Buta to Gunkan (1961)

In Mei brengt Criterion dit uit op DVD! Wordt dus een fantastisch 2009, met veel Japanse new wave!

Het wordt meteen een box met drie Imamura films! Een setje dat ik moet hebben!

Pigs, Pimps & Prostitutes:3 Films by Shohei Imamura - The Criterion Collection

Wow geweldig nieuws! Intentions of Murder is een van de beste (zoniet de beste oude (jaren 60) Imamura die ik ken. en The Insect Woman(is (op zijn eerste vier (opdracht)films na) de enige Imamura die ik niet ken. Heel, heel fijn!!!

Ben ook blij! Toffe release.

Gave rauwe film, waar toch af en toe nog wat humor in verstopt zit (b.v. de verwikkelingen nadat men een varken at en daarin een gouden tand vond!). Halverwege had ik wel wat moeite om mijn aandacht erbij te houden en om het verhaal te volgen, maar de scène met de varkens op het einde maakte een hoop goed!

Opvallend is dat in de film vrijwel geen (volledig) sympathiek persoon voorkomt (misschien de oom, maar die zien we slechts af en toe!).

De film deed me sterk denken aan Nagisa Oshima's Seishun zankoku monogatari' (Naked Youth), waarschijnlijk omdat deze zich in ongeveer dezelfde tijd afspeelt èn vanwege actrice Miyuki Kuwano die ik sterk vind lijken op Jitsuko Yoshimura in deze film.

Daar dacht ik nog dat Miyuki Kuwano óók in Onibaba zit, maar dát was dus Jitsuko Yoshimura!!! Twee druppels water die twee!

Leuk om eens gezien te hebben.

Ik ben nog maar weinig bekend met de Japanse new wave. Aangezien ik wel bekend ben met Imamura leek me dit een goede tweede (of derde) kennismaking. Buta to Gunkan is een vrij rommelig en chaotische, maar toch een plotgedreven misdaadfilm. De jonge, wat naïeve protagonist werkt zich in het naoorlogse Japan meermaals flink in de nesten. Amerikanen blijken een lucratieve handel voor de Yakuza en ieder die er een slaatje uit denkt te kunnen slaan, maar zijn tegelijkertijd de inspirator voor deze bezigheden (zoals iemand in de film vermeld: "I came here hoping to help Japanese unstand Americans and the spirit of Jefferson and Lincoln. But they're only interested in our gangsters and beat generation"). Deze sociale backdrop brengt een interessante thematiek met zich mee, die de hele film lijkt te overschaduwen. Het is het Japan om niet echt trots op te zijn, waar de cultuur lijkt weg te zinken en plaats maakt voor viezigheid en corruptie. Daaronder bevindt zich ook nog het persoonlijke verhaal van de protagonist, die zich tracht te bewijzen in zijn gang en uiteindelijk voor zijn lief kiest. Het einde is bijna absurd (duizenden varkens door de straten van het centrum, die de 'varkens' (de Yakuza) verpletteren).

Vond vooral het karakter van de film wel interessant. De thematiek was aardig, maar de plot vond ik wat minder (komt waarschijnlijk ook omdat ik vrij weinig interesse heb in het hele Yakuza gebeuren. Dan vond ik de relatie tussen de protagonist en zijn vriendin (en haar persoonlijke beslommeringen) bijvoorbeeld boeiender).

Ik heb nog een hele weg te gaan op het new wave gebied, heerlijk.

Ik ben geloof ik het meest enthousiast hier. Ik vond het een erg sterke film.

Mooie achtergrond om te beginnen. In het verarmde Tokyo leeft een sloppenwijk zo ongeveer helemaal op een enorme Amerikaanse marinebasis die daar is door de naoorlogse vredesverdragen. Vrouwen zijn tegen betaling "maitresse" van mariniers en er is een flinke hoeveelheid georganiseerde misdaad rondom de basis. In alles wordt handel gedreven. Ook in varkens als ineens varkensvlees veel op lijkt te brengen op de plaatselijke markt en alles is ergens wel verweven met die basis. Die achtergrond kan bijna als metafoor dienen voor de verwevenheid van Japan met de VS in die tijd.

De film heeft inderdaad wel wat weg van Oshima's Naked Youth (en ook van The Sun's Burial trouwens), al is deze film geschoten in fraai zwartwit cinemascope met prachtig camerawerk. Een film met donkere nauwe straatjes vol corruptie en misdaad. Uitbundig en rauw. Kilometers verwijderd van het ingetogen en subtiele Japan van Ozu, die de Amerikaanse invloed laat zien met een reclamebord dat even in beeld komt.

Ook vol met wrange humor en een hoogtepunt dat grappig, pijnlijk, over de top dramatisch en momorabel is. En een geweldige rol trouwens van Hiroyiko Nagato. (Op IMDB lees ik dat hij als kind al debuuteerde in een door onder meer door Mizoguchi geregisseerde propagandafilm uit de tweede wereldoorlog, in meer films van Imamura zat en tot op de dag van vandaag acteert (o.a. in Takashi Miike-films. Ik blijk 'm te kennen als de mannelijke hoofdrol in Akitsu Onsen van Yoshida van een jaar na deze, ik had 'm niet herkend).

4.0*

Toch niet, ik was wat voorzichtig met sterretjes bij de eerste Imamura-marathon. Imamura behoort voor mij tot het beste wat de J-NW te bieden heeft.

Bij deze had ik wat moeite met het drukke. Thematisch vind ik deze, net als de genoemde Oshimas, t.o.v. later werk een beetje te direct. Echt fascinerend voor mij wordt Imamura pas als hij in zijn volgende films het vrouwelijke hoofdpersonage uit deze film volgt en verder ontwikkelt, en meer duister en ongrijpbaar, en minder rationeel wordt.

Ik heb de prachtige Criterion box, maar Masters of Cinema gaat dit uitbrengen op Blu-Ray, dus zal ik hem zeker weer kopen!