Trash (1970)

Paul Morrissey's opvolger van Flesh (1968) ligt in het verlengde van die film. De uiterst fotogenieke Joe Dallesandro speelt weer de hoofdrol en is weer een genot om naar te kijken. We krijgen weer het leven te zien van heroineverslaafden. Ik vond Trash wel beter dan Flesh over het algemeen. Het boeide me meer, de dialogen vond ik beter, het geluid en camerawerk ook. Op naar Heat!

In dit 'vervolg' op Flesh speelt Joe Dallesandro opnieuw een aan lager wal geraakte New Yorker met de naam Joe, maar qua verhaal lijkt het niet gerelateerd aan zijn voorganger. Was Joe in Flesh nog een getrouwd man met een kind; hier is hij een alleenstaande man die samenwoont met een door Holly Woodlawn gespeelde travestiet (die in zijn bijzijn een bizarre masturbatie-act met een bierfles uitvoert, in wat, for what it's worth, wel de meest memorabele scène van de film is).

Wat vooral opvalt aan Trash is dat de film zoveel gepolijster is dan zijn voorganger. Er is muziek om scenes te ondersteunen, de montage is vloeiender en de dialogen bevatten bij tijd en wijle spitsvondige uitwisselingen. Van een verhaal is nog steeds geen sprake, maar de film bestaat in ieder geval uit een aantal opeenvolgende segmenten, die elk afzonderlijk tenminste een opbouw en een clou hebben.

De nogal apathische personages maken reeks van armoede- en drugs-gerelateerde ellende mee, wat in combinatie met de documentaire-achtige stijl soms aan een sociaal drama van Ken Loach doet denken (Cathy Come Home) in het bijzonder, ware het niet dat Morrissey nooit iemand de schuld lijkt te willen geven van de ellende van z'n personages (zeker de overheid niet). Dat hoeft natuurlijk ook niet, maar het maakt wel dat Trash uiteindelijk nergens heengaat: het maakt geen statement omdat Morrissey geen politieke agenda heeft, maar het wordt ook nooit dramatisch omdat de film geen dramaturgische kern heeft.

De film benadrukt het lot van de personages niet, en de personages zelf lijken hun ellende ook nooit zo te ervaren: hun apathie is wellicht nog hun grootste probleem. Dat maakt het moeilijk - zo niet onmogelijk - om met ze mee te leven, nog los van het probleem dat er verder geen progressie in de gebeurtenissen is. Trash is dan ook verre van een goede film, maar het is op z'n minst een boeiende inzage in een aantal levens. 2,5 *

Oei..

Flesh was een erg leuke film, maar dit was stukken minder.

Een soortgelijk verhaal over een junk en zijn vriendin die een kind willen adopteren om een uitkering te kunnen krijgen.

Was Joe Dallesandro al vaak bloot te zien in Flesh, hier heeft hij bijna nooit kleren aan en loopt hij constant te zeuren dat hij "hem" niet omhoog krijgt.

Net als Flesh was het één grote amateuristische bende, die helaas hier niet werkte. Dallesandro acteerde alsof hij de hele tijd aan de dope zat en Holly Woodlawn acteerde te schreeuwerig.

Mijn hoop is nu gericht op Heat. Dat zal de film zijn die mijn uiteindelijke beslissing zal zijn om deze trilogie te houden of toch maar weg te doen (ondanks een goede voldoende voor Flesh).

2,5

Volkomen apathisch heb ik naar deze film zitten kijken, en mede dankzij de comments hierboven heb ik de film na een half uur maar afgezet (en dat doe ik niet vaak). Wat was hier weinig te beleven naast het bedroevend slechte camera- en acteerwerk. Inspiratieloos en leeg, net als het leven van menig drugsverslaafde.

Misschien was dat wel het statement van de filmmaker, is er toch nog iets gelukt aan deze rolprent..

De trilogie Flesh, Trash en Heat (seks, drugs en rock en roll), geproduceerd door Andy Warhol, zijn zogenaamde cult- of campfilms en Joe Dallesandro werd, door zijn seksuele uitstraling en naaktheid, vooral een icoon onder het gay publiek. Morrissey hanteert een documentairachtige stijl van film maken, controversieel en met weinig verhaal en Warhal ziet zijn films (underground cinema) vooral als kunstobjecten. Trash is een tijdsdocument en een depressief drama over drugsverslaving. En waarschijnlijk moet je het allemaal niet te serieus nemen.