The Blues Brothers (1980)

Dat idee kreeg ik wel. Niet alleen van de film trouwens, ook mensen die mij er in de afgelopen 30 jaar over verteld hebben.

Huh, Aykroyd zal voor eeuwig bekend staan als een Ghostbuster. Hoezo nooit wat gepresteerd?

Voor mij is het de eeuwige Conehead. Ghostbusters is eerder Bill Murray en die 2 andere.

Die 2 andere die je niet eens bij naam weet?

John Lee Hooker was extreem cool!!

Ken ze wel, maar indruk maakten ze niet. Murray wel (al was het dan vooral negatief).

Fijne muziek, fijne cameo's, maar als film welbeschouwd helemaal niks. Rommelig plot, kinderachtige humor en heel repetitief. Snap de legendarische status ergens best wel, maar ben er allerminst kapot van.

Best wel een leuke film.

Ik kan hier helemaal niks mee. Nu moet ik zeggen dat ik geen groot fan van r&b, soul en blues ben, maar dan nog... al vond ik de muziek wel fantastisch, dan hoefde ik die niet te horen in een kinderachtige en flauwe komedie. Nee, dit is aan mij niet besteed.

Gouwe ouwe en wat mij betreft een topfilm. Volledig over de top uiteraard, maar dat past wel bij deze film.

Jeugdsentiment, maar blijft leuk, in tegenstelling tot sommige andere films uit vroeger tijden.

Inderdaad, gewoon een legendarische muziekfilm uit 1980, dus niet zo verwonderlijk dat het ietsje gedateerd aanvoelt.

Blijft tijdloos, voor de liefhebber van R&B muziek, met de beroemde artiesten van die tijd, uitstekend gecast en is de humor ook nog steeds erg vermakelijk.

Maar ben er dan ook mee opgegroeid en werdt deze film bij ons vroeger nog zelfs op school vertoond.

Fijne film met goede muziek, echter wat flauw en behoorlijk lang.

De goede muziek, fijne sfeer en het enthousiasme van de cast werkt aanstekelijk. Qua komedie soms leuk soms flauw. Het echte minpunt is het plot, dat te karig is voor 133 minuten. Een klassieker blijft het wel, al vind ik het gemiddelde (3.62) aan de hoge kant.

3*

Heerlijke muziek !!!

Dit is echt zo'n film waarvan ik de status die het heeft echt niet snap.

Wat heeft de film te bieden buiten de leuke performances, de leuke lange achtervolging en de fantastische muziek. Vrij weinig. Wel goed om eens Sam and Dave en Otis Redding op een soundtrack te horen. Het verhaal, of het verloop er van is ontzettend rommelig, het duurt veel te lang voor een komedie en een aantal grappen is niet heel erg geslaagd. Daarnaast is het net even too much in het aantal en type mensen wat hen achtervolgd. Al kent het toch ook zijn leuke momenten en is de film ergens toch wel genietbaar, Everybody Loves Somebody is natuurlijk legendarisch en Aykroyd en Belushi doen het meer dan aardig. Maar meer dan vermakelijk is het niet.

Ondanks sommige commentaren die iets negatief aandoen, voor de oudere jongeren onder ons (ook voor mij) nog steeds een fijne film om nu en dan weer te bekijken. Ja, toch?

Lijkt me toch al meer dan menig andere komedie je biedt. De muziek beslaat immers de halve film en de (droge) humor is bij vlagen briljant. 'How much for your daugther?'

Dat is waar, Basto. Het is ook meer een gevoel wat ik er bij had, en die droge humor werkte bij mij vaker niet dan wel. Het moet je natuurlijk wel liggen. Al zitten er wel degelijk leuke momenten in, zoal de scene die je noemt. Overall is het voor mij niet meer dan vermakelijk.

Geweldige Film met grote Bluesgiganten.

Voor de zesde maal gezien en het blijft genieten.

Door de muziek is het wel leuk genoeg om uit te kijken, maar voor de rest vond ik het toch best tegenvallen. Alle 'actie' is over de top en niet grappig, en de Blues Brothers zelf, tja ze moeten dan heel cool voorstellen omdat ze zo overdreven stoïcijns zijn onder alles wat ze overkomt, maar echt veel comic value vond ik daar niet inzitten (heb exact één keer gelachen; toen die auto uit elkaar viel precies toen ze eruit stapten).

Op het einde gaat het echt te lang door met die over de top carchase (en zucht, Nazi's, nooit grappig wat mij betreft). Na het concert met het bekende nummer (waarvan ik altijd dacht dat het het einde moest zijn) had het wel zo'n beetje klaar mogen zijn.

Verder zeker een groots opgezette film met een hele hoop ster-rollen en erg leuke muziek die de film wel echt weet te 'redden'.

kleine 3,5*

Men heeft het vaak over oudere films dat die gedateerd zijn. Er zitten veel juweeltjes en klassiekers tussen die oudjes. En laten we wel wezen, films die nu gemaakt worden, zijn over 30 jaar gedateerd. Voor mij is The Blues Brothers een dijk van een film met cultstatus. Veel goeie muziek, veel droge humor en veel actie. Ik kijk deze film regelmatig. Topfilm.

De blauwe broeders.

Vond dit nergens echt speciaal, om heel eerlijk te zijn. Qua komedie is het hier en daar wel geslaagd en de muziek is ook vrij pakkend. Aykroyd en en Belushi zijn een leuk duo en dat helpt de film zelf ook vaak wel behoorlijk omhoog.

De film op het gebied van komedie vond ik iets minder briljant, maar uiteindelijk wel te doen. Nergens echt hilarische momenten gespot maar de film kent een vrij vlot tempo voor zijn iets te lange speelduur van 133 lange minuten.

Prima muziek en pakkende scenes, dat weer wel, maar de speelduur vond ik echt wat te lang voor een film zoals dit. Dit had net zo goed 115 minuten kunnen duren, met wat geknip hier en daar. Voor de rest krijgt het wel een voldoende.

The Blues Brothers is een humoristische trip met fijne muziek. Hier en daar wordt het wel echt te kolderiek, maar de luchtige toon is op zich wel een erg sterk punt van de film. De muziek is nooit ver weg en daar ontlenen de mannen in het zwart natuurlijk hun identiteit het meest aan. Gedurende de film weten ze steeds meer mensen tegen zich in het harnas te jagen, maar gelukkig doen ze dat in de naam van God!

Jake en Elwood Blues worden uit de gevangenis ontslagen en brengen vervolgens een bezoek aan het weeshuis waarin ze zijn grootgebracht. Daar vernemen ze dat het weeshuis diep in de financiële problemen zit. Om geld in te zamelen besluiten ze een benefietconcert te geven met hun voormalige Blues Brothers band. Ondertussen worden ze achtervolgd door een gedumpte ex-vriendin, een concurrerende band, de Amerikaanse nazi-partij, de politie, de brandweer en het complete leger. Ik heb nog nooit zoveel in de prak gereden auto's gezien in één film!

Goed, het gaat in deze film natuurlijk niet om het verhaaltje, maar om de muziek. Gastoptredens zijn er van James Brown, Aretha Franklin, John Lee Hooker, Ray Charles en Cab Calloway. En dan is er natuurlijk de muziek van de Blues Brothers zelf. Kortom. een film die elke muziekliefhebber een keer gezien moet hebben. 3,5*

Op zich bijzonder dat ik als muzikant deze beroemde muziekfilm nooit had gezien. Want wat een leuke film is dit. De Blues Brothers zijn iconische personages met hun pakken, hoeden en brillen en blijven in elke situatie het hoofd koel houden. Met veel humor en nog meer muziek wordt dit hoopvolle komische verhaal over verlossing verteld.

Toch vielen me ook wat minpunten op. Zo was de rol van Jake's ex totaal overbodig, en haar wraakacties vielen dan ook uit de toon in dit luchtige verhaal. Dat kan ook gezegd worden van de groep nazi's. Hun bijdrage had makkelijk gemist kunnen worden, dan hadden we ook niet dat absurde einde van de achtervolging in de film gehad.

Waar de film een warm verhaal verteld over vriendschap en anderen helpen, wordt er visueel vooral aandacht besteed aan te gekke muziekscenes (de westernbar is mijn favoriet) die het verhaal de nodige swing geven.

Het enorme over-de-top einde valt enigszins uit de toon vergeleken met de rest van de film, maar is desondanks een genot om naar te kijken. Talloze politieauto's die in de prak gereden worden en tot slot komt zelfs het leger langs met een tank (!) om Chicago van de Blues Brothers af te helpen.

Alleen al de muziekiconen die meespelen in deze film maken het de moeite waard. Samen met het verhaal, de actie en humor is deze film een plezier om te kijken!

4*

Hoe tof eigenlijk. De openingshots van deze muziek komedie lijken rechtstreeks uit Blade Runner te komen. Dat alleen al maakt het een bijzondere film. Nog steeds de coolste film ooit gemaakt.

Klassieker!

Ah nee.

Er zit wel wat potentieel in, maar de film is me net iets te hyperkinetisch. Vooral van zodra de film over de helft is kan je de hoofdpersonages niet meer weerstaan, waardoor je hoopt dat ze spoedig een pijnlijke dood sterven.

Voor mij blijft het grootste minpunt dat de film echt wel over-the-top is. De politie-achtervolging(en) zijn zelf tenenkrommend slecht.
En het verhaal met de moordlustige ex-vrouw sloeg ook al nergens op.

Ik kan me voorstellen dat liefhebbers van de muziek de film net iets hoger gaan waarderen, maar de blues die in de film voorbij komt kan me niet echt bekoren.

2,0*

Waarschijnlijk één van de beste musicals ooit gemaakt. Uiteraard is dat wel een kwestie van smaak. Acteren, verhaal, ach allemaal ondergeschikt aan waar het om gaat. De muziek, gemaakt door de absolute top in het genre.

Vond de film vroeger geweldig, nu vind ik hem goed. Pluspunt, de kinderen (5 & 7) vonden hem ook erg leuk, dus weer een goed excuus om hem vaker op te zetten.

Wat een budget voor zo'n stomme film. Het is niet normaal wat er allemaal vernield wordt in de film...het aantal figuranten daarbij gelaten. Enige pluspunt was de 4K restauratie.

De muziek is op zich oké, maar dat is het dan ook wel. Een bijzonder dun en oninteressant plotje, dat tot ruim boven de twee uur wordt gerekt. Er komen veel bekende artiesten langs (onder meer Aretha Franklin, James Brown en Ray Charles). Best aardig bedacht, maar er zit verder geen goed verhaal omheen. De twee hoofdrolspelers zijn nogal kleurloos en oninteressant. Vermakelijk is het vaak ook niet eens. De pogingen tot humor komen niet echt uit de verf. Ik begrijp de status van deze film niet echt...