er zitten meer leuke elementen in, zoals vier schutters op een berg die onverwacht op een rijtje afgeschoten worden, een pistool die door een varkenskop verschijnt en Nero die kostbaar water verspilt door zichzelf in de woestijn te douchen. Verder heeft het een leuk scenario, veel humor, ziet het er schitterend uit en een plezierige cast. Dit is toch een spaghettiwestern zoals ik ze graag zie. Alleen wat jammer zijn enkele wat geforceerd aanvoelende vet aangezette shots. Morricone en Nicolai leveren goede muziek, al moet ik toegeven dat ik die ook weer niet verrassend vond of boven de gemiddelde spaghettiwesternscore vond uitschieten.
4*

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik dit de minste western van Corbucci vind die ik tot op heden gezien heb. Dit komt voornamelijk door de personages. Zo vind ik het personage van Franco Nero niet de stoerheid van Django hebben of de grappigheid van Yodlaf Peterson (Companeros). Ook Jack Palance stelt niet veel voor in vergelijking met zijn rol als de man met één hand (tevens Companeros). Verder vind ik Tony Musante minder memorabel als Tomas Milian.

Maar deze film heeft wel één van de prachtigste vrouwen die ik tot op heden in een western heb gezien (Giovanna Ralli). Verder bevat de film ook weer de nodige actie. Toch lijkt het tempo iets minder vlot te zijn dan in Corbucci's andere westerns.

Persoonlijk vind ik ook dat Nero's "lucifer gag" hier wel erg veel gebruikt word. Maar goed, verder bevat de film wel weer alle elementen die een (spaghetti) western juist zo leuk maken. Verbeten gevechten van verzetsstrijders en bandieten tegen de Mexicaanse overheid en hun legers. Ook bevat deze film weer een bijzonder sfeervolle soundtrack die de beelden geweldig weet te ondersteunen. Morricone wist als geen ander hoe hij het wilde westen tot leven moest laten komen in zijn muziek. Wederom een geweldig werk!

Misschien lijkt mijn mening een beetje negatief, maar ik moet wel eerlijk toegeven dat ik me er weer prima mee vermaakt heb.

Leuk voor de liefhebbers van het genre.

Kleurrijke spaghetti western die het nu niet direct moet hebben van het verhaal want dat vond ik nogal rommelig.Wel kent Il Mercenario enkele fantastische scenes die de film meer dan de moeite waard maken.Zo is er de 'raid' tijdens de processie,de shootout in de arena en natuurlijk niet te vergeten het kapsel van Curly.Verder een sterke cast met Nero,Musante,Ralli en Palance die stuk voor stuk indruk maken en allemaal geknipt lijken voor hun rol.De soundtrack van Ennio Morricone maakt het vervolgens af.Originele en ondanks zijn mankementen toch ook een vrij invloedrijke western.

Dappere poging van Corbucci om een western te maken, daarbij imiteert hij heel veel de meester Leone, maar goed ook want juist door deze imitaties op veel momenten in de film stijgt de film boven de middelmaat uit.

Het verhaal is redelijk simper, een huurling die zich laat betalen om revolutionair te zijn en de voortdurende geldzorgen die dat voor de bende met zich meebrengt. Zowel Nero als Musante hebben duidelijk lol in hun rollen, Palance acteert onder de maat, het lijkt net of hij voortdurend zich moet verbijten omdat hij iedere keer aan het kortste einde trekt. De legendarische arena scene wordt steeds vergeleken met GBU, maar ik vergelijk deze scene meer met de die in for a few dollars more.

De muziek van deze film en dan met name het stuk L Arena mag magistraal genoemd worden. Deze film is de 3,5 zeker waard.

Redelijk.

Sergio Corbucci is na Sergio Leone toch wel de regisseur van zijn generatie die het dichtst aanleunt bij mijn ideaalbeeld van de spaghettiwestern. The Mercenary heeft het potentieel om dicht tegen de betere spaghettiwesterns aan te leunen, maar het komt er niet helemaal uit.

Vooreerst is de film onevenwichtig. Er zitten nogal wat kronkeltjes in om de wat luchtige dynamiek tussen Kowalski en Paco levendig te houden. Te veel kronkeltjes, naar mijn goesting. Ook de vaak luchtige toon is m.i. een misser.

Franco Nero met z'n prominente baarddracht is niettemin een charismatisch hoofdrolspeler. Z'n zuiderse accent zou ik niet meteen associëren met een Poolse immigrant, maar er zijn wel meer dingen over-the-top in deze film, dan is dit nog het minste. De buddy-connectie met Tony Musante voelde ik spijtig genoeg niet echt. Er zijn wel al eens duo's gepasseerd die gemakkelijker blijven hangen. Ook hier weer had een wat serieuzere relatie beter en/of onvoorspelbaarder geweest.

Met de shoot-out in de arena bewijst Corbucci er wel spek van gegeten te hebben - zelfs met een clown - en het is zonde dat het niet vaker die kant opgaat. De Revolutie is nochtans een dankbare achtergrond om een iets meer coherent en serieuzer verhaal te brengen en het werk van Ennio Morricone is eens te meer om duimen en vingers van af te likken.

3