Te Doy Mis Ojos (2003)

Een erg goede film. Magistraal goed geacteerd, erg ontroerend, goede muziek, hij ziet er ook goed uit en is soms érg grappig (Als zij het verhaal van Orpheus vertelt aan haar zoontje. Orpheus kijkt net om naar Euridice, als haar man binnenkomt, en dus stuurt ze haar zoontje naar bed. Vond ik echt hilarisch, dat is zo ongeveer het spannendste moment uit de complete literatuurgeschiedenis ) Ik vind het echt opmerkelijk wat voor talent ze daar in Spanje hebben tegenwoordig. Al heb ik de indruk dat die actrice die hier de moeder speelt wel echt altijd ergens een rolletje heeft. Maar ze doet dat goed, dus geen enkel probleem. En 4 sterren.

Dit is nu niet bepaald een onbekend thema en de manier waarop het gebracht wordt is niet zo zeer uitzonderlijk, maar wel interessant. De vrouw weet door haar angst en valse beloftes van haar man er toch weer in te trappen. Dat is zo overduidelijk dat dit vaak zou kunnen aflopen. Wonder boven wonder dat het nog goed afliep. Marull en Tosar zijn zeer indrukwekkend in hun rol en niet te vergeten de extra identiteit van Alberto Iglesias's score. 4 sterren

Ik vond het eerste half uur van de film niet zo goed. Ik kreeg op de een of andere manier geen binding met de personages. Misschien omdat het verhaal nog wat oppervlakkig is en veel te raden over laat.

Daarna vind ik de film steeds overtuigender worden en krijgt de film meer diepgang. Veel indrukwekkende scenes in het laatste gedeelte van de film.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5 sterren, maar vanwege het sterke slot kies ik voor 3,5 sterren.

Mooie film. Geweldig geacteerd, vooral door de hoofdrolspeelster. Het thema is natuurlijk niet bijster origineel. Wel goed vond ik dat het geweld vrijwel niet getoond wordt: de film beschrijft juist de periode dat de man van Pillar zich probeert in te houden. Sowieso vond ik dat personage wel sterk. Het is niet een bruut die er wat op los slaat, hij houdt echt van zijn vrouw en probeert oprecht zijn leven te beteren. De prive-sessie bij de psycholoog vond ik in dat opzicht zeer goed.

Ondanks dat weet je natuurlijk dat het niet goed kan aflopen. Laatste scene vond ik niet zo sterk: hierin staat niet Pillar maar haar man centraal, terwijl het er juist om gaat dat Pillar haar leven in eigen hand neemt, gaat ontdekken wie ze is.

3,5*

Deze film heeft zoveel indruk gemaakt.

1e ziening van Te Doy Mis Ojos.

Ik denk dat ik me nog nooit zo woedend heb gevoeld tijdens het kijken naar een film. Zelfs Deliver Us From Evil steekt hier schril bij af. En dat voor fictie in vergelijking met werkelijkheid!

Ik weet nog niet wat ik deze film wil geven maar ben kijkende werkelijk van de ene naar de andere kant van het spectrum gegaan. Tientallen minutenlang wilde ik de film een super slechte beoordeling geven, zo overtrokken vond ik de stupiditeit van Antonio (en daarmee inherent ook de stupiditeit van Pilar). Enig respect dat ik voor hem had, was gedaald van ongeveer 15 uit 100 aan het begin vd film, naar -1000. Dit personage staat zoveel sterrenstelsels van me af.

Toch is het uiteraard niet voor niets dat het plot en het spel me zo geraakt hebben. Hulde, hulde aan Bollaín, aan Marull, aan Tosar.

Om een vrouw zo bang te zien voor een man doet pijn aan de ogen. Niet zomaar een man, haar man. Met wie ze kiest om avond in, avond uit in dezelfde ruimte te verblijven. Hel.

Hij heeft alles kapot gemaakt. Hartverscheurend. En zo mooi.

Ontzettend indrukwekkende trieste film en met geweldige casting en acteerprestaties!

Hm, op mij heeft de film niet zoveel indruk gemaakt, maar ik kan er niet echt de vinger op leggen waar dat aan ligt.
Misschien is het wel de lichte voorspelbaarheid van het verhaal, en iets clichématigs erin. Ik weet, het onderwerp maakt clichés niet erg relevant, maar het deed me niet zoveel. Het knappe is wel dat het zo'n puur drama is zonder zijspoortjes, behalve dan dat die zus met een Schot moest trouwen, waar kwam dat vandaan?. Verder was het acteerwerk ok, en er zaten idd wel wat leuke scenes in, bijvoorbeeld die waar de mannen een thuiskomscene naspelen en één ervan na tal van pogingen slechts weet uit te brengen: Hoe was je dag, krijg ik nog te eten?
Toch worden tal van aspecten er bij de haren bijgesleept om ook nog maar even genoemd te worden, zoals een niet-begrijpende politie-agent en een moeder die nog plotseling met een verklaring komt van haar verleden, waar Pilar wel fel op móet reageren. Mij kwam het enigszins onnatuurlijk over, en nu ik er zo over nadenk weet ik ook niet of ik het geheel wel geloofwaardig vind. Een man die zichzelf zo ver gekregen heeft om zijn diepste zieleroerselen op papier te zetten en zo tot de kern van zijn probleem te raken (namelijk dat hij haar niet vertrouwt), en dan zo zonder communicatie naar haar toe blijven handelen?

Een compacte dramafilm dus die het toch een beetje van het inspelen op emotie moet hebben. Het moet je net weten te raken denk ik.

Een film die goed weergeeft hoe moeilijk het kan zijn om afstand te doen van een, eens voor jou, zo dierbaar persoon waarvan je hoofd zegt: liever niet, terwijl je hart anders oordeelt. Pilar probeert haar leven op te pakken en om haar Antonio in alles tegemoet te komen, te behagen, maar vervalt al snel in de oude patronen. Stoppen met huiswerk maken met haar zoon als Antonio thuiskomt, een onderdanige rol spelen door te oberen en zich alles laat welgevallen; de frustraties van haar man aan blijven horen terwijl zij daar niets aan kan doen maar niet durft te corrigeren omdat daar in hun relatie geen ruimte voor is.

Het lijkt mij niet meer dan logisch dat je jezelf nooit meer onbevlogen in je relatie kan voortbewegen na zoiets als zij heeft meegemaakt. Pilar loopt voortdurend op de toppen van haar tenen en wrictie lijkt nooit ver weg te zijn.

Veel lof voor de regisseur, die Antonio niet zozeer neerzet als een gruwelijke gek, maar als een mens van vlees en bloed die zijn mankementen heeft. Zijn denkwijze verraadt dat hij niet helemaal normaal is. De praatsessies voegden een welkome komische noot toe en gaven nog meer het onvermogen van Antonio weer om zijn gedrag te veranderen.

Kortom, een aardige film waarin de 2 hoofdrolspelers goed acteren en de nodige humor de film licht verteerbaar houdt en alles in het juiste perspectief weet te plaatsen. Het einde kon niet op! 3,5*

Aangrijpend drama die een intieme blik verschaft over een moeilijk onderwerp als huiselijk geweld. De omschakeling van liefde naar geweld is heel klein in deze film en de spanning aldoor voelbaar.

Laia Marull en Luis Tosar zijn beiden bijzonder sterk. En je kunt goed zien hoe doodsbang de vrouw iedere keer is in het bijzijn van haar man.

Gelukkig worden ook beide kanten van het verhaal even goed belicht en begrijp je ook de worstelingen van de man. Dat hij zijn toevlucht zoekt in geweld is natuurlijk verkeerd, maar zijn motieven zijn duidelijk en herkenbaar.

Ontegenzeggelijk een zeer emotioneel geladen en interessante film. Toch deed de film niet veel me. Dat ligt zeker niet aan de personages, want die zijn zeer goed vormgegeven. Maar er is iets aan de film dat te typisch is. Dat Pilar zichzelf nou net in kunst, kerken en musea ontdekt bijvoorbeeld. Filmisch is dat natuurlijk fantastisch, want dit zijn mooie locaties, maar het onderwerp lijkt ook daarom gekozen te zijn. Zo zijn er meer voorbeelden van dingen die het filmisch of qua script makkelijker maken, maar daardoor juist het scenario wat gekunstelder maken. Maar dit type film, dat zeer om het verhaal draait en visueel weinig te bieden heeft, is sowieso niet zo mijn ding. Maar verder zeker een goede film.

Heftig huwelijksdrama dankzij het o zo herkenbare verhaal. Van lieverlee worden de verschillen en de daaruit voortvloeiende spanningen tussen de huwelijkspartners gefileerd. Een uitstekende film mede door de voortreffelijke vertolkingen van de beide hoofdrolspelers. Van Luis Tosar verwondert mij dat niets. Laia Marull kende ik nog niet.

Unieke en originele film. Het onderwerp (huiselijk geweld) heb ik nooit zo realistisch, en evenwichtig, in een film gezien. Het gaat altijd gepaard met thriller- of horrorelementen, wat hier niet het geval is. De film is boeiend en indringend en dat zonder gebruik te maken van noemenswaardige subplots.

Dat Pilar een onbetaald baantje als vrijwilligster in een klein museum vindt is niet vreemd, de film speelt zich af in Toledo, een stad met een rijke culturele geschiedenis die op toerisme draait, met de schilder El Greco als belangrijkste historische persoonlijkheid.

De muziek is ingetogen en daar hou ik van, geen emotioneel beladen luide melodieen die de kijker het commando geven om te voelen zoals in veel andere films, en geen overgedramatiseerd tranentrekkend gedoe. Acteerwerk is voortreffelijk, niet alleen van Tosar en Marull, maar ook van Candela Peña die de zus speelt, en fysiek ook erg op Laia Marull lijkt.

4 dikke sterren.

Sterke film over een huwelijk waarin huiselijk geweld een grote rol speelt. De film wordt vrijwel volledig gedragen door het acteerwerk van de cast waarbij de casting van Antonio met zijn agressieve uitstraling uitstekend gedaan. Naast het acteren nog wat mooie plaatjes van Toledo.

Wat bijdraagt aan de kracht is het realistische beeld dat wordt gegeven van agressie in huis zonder daar veel geweld voor nodig te hebben. De vernedering voor Pilar is haast voelbaar.

Het onderwerp is goed gekozen, want een enorm probleem in Spanje.

Prachtige film met weergaloos goede acteurs, vooral Laia Marull, maar ook Luis Tosar.
De verschrikkelijke ellende van partnergeweld wordt hier subtiel in beeld gebracht : het lijden en de vernederingen van de vrouw, maar ook de problematiek van de man, zijn opvliegendheid, zijn wantrouwen, zijn angsten, zijn twijfels over zich zelf en wat hij doet enerzijds, zijn absolute noodzaak om te domineren, anderzijds...
Een typische scène is de groepstherapie die Antonio volgt en waarin hij onbekwaam blijkt iets voor de geest te brengen die hem zou kunnen ontspannen....

Het huiselijk geweld wordt hier in deze film zeer goed weergegeven : niet al te veel toonbaar fysiek geweld komt aan bod, maar door bepaalde scènes voel je de uitzichtloosheid van de vrouw en de agressie van haar man. Knap gedaan ! Een troef is ook dat het allemaal realistisch in beeld wordt gebracht en dat de regisseur niet kiest voor subplots om de film meer spanningskracht te geven. Het hoeft geen betoog dat de cast de film draagt. 6,5/10

Best een aardige film over het onderwerp. Wel vrij basic uitgewerkt, vrij 'textbook' huiselijk geweld zonder al te veel verdere opsmuk, ook niet wat betreft de cinematografie en stijl.

Toch weet het op een of andere manier wel vrijwel de hele speelduur te boeien. Scheelt ook wel dat we iets vanuit het oogpunt van de man zien, dat 'klasje' met mannen en zijn therapie leverde nog wel wat aardige scènes op.

3*