Apartment Zero (1988)

Angstaanjagende sfeer met tot de verbeelding sprekende interactie tussen Adrian en Jack met op de achtergrond de nog steeds machtige en lange arm van het vroegere meedogenloze Argentijnse generaalsregime. Met deze achtergrond is vooral het tweede deel van de film superspannend.

In het Buenos Aires van 1988 is politieke strijd algemeen heersend. "Mysterieuze relatiefilm met bizarre politieke seksuele en psychologische ondertoon die herinneringen oproept aan The Servant, Rosemary's Baby en Blue Velvet", las ik. Deze controversiële, melodramatische, vreemde, tragische, morele politieke film, waarin dader en slachtoffer van rol wisselt, lijkt niet logisch, maar fascineert en is mede daardoor geloofwaardig en waar. De gefilmde locaties van Buenos Aires zijn prachtig en Colin Firth excelleert in zijn complexe karakterrol, Hart Bochner, met zijn angstwekkende grijns, is evenzeer goed en de rest van de cast boeit.

Bijzondere film onder de bijzondere films. Een innige vriendschap tussen een loner filmfanaat die zijn moeder ziet aftakelen en een tall dark mysterious stranger tegen de achtergrond van een Buenos Aires dat in de greep is van seriemoordenaars (of één enkele?) die een overblijfsel zijn van de net voorbije, zwarte junta periode van verdwijningen, martelingen en moorden. En dan nog de specifiekere setting van een oud en sfeervol appartementencomplex, en nog specifieker: een soort doorsnee (?) van de Argentijnse samenleving die zich regelmatig in het trappenhuis begeeft om te konkelen en wat al niet meer...

De jonge Firth versus Bochner leveren een sterke interactie, vaak met dik aangezette klassieke tonen die dan zomaar opeens weer 'wegvallen', versneden met wat vervreemdend werk met zeer duistere 'audio' en allerhande romantiek. Gooi er nog een terugkerende filmgame tegenaan en wat bloederige en gewelddadige (echter niet of nauwelijks rechtstreeks in beeld; wat betreft een zeer beheerst portret) uitspattingen... en ondergetekend weet het ook allemaal niet meer (en ben ik vast nog wat vergeten ook).

Toch zeker 3,5* voor dit op z'n minst intrigerende werkje.

"Well, we're all entitled to one or two… hundred – idiosyncracies." Dit lijken wel drie films ineen te zijn: eerst een sterke psychologische thriller, daarna een iets minder sterke "maatschappelijke" thriller waaruit de spanning een beetje wegebt, en dan opeens weer een paar verrassende ontwikkelingen als de buren Colin Firth gaan verdenken en hij over de balustrade gaat, en toen hij vervolgens thuiskwam en een slachtoffer van Bochner in zijn bed aantrof wist ik al helemaal niet meer hoe de film zou gaan eindigen, en dat heb je toch niet zo vaak, vijftien minuten vóór het einde van een thriller (als je deze film zo mag noemen). Die gothische slotscène daarentegen… Acteerwerk in orde, hoewel de jonge Colin Firth af en toe een beetje lijkt te overacteren, Hart Bochner helaas z'n Die hard-snuiflach laat horen en de Spaanstalige acteurs soms wel wat moeite hebben met hun Engelstalige dialogen. (DVDVerdict vergelijkt deze film overigens met een andere film die in hetzelfde jaar uitkwam, David Cronenbergs Dead ringers.) Op het moment van schrijven integraal op YouTube te vinden.