Reservoir Dogs (1992)

Listen kid, I'm not gonna bullshit you, all right? I don't give a good fuck what you know, or don't know, but I'm gonna torture you anyway, regardless. Not to get information. It's amusing, to me, to torture a cop. You can say anything you want cause I've heard it all before. All you can do is pray for a quick death, which you ain't gonna get.

Instant classic!

Haha die gekke Madsen altijd goed.

Lekker korte film met goede dialogen en een toch simplistisch maar goed verhaal. Echte Tarantino sfeer in de film waar ik van hou. Veel geweld idem. Lekkere film weer zeg. Top acteerwerk ook nog.

Weer eens gekeken, was toch weer een tijdje geleden maar het is en blijft een dijk van een film.

Een originele low-budget gangsterfilm alla Tarantino!

Dit is voor mij tot nu toe de beste Tarantino film die ik gezien heb.

De film steunt niet op special effects of het beste van het beste camerawerk, eerder op de interactie en conversaties tussen de meest realistische en interessante personages ooit gemaakt.

De halve film speelt zich af in een pakhuis maar ondanks alles is deze film erg vermakend, realistisch en onderhoudend.

Hele goeie film. Goed acteerspel, en een simpel maar goed verhaal. De conversaties zijn zoals we van Tarantino kunnen verwachten. De soundtrack is ook geweldig, goeie songkeuze.

De personages zijn stuk voor stuk geweldig te noemen, ze blijven je bij en dat is hetgeen waar het om draait.

De conversatie over het nummer van Madonna is voor mij wel het hoogtepunt van de film, te geniaal voor woorden!

Redelijke film. Een beetje weinig verhaal, jammer. Ik vond het ook een beetje een raar verhaal. Voor de rest: ontzettend goed geacteerd door iedereen.

Reservoir Dogs

Er was een jongeman die werkte bij de videotheek Video Archives bij Manhattan Beach in California. Zijn naam was Quentin Tarantino en hij was dol op genre- en cultfilms. Hij raadde films aan bij de mensen die er langskwamen en was werkelijk waar praatziek over het onderwerp film. In de jaren ‘90 schreef hij het script voor een film. Reservoir Dogs was het resultaat.

Reservoir Dogs is als film gewoon geniaal. Dit ligt vooral aan het ijzersterke plot. Het acteerwerk is geweldig en de cast is zeer goed, de cast bestaat alleen uit mannelijke hoofdacteurs. Harvey Keitel als Meneer White, Tim Roth als Meneer Orange, Steve Buscemi als Meneer Pink, Michael Madsen als Meneer Blonde, Eddie Bunker als Meneer Blue en natuurlijk Tarantino himself als Meneer Brown. Deze zes mannen moeten een overval plegen op een juwelierszaak in opdracht van Joe Cabot (briljant gespeeld door Lawrence Tierney) en “Nice Guy” Eddie (gespeeld door Chris Penn). Dit zijn echt geniale karakters, maar Tarantino gebruikt hun in zijn non-lineaire verhaalstructuur om, zonder de daadwerkelijke overval te laten zien, wat er precies gaande was voordat de bloederige gebeurtenissen in de film plaatsvonden.

Maar je hebt de fles nodig om de curry eruit te spuiten. En dat is wat Tarantino ook ijzersterk doet met Reservoir Dogs. Hij doet er zijn eigen sausje overheen. De film zit bomvol met memorabele scènes die je toch echt wel met het woordje ‘klassieker’ kunt betitelen, en daarmee bedoel ik o.a. die prachtige dialogen over Madonna’s “Like A Virgin” of over fooien in restaurants, en niet te vergeten die ernstig choquerende scène met Madsen die het oor van een politieagent eraf snijdt met een ouderwets scheermes. Briljant hoe Tarantino in die laatst genoemde gebruik maakt van muziek: “Stuck in the Middle with you”, maar bijvoorbeeld ook de openingsscène met “Little Green Bag.” Zo zie je ook dat Tarantino er heus niet vies van is om referenties naar oude films of andere popcultuur te maken, en daarmee komt Tarantino’s eigen passie voor beeld en geluid ten tonele.

Hiermee kun je alleen maar bewondering hebben voor Reservoir Dogs, het meesterlijke regiedebuut van Tarantino.

You don't need proof when you have instinct

Reservoir dogs in een woord geniaal.

Een film die over een overval gaat zonder de overval zelf te laten zien, en met zo weinig actiescenes dat ze op een hand te tellen zijn, zo spannend maken, dat getuigt werkelijk van meesterlijke regie. De film blijft spannend door zijn meesterlijke geschreven dialogen,interessante en grappige karakters en de bizarre situaties waarin de hoofdpersonen belanden. Absolute aanrader als je nog niet zo onder de indruk was van Tarantino''s werk ( net als ik ). Maar ook als je al een fan van hem bent.

Dit was nog eens een coole binnenkomer, alhoewel ik de allergrootste euforie rondom Reservoir Dogs nooit heb gedeeld. Inmiddels begint het wat van z'n glans te verliezen. Wellicht slachtoffer van z'n eigen succes. Te vaak gezien, gehoord, nagedaan, zoiets. Uiteraard zijn er nog een aantal aardige dialogen over van alles en nog wat te vinden, maar veel van het overige verbale geblaf weet onderhand niet zoveel indruk meer te maken.

Dat de overval zelf nooit in beeld komt en het zich richt op met name de nasleep, blijft een sterk onderdeel. De backstories van enkelen daarentegen behoorlijk taai. Laat de film eerder slenteren dan dat het het van extra munitie voorziet. Het lekkerste speelt zich toch af in die loods. Gaaf hoe Blonde daar wordt geïntroduceerd met die terugtrekkende camera als White en Pink elkaar te lijf gaan. Een merkwaardig acteur, die Madsen.

Buiten films van Tarantino vaak niet te doen. Keitel, Buscemi en Roth zijn, ook hier, stuk voor stuk betere acteurs, maar hij is toch maar mooi bijna de blikvanger met zijn onverschillige houding en dé scène. Daar zit, samen met de openingstrack, ook de beste muziekkeuze. Opvallend genoeg komt er verder niet zo gek veel terecht van K-Billy's Super Sounds of the Seventies. Mr. Pink zorgt, o.a. met zijn drift, voor de leukste momenten.

mooie film,weinig actie eigenlijk veel praten,wel goed geacteerd,

Wat Michel Madsen doet ,dat dansje op die muziek,bij die politie-agent is echt subliem!!!!

Film heeft die herkenbare Tarantino sfeer,

vaak gebaseerd op gestoorde geweldadige

personages, afspelend in een broeierige

omgeving, knap gemaakt, maar geen films

die ik nog een keer wil zien.

Ik vond dit niet Tarantino's beste film, omdat het eigenlijk niet veel actie was (waar ik normaal wel van hou), maar vooral érg veel praten. Het acteren vond ik wel meevallen (had meer verwacht van Harvey Keitel), maar ondanks dit geef k de film toch een dikke 3!!

Toch wel een beetje door de tijd ingehaald. Het voortdurende macho-gewauwel begint wat te vervelen en hangt eigenlijk tegen "overacting" aan vond ik. Geen film om een tweede keer te bekijken, dit i.t.t. Pulp Fiction.

Deze film wilde ik graag zien, wegens de regie van Tarantino en de hoge waardering op MM. Ik ben helaas toch aardig teleurgesteld. De typische Tarantino-kenmerken werken in deze film averechts; waar ze ervoor zorgden dat ik oa Kill Bill, Pulp Fiction en Inglorious Basterds goed vond, heb ik me hier bij vlagen erg geirriteerd.
Het zijn nog niet eens de nutteloze conversaties over niks ( wat overigens ook een typisch Tarantino-kenmerk is ), maar meer de overdadige scheldpartijen die vooral machogedrag uitdrukken, in plaats van dat ze de film een dienst bewijzen. Ik nam de acteurs hierdoor minder serieus, terwijl met het acteerwerk an sich weinig mis is.
Het verhaal heeft niet zo veel om het lijf, uitgezonderd het bestaan Freddy als rat. De scenes waarin hij zich voorbereid op zijn infiltratie en de afrekening behoren tot de enige scenes die ik wel kon waarderen.
Ik wist me zodoende nooit echt geboeid, en het bij vlagen te overdadige geweld neigde naar overacting.
Deze film moet je ding zijn, en dat was het voor mij niet.
2*

Saai verhaal en langdradig..

3 sterren voor acteerwerk..

Daar zie ik dus iets waar ik het zeker niet mee eens ben. Waarom door de tijd gehaald? Het macho gewauwel vind ik ook terug in een, pulp fiction. Een film die naar mijn mening eerder gedateerd is door het vele gepraat. Bij die film had ik momenten dat ik me zat te vervelen, maar bij deze, zeker niet. Ik zou pulp fiction eigenlijk nog een 2e kans moeten geven, maar ik zie ertegen op.

Algoed vind ik deze dus minder gedateerd, maar een pulp fiction des te meer.

In Pulp fiction gebéurt het een en ander. Reservoir Dogs moet het alleen hebben van de "scherpe" dialogen, voor de rest gebeurt er gewoon te weinig om te blijven boeien. Beide films presenteren de hoofdpersonen een beetje karikaturaal, zeker, alleen bij PF voegt dat m.i. iets toe, bij RD gaat het vervelen.

Vandaag deze film eindelijk is bekeken, veel verwachtingen door de hoge cijfers op MM en op IMDB, toch licht tegengevallen, maar dat is meer persoonlijk denk ik.

Natuurlijk is het een goede film, erg goed acteerwerk, maar voor mijn gevoel gebeurde er te weinig.

Scène met de politie agent en het muziekje op de achtergrond is natuurlijk wel fantastisch, beste scène uit de film.

"Aanrader"

Ik vind dit eigenlijk Tarantino's slechtse film. De humor vind ik niet leuk, zeker niet als het gepaard gaat met excessief onnodig veel bloedig geweld. Dit is misschien wel één van de meeste zinloze en geweldadige films die ik ooit gezien heb. Nergens goed voor. Er zijn zeker wel weet mensen die het goed kunnen praten of kunnen rechtvaardigen met mooie filosfische argumenten maar een mooier beeld geef je er niet van.

Dan is Funny Games / Funny Games U.S. van Haneke misschien iets voor jou. Funny Games U.S. is een shot-voor-shot remake van de Duitse versie, dus heel veel zal het niet uitmaken welke je kijkt. Maar in ieder geval, het is Haneke's statement tegen excessief en zinloos geweld in films waarbij wij als kijkers het verheerlijken en ervan genieten etc. (zoals ''kijk eens geweldig hoe de held iedereen neerknalt met zijn machinegeweer dus we rechtvaardigen het'').

Ik vind Reservoir Dogs overig Tarantino's beste, maar ik vind Haneke's film ook heel goed Maar voor jou is de laatste dus misschien een aanrader

Bedankt voor de tip! Ik ben zelf nieuwschierig en op zoek naar zoveel mogelijk argumenten om geweld in films goed te praten, en tot nu toe ben ik niet succesvol Ik kan het niet meer. Maar ben altijd erg geïnteresseerd naar andermans meningen. Je hebt trouwens ook goede films in je top 10 staan dat is het wat aangename werk.

Wat was dit een zwakke film zeg, waar hij zijn cultstatus aan ontleend is me een raadsel...

Toch stukken minder dan Pulp Fiction, en dat ligt met name aan de toon, die wat minder luchtig is. Ook in deze film wordt slap geouwehoerd, en zo'n monoloog over Like a Virgin van Madonna is ook best geestig, maar naar verhouding is er hier veel minder geouwehoer, en veel meer geschreeuw. Wat minder domme onhandige gangsters, het voelt allemaal wat serieuzer aan. En daar wringt toch een beetje het schoentje.

De niet-chronologische structuur is aardig, de muziek mag er ook zijn, maar eigenlijk is er maar één moment wat er echt audiovisueel uitspringt, te weten de handendroger, die in Tim Roths verhaal aangezet wordt, het geluid compleet domineert, terwijl de beelden vertragen. Alle essentie van het moment zit erin, heel sterk. Jammer genoeg maar één zo'n moment.

Het hoofddecor is een loods, en in combinatie met de wijze waarop personages opduiken doet het een beetje toneelachtig aan. Het plot is wat aan de saaie kant, maar zit geloof wel redelijk goed in elkaar. Althans, grote plotholes vallen me niet op. Acteerwerk is wisselend. Tim Roth kwam niet al te sterk over, Harvey Keitel juist wel. Steve Buscemi was ook wel aardig. De rest zat er tussenin. De kleine rol van Tarantino zelf is eigenlijk niet echt slecht. In z'n latere films vind ik hem werkelijk niet te pruimen. Mr. Shit, maar niet hier.

Uiteindelijk komt vooral het woord "degelijk" in me op. Allemaal niet slecht, maar niet bijzonder sterk of bijzonder grappig. 3* dus.

Weer een herzien, deze keer in de bioscoop, wat ik je kan aanbevelen.

Sta elke keer weer perplex van het feit hoe ingenieus de film in elkaar steekt, en hoe uitgekiend de dialogen zijn.

Een Shakespeariaans aandoend drama (vergelijk King Lear) dat begint met een op zich goed plan, dat vervolgens om zeep wordt geholpen door menselijke zwakheden zoals verraad, afgunst, wantrouwen en hebzucht, culminerend in een spiraal van geweld.

Een sterk punt van de film is ook dat de overval zelf niet in beeld komt. Het beeld dat de kijker van de overval krijgt druppelt deels binnen door de fragmentarische info in flashbacks, en aan de hand daarvan moet hij zelf deels invullen wat er is gebeurd is. Dit vraagt om inlevingsvermogen.

Waar Pulp Fiction een kluchtige opeenvolging en mix is van verschillende verhaallijntjes staat hier een huis van een film dankzij het ijzersterke scenario en de briljante casting.. Tarantino's Meesterwerk.

Pulp Fiction is een meer zwarte komedie, Reservoir Dogs is een drama met zwarte humor.

Eindelijk heb ik dan deze film gekeken en ik ben lichtelijk teleurgesteld. Het heeft een paar geniale oneliners ( Madonna's big dick en de handstand-grap) maar bepaalde scenes werden echt te lang uitgerekt waardoor ik mijn aandacht verloor. Leuk en aardig dat het acteren goed is maar het bewoog hier en daar te traag voor mijn smaak.

Eindelijk ook eens gezien. Verhaal is simpel. Het interessante eraan is dat je net als ( feitelijk de hoofdpersoon) mister white in loop van de film achter de waarheid komt.

En dat in fragmenten. Waar de film in uitblinkt, is de vrij diepe karakterontwikkeling en de bizarre dialogen die toch realistisch aanvoelen. Dit in combinatie met een groepje acteerkanonnen maakt voor mij een 9.

Ik vond de film trouwens wel op een paar punten redelijk racistisch, of ligt dat aan mij?

De personages zijn diep- en diepracistisch natuurlijk, maar of de film dat zelf is betwijfel ik.

De vraag is waarom? Heeft toch geen meerwaarde voor het verhaal.

Niet? Het maakt de personages een heel stuk realistischer: laag-bij-de-gronds macho-tuig dat het is. Politiek correcte criminelen gaan er bij mij niet in.