Nikutai no Mon (1964)

Waar Sin City de mosterd van haalde

De eerste Suzuki die ik zag, Youth of the Beast, viel me erg goed mee dus ik was wel geïnteresseerd in de tweede film uit de reeks in Cinema Zuid. Ik had me al eerder laten vertellen dat dit op zich niet vergelijkbaar is met Youth of the Beast, die film concentreerde zich meer op Yakuza terwijl dit meer de prostitutie toer opging, dus ik was wel benieuwd hoe dit ging uitdraaien. Plus, het is weer met Jô Shishido en dan heb je mijn aandacht wel te pakken.

En dit is wederom een uitstekende film van de Japanse regisseur. Dit is dus nog maar mijn tweede film die ik van hem heb gezien maar dit nodigt in ieder geval uit naar maar. Gate of Flesh heeft inderdaad maar weinig met Yakuza te maken maar wat in de plaats krijgen is in ieder geval even hard de moeite waard. Tijdens het kijken valt op dat Rodriguez hier de mosterd heeft gehaald voor zijn dames van lichte zeden uit Sin City en dat is geen schande want de vijf blijven zoveel jaar later nog altijd boeiende personages. Ruko (in de gele jurk) is de minst interessantste van de hoop, er moet natuurlijk altijd wel iemand zijn die het minst interessantst is, maar Suzuki weet er een mooie diversiteit in te creëren. Dit doet hij uitstekend aan de hand van de verschillende kleuren van de jurken en een paar mooi geschoten scènes. Persoonlijke favoriet is het gedeelte tussen Maya en de zwarte priester.

Opnieuw met Jô Shishido dus en het zou ook niet de laatste keer zijn. De acteur met de bolle wangen (ondertussen is Shishido al omgedoopt tot De Hamster in de gesprekken tussen mij en mijn kameraad die de films met me mee kijkt) is hier echter niet zo uitdrukkelijk aanwezig als je zou vermoeden. Hij heeft nog altijd een meer dan degelijke rol maar de show wordt compleet gestolen door de dames van lichte zeden. Met uitzondering van Kurosawa en wat Shaw Brothers kung fu flicks ben ik voor de rest niet zo bekend met de Japanse cinema en ik kan me ook niet herinneren dat ik ze al eerder ben tegen gekomen maar Satoko Kasai (Sen, rode jurk), Yumiko Nogawa (Maya, groene jurk) en Kayo Matsuo (Mino, paarse jurk), Tamiko Ishii (Ofuku, witte jurk) zijn erg goed op elkaar ingespeeld.

Erg aangenaam door verrast. Suzuki levert visueel een knappe film af en slaagt er ook in om het zwaardere thema rond prostitutie na de Tweede Wereldoorlog interessant te brengen. Hier en daar een vleugje humor maar het totaalplaatje klopt perfect. Kan nu al niet kiezen welke van de twee films mijn favoriet is dus kom maar op met de rest.

4*

Ik kende Suzuki slechts van een drietal films: Tokyo Drifter, Branded to Kill en Pistol Opera die overigens radicaal verschilt met die andere twee. Naar aanleiding van zijn overlijden heb ik mij maar eens verdiept in zijn mindere bekende films waaronder dit Gate of Flesh uit 1964. Wel, deze viel mij absoluut niet tegen. Het kleurengebruik vond ik zeer goed gekozen, het kwam die kleurrijke jurkjes die de dames droegen zeer ten goede. Filmpje kende ook een paar lekkere sadistische scènes, zoals die ene stoute dame die een paar keer van de andere dames flink met de zweep kreeg.

Tot zover het vermaak. Wat deze film voor mij ook zeer interessant maakte was de tijd waarin het verhaal zich afspeelde. Dat was in de jaren na de Japanse nederlaag (1945-1952) toen het land bezet werd door Amerikaanse troepen. Dat was dus goed te zien in deze film. Je zag nogal wat G.I.'s en de littekenen van de oorlog waren duidelijk zichtbaar. Over de dames van lichte zeden die ook wel pan-pan meisjes werden genoemd las ik het volgende:

Pan-pan-meisjes worden ook wel ‘vrouwen van de nacht genoemd met hun felgekleurde westerse jurken, kauwgum en hun grof taalgebruik.[9] Hun provocatieve (kleding)stijl zou bestaan hebben uit hoge hakken, rode lippen, nagellak, sigaretten en een sterk parfum.

Dat komt dus volledig overeen met de vier wilde dames die we in deze film te zien kregen. Dus bepaald ongeloofwaardig is deze film geenszins.

4.0*

Mijn kennismaking een aantal weken geleden met Seijun Suzuki (Story of a Prostitute, ook met Yumiko Nogawa) is mij niet meegevallen, maar deze film maakt die teleurstelling meer dan goed. Het is een intens overlevingsdrama over hoeren, die fleurig gekleed te midden van de ruïnes van het naoorlogse Tokio met hand en tand (soms letterlijk) het hoofd boven water proberen te houden. Suzuki schetst een uitermate grimmige sfeer waarin emoties regelmatig overkoken. Best heftig.