The Blues Brothers (1980)

Een klassieker die mij na aan 't hart ligt en na 'm na jaren weer eens gezien te hebben vind ik deze weer even geniaal. Heerlijke muziek, een grappig verhaal, subtiele en absurde humor, twee coole hoofdpersonen die uitstekend acteren en hun type erg leuk neerzetten. Ook andere karakteristieke types (in de band en eromheen) zijn tevens prima acteurs en er doen bekende zangers/artiesten mee.

De film heeft een unieke eigen stijl, voor mij een erg leuke komische muziekfilm.

Love , echt ongelooflijk dat deze film voor maar 6.50 te koop is en de 2000 film voor maar 5 euro! Weggeefprijsjes.

Heerlijke muziek altijd van The Blues Brothers band.

Let op; Blues Brothers begint vanavond om 22:45 uur (RTL 7), niet om 23:00 (wat eerst vermeld stond).

Waarom heb ik deze film niet eerder een cijfer gegeven.

Hilarisch, ubercool en nog best belangrijk.

Samen met The Boat That Rocked een van de beste en grappigste muziek films.

+Leuk om John Belushi weer eens terug te zien. Nog steeds zonde dat die man dood is. TOGA!!!

Jeugd sentiment. Een in feite lachwekkend simpel verhaal, aangekleed met wat bekende sterren uit de soul en blues wereld. Tenminste, op het eerste gezicht.

Echter, uiterst doeltreffend wordt je mee genomen op de missie van de twee broers en, in mindere mate, de overige band leden.

De film bulkt van de onwaarschijnlijkheden, de toevalligheden, nu en dan matig tot slecht acteren van de bijrollen. Maar het is ontegenseggelijk vermakelijk en de muziek staat als een huis.

Hoogtepunt daarvan is Boom-boom van John Lee Hooker, op straat.

Maar verder zijn er ook volop memorabele scenes, zoals de close ups van de getatoueerde vingers, de openings scenes en de super aangedikte coohied van de blues brothers zelf.

Afgezet tegen veel films een flop, maar in zijn genre wellicht de top.

Bizar. Het eerste uur was niet om door te komen. Zelfs nog even gedacht om de film uit te zetten. Maar na het nummer Rawhide krijgen we de totale ommekeer. Eindelijk tijd om te swingen en heerlijke droge humor dat zich in rap tempo achter elkaar lijkt op te volgen.

We gaan daar echt van 1 naar 4 sterren. Een uurtje dat de hele film redt!

* * *

wat was er zo verschrikkelijk aan het eerste uur?

Ging echt enorm traag. Lange stille uitgerekte scenes met weinig echt grappige momenten. Ook nog iets te weinig muziek, en dus ook weinig spektakel.

Dat alles bevind zich wel in het tweede (zeer) vermakelijke uur.

Aardig stukje over de totstandkoming van de Blues Brothers-act en de eerste film op de site van Vanity Fair.

I love this movie!

Altijd al 1 van mijn favoriete films uit de jaren tachtig geweest.

Herzien en wat is en blijft dit toch een leuke film.

Nu nog steeds vind ik deze film briljant.

Heerlijke muziek,grappig en leuke personages.

Deze film is werkelijk een groot feest...enorm plezierig om naar te kijken,

ongetwijfeld de leukste muziek/komedie ooit gemaakt.

Ook nu in 2013 heeft de film niets aan kracht verloren.

John Belushi en Dan Aykroyd een onvergetelijk duo

Three Orange Whips!

Gisteren weer eens opgezet, heerlijke klassieker met geweldigde rollen van de muzikanten.

En een cameo van spielberg! Zag ik gisteren pas voor het eerst.

Destijds erg leuk en vermakelijk.

Nu veel te langdradig en erg gedateerd. Nee, deze film heeft de tand des tijds niet goed doorstaan.

De soundtrack en film hebben een soort cult status vergaard, maar vanavond heb ik deze film voor de laatste keer gezien. Dat weet ik zeker.

Wat kan je van deze film zeggen. Leuk, grappig en heerlijk over the top. Een echte klassieker die elke filmfan moet gezien hebben.

John Belushi: niet meteen mijn type man...maar die ogen! Wat een talent zijn we toch veel te vroeg verloren. Wherever he is, i'm sure he's on a mission from god.

Als groot filmliefhebber is het eigenlijk een grof schandaal dat ik deze film nog nooit heb gezien. Na 33 jaar!! is het dan zover. Heb genoten, dus volgens mij heeft deze film nergens ingeboet na zoveel jaar of het moet op het eind zijn waar alles too much overkill is. Had trouwens nog wel iets meer willen zien van de eind show, maar wellicht is deze langer in de extended version. Maar de grappen zijn leuk en in combinatie met de muziek een prima mix. Ga zeker nog op zoek naar de cd van deze soundtrack. Leuk is ook dat we oude sterren zien als Aretha Frankiln, James Brown en Ray Charles die die poster leuk verkeerd omhing. Grappig in deze film is ook de afgewezen lover van Jake Blues die telkens op tijd een leuk bommetje wist te gooien. Wie down is of depri moet deze film maar eens bekijken. Jammer is wel dat James Blues nogal aan de coke was en zelfs in deze film een gebruiker was en hem uiteindelijk fataal is geworden.

De blu ray versie is dik in orde. Zeer scherp en glansrijk zonder vuiltjes. Ziet er strak uit na zo'n 33 jaar! En met het mooie geluid is al helemaal niks mis mee. Prima comedy of moeten we zeggen musical in de lijn van Grease?

Ik heb als klein kind van 3 á 4 jaar oud deze film gigantisch vaak gezien, ik heb de film nu al zo'n 14 jaar niet meer gezien en kon ook nog weinig herinneren van de film maar zodra hij eenmaal aanging kon ik me weer alles herinneren. Ik heb genoten!

Ik kreeg kippenvel bij een van de laatste nummers in The Palace Hotel Ball Room.

4*

Heeft iemand trouwens enig idee of Duck Dunn familie is van Ryan Dunn?

Ze lijken namelijk best veel op elkaar.

Deze vroeger al eens gezien en nu maar eens her bekeken. 'k heb er wel van genoten. Niet echt een moeilijk verhaal en het is er vaak wel over, maar de muziek maakt veel goed.

De cast bestond uit redelijk wat bekend volk en de meeste brachten ook een muzikale bijdrage.

Verder verveelde de film niet en zat er genoeg afwisseling in de liedjes.

Toch wel een aanrader.

Leuke film aan de voet van de 80's. Je herkent al wat humor van bvb Police Academy (maar dan subtieler) en Animal House (maar dan minder gedateerd). Op zich knap om die ouwe r&b sterren te zien, veel levenden schieten er niet meer over helaas. Verder is de troef vooral de coolheid van de 2 blues brothers en het soms absurd overdreven gedoe. Maar op de eerste plaats een gezellige muzikale komedie zonder meer.

Heel vermakelijke film. Vooral die scène in de kerk is zo geweldig goed Ook de songs zijn heel amusant met als hoogtepunt toch wel Ray Charles die met zijn rauwe stem en sterk pianospel de mensen leuk kan laten dansen. De spectaculaire achtervolgingscènes van de politie op de Brothers waarbij ze een visite brengen aan de winkelgalerij, oh ik heb er zo hard om moeten lachen. het einde vond ik een beetje dom, maar het heeft wel een song als "Everybody needs somebody" voor mij onsterfelijk gemaakt.

We're on a mission from God

Een tijd geleden hoorde ik opeens Everybody Needs Somebody op de radio en werd meteen terug gekatapulteerd naar een aantal jaar geleden. Ik betwijfel of ik toen de volledige Blues Brothers film had gezien, maar het nummer bleef heel de dag in mijn hoofd rondspoken waardoor ik me voornam om dringend eens werk te maken van het kijken van de film. De lange speelduur zorgde er echter voor dat het wat gepland moest worden (zeker wanneer de DVD-hoes er nog eens 20 minuten bijtelt), maar gisteren dan eindelijk voor gaan zitten.

De reden waarom ik zeg dat ik betwijfel dat ik de volledige film heb gezien is omdat er maar een handvol fragmenten terug kwamen. De scène in de kerk met James Brown is er daar één van, maar voor de rest was dit over het algemeen een eerste keer. En het moet gezegd worden dan dit toch wel een erg vermakelijk stukje cinema is geworden. Hoewel Landis ervoor kiest om een miniem plot (het gaat echt enkel en alleen om het bijeenbrengen van de band) in een traag tempo te vertellen, verveelt de film nergens. De twee mannen in het pak komen van de ene bizarre situatie in de andere en, ondanks dat niet alles altijd even goed werkt, is het nieuwsgierig afwachten waar ze nu weer in gaan verzeilen. Daar komt dan ook nog eens bij dat Blues Brothers een dijk van een soundtrack heeft. Er wordt jammer genoeg gespeeld met autocue en lip-syncing, maar het kan de pret niet deren. Even lijkt de film in te zakken wanneer het ultieme concert is gegeven en onze helden hun centen hebben binnengehaald, maar dan komt er nog een schitterende achtervolging aan te pas die de film terug op kruissnelheid brengt.

En wat een heerlijke cast ook. Ik dacht altijd dat het James Belushi was die de rol van 'Joliet' Jake Blues op zich nam, maar blijkbaar was het zijn broer. Deze is ietwat kleiner van gestalte, maar voor de rest is het hallucinant hoe sterk de broers op elkaar lijken qua manier van doen. Belushi neemt hier en daar iets meer het voortouw en doet dat uitstekend. Het is echter wanneer hij samen is met Dan Akroyd, en gelukkig voor ons is dat nagenoeg heel de film, dat het plezier er echt vanaf spat. Tel daar nog eens een aantal erg leuke cameo's bij van zowel uit de muziekwereld (John Lee Hooker en Ray Charles!) alsook uit de filmbiz (Frank Oz en Steven Spielberg!) en is het genieten van de eerste tot de laatste minuut.

Een lange zit (ik heb dan ook nog eens de extended version gezien) weliswaar die door het enthousiasme, de humor en de aanstekelijke muziek een stuk minder lang aanvoelt dan je zou verwachten. Een cast die er overduidelijk zin in heeft (ook één van de leukste rollen ooit van Carrie Fisher) en een aantal legendes uit de muziekwereld. Heerlijk!

Dikke 4*

The Blues Brothers zijn een icoon waar ik me nooit in verdiept heb. Dat ze iets met de blues te maken hebben, had ik wel geraden. Ook dat ze steevast met z’n tweeën afgebeeld zijn. Mijn ogen werken nog prima. Maar wat ze verder inhouden, ik had het niet geweten, al sloeg je me dood.

Er was ook verder geen noodzaak om een film als deze te bekijken. Het komt op je pad en af en toe is het leuk om de gok te nemen. De verwachtingen waren niet erg hoog, maar het is een bijzondere film gebleken. Soms met erg goede dingen, maar soms ook met behoorlijk foute, verouderde of crappy scenes. Dat geplayback in het restaurant door Aretha Franklin was echt te slecht voor woorden, al straalt het wel veel plezier uit. Mooi ook trouwens dat tijdens de achtervolging in de supermarkt iemand frontaal tegen de camera botst (een gozer op de fruitafdeling). Het zijn van die kleine dingetjes die het erg leuk maken. De achtervolgingen, de typische conversaties en idiote toevalligheden waren voor mij verreweg de leukste onderdelen. Wat was dat heerlijk overdreven allemaal! Die nazi’s die van een viaduct rijden en vervolgens kilometers vallen. Het slaat werkelijk nergens op. De film heeft wel meer van dit soort momenten, maar het past The Blues Brothers wel. Er wordt wel overal de tijd voor genomen en dat gaat op den duur tegenzitten. Met name in de eerste helft heb je dat. Er staat veel moois tegenover, zoals de bizarre rol van Carrie Fischer, de vele cameo’s van blues- en soullegendes (en volgens mij een aantal grootheden, maar zo bekend ben ik niet in die genres), de concurrentie met hillbillies en de goed verteerbare muziek. Niet te vergeten, de goede sfeer. The Blues Brothers is op veel fronten een leuke film.

Deze klassieker was een hit bij ons thuis. In ons gezin is deze heel vaak gedraaid. Wat ook aangemoedigd werd door mijn vader, die het zelf gewoon een leuke film vond.

Na hem 999 keer gekeken te hebben vind ik de start toch wat te sloompjes. Het wordt goed gedaan hoor. De vrijlating van Jake uit de bak heeft wat goede momenten. Er wordt meteen gevoel voor ritme in gebracht met het lopen over de gangen. Met het teruggeven van zijn spullen leren we meteen wat over hem, terwijl hij op een debiele manier voor zijn spullen tekent.
Het vervolg bij de non is ook goed gedaan, zeker voor die tijd (met religie) heeft het leuke humor. Maar na de fim zo vaak te hebben gezien, denk ik meer: doorspoelen. Alsof we nog niet genoeg van het geloof hadden, gaan we daarna nog op bezoek bij een gospelkoor in de kerk. We weten nu in ieder geval waarom ze “on a mission from god”-zijn, zullen we maar zeggen.

Na deze intro volgt de ene naar de andere goede scene. Eigenlijk zowat van het begin tot het eind. Ondersteund door een fijn verhaal gaan The Blues Brothers op de meest lakonieke manier met hun doel om. Ik vind dat erg grappig, maar in real life en in deze tijden kan je dat maar beter niet proberen. Ik hoop dat de jeugd van nu hierdoor niet teveel puntenaftrek heeft gegeven. Het zou zonde zijn als ze het relaxte sfeertje van de film niet zouden kunnen waarderen.

Qua humor moet deze film het hebben van zijn relaxtheid, (persoonlijke) confrontaties en over the top 'spannende' achtervolgingen met heel veel kapot blik. Ook weer niet voor de realist weggelegd, maar zo lekker.

Ook de muziek is zo fijn in deze film. Gebracht door grootheden uit de muziekindustie. Het is niet strikt noodzakelijk dat zij dat doen, maar in deze film 'brengen' ze het zeker wel.
TBB zitten ook niet vast aan hun eigen genre, maar gaan bijv. in een countrybar Rawhide spelen.
Ray Charles doet me nog steeds van de bank opspringen met Shake A Tail Feather.
Aretha Franklin Think is goed gebracht en geplaatst in de film.
John Lee Hooker heeft heeft nog steeds een heerlijke break met Boom Boom Boom. De scene is eigenlijk veel te kort.
De film heeft daarnaast een fijn over the top staartje met een goede knaller als afsluiter. Die tv ook niet af kan breken, omdat men van de credits gebruik heeft gemaakt om de aceurs/zangers hun moment in de spotlights te geven. Ik vind het altijd fijn als ze dat doen.

Toen ik het lijstje acteurs/zangers doorliep, zag ik dat er een hoop helaas niet meer bij ons zijn. Ze hebben ons in ieder geval met deze film veel goede momenten gebracht.
Het acteren is hier ook zeker niet onder de maat. Iedereen doet hun ding, niemand valt uit de toon. De muzikanten worden natuurlijk geholpen doordat ze niet ver van hun eigen wereldje afzitten. Maar ik had nergens het idee dat iemand het alleen voor het geld deed of totaal niet wist hoe hij of zij een rol/cameo moest dragen. Gewoon goed dus.

Het gemiddelde hier is veel te laag.
Omdat ik hem op de beginscenes na nog steeds goed vind... En ik vind dat het de film na zoveel keren kijken niet te veel aan punten moet kosten, geef ik hem een verdiende
4,5*

Hele vreemde film.

Ik heb deze film vroeger wel meerdere malen half gezien op de Middelbare School als de docent te lui was om les te geven, maar ik heb nooit echt heel veel meegekregen van waarom deze film nu zo populair is. Allereerst: wat een verschrikkelijk acteerwerk van praktisch de hele cast! Serieus, Belushi was zeer aardig en Akroyd kon erger, maar de cameo's van alle artiesten (uitzondering Ray Charles) waren werkelijk waar verschrikkelijk! De scene met Areta Franklin is een van de meest pijnlijke momenten die ik sinds tijden in een film heb meegemaakt en dat zegt na alle Police Academies toch echt een hoop.

Maar ja, de film toont met betrekking tot de muziek en de actie wel erg veel kwaliteit. Het hoge budget verbaast me niets in dat opzicht, de achtervolgingen zijn weergaloos en moeten zodoende ook een behoorlijke duit gekost hebben als het aankomt op het laten crashen van politieauto's. Ook alle momenten waarop Carrie Fisher weer iets komt slopen/kapot schieten/opblazen zorgen voor een hoop spektakel.

Ik had moeite om te bepalen wat voor soort humor deze film verder op mikte. Absurdisme? Parodie? Slapstick? Echt goede grappen heb ik verder niet opgemerkt in ieder geval, meer interessante situaties die zeker amusant en grappig te noemen zijn. Hier komt ook nog eens bij kijken dat ik voor een film die 'The Blues Brothers' heet wel verbazingwekkend weinig blues te vinden was. In dat opzicht leek deze film qua soundtrack meer op The Commitments, al had die film een betere soundtrack, cast en humor. Minder spektakel, dat wel.

Uiteindelijk mag ik deze film best, maar heb ik misschien de portie jeugdsentiment hier niet achter staan die het voor mij echt goed maken. Want serieus, het verschrikkelijke acteerwerk van 90% van de cast, daar kun je toch moeilijk langs kijken?

Waarom deze 'Blues Brothers' jaren in de kast zijn blijven staan.. geen idee. Ik had ook echt een totaal andere film verwacht. Nou ja, eigenlijk wist ik ook niet wat ik moest verwachten van deze prent.

Maar ik ben blij verrast. Zeer vermakelijke film, die vaak goede keuzes maakt - de achtervolgingsscenes zijn echt geweldig, zowel die in de Mall als die naar het einde toe. Heerlijk droog, vooral ook hoe die twee gasten achter het stuur zitten, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Qua muziek kan ik er wat minder mee, maar het werkt allemaal prima. Aykroyd en Belushi zijn beide best leuk bezig.

Jammer dat de film niet constant hetzelfde niveau weet te houden. Halverwege zakt één en ander nogal in. Maar.. leuke verrassing deze film. Had 't niet verwacht. Heb me goed vermaakt en veel gelachen.

Zouden de 'actiescenes' gehalveerd zijn zou het echt een topfilm zijn geweest.

Die zijn wat gedateerd namelijk..

Verder Hit 'm!

4 sterren!

gelachen en ik had echt buikpijn van het lachen deze film is een ode aan komedie films -0-

Ugh.

Aykroyd en Belushi, wat een ongelofelijke nontalenten. Vervelend stel en aangezien de hele film zowat op hun performance steunt was het lastig door te komen. Ook de humor, redelijk talrijk aanwezig, weet nooit doel te raken. Het vormt de basis voor een irritant filmpje.

Half musical, maar met flauwe muziekkeuze en ongeïnspireerde choreografieën. Leuk dat er wat bekende artiesten inzitten (sowieso een énorm aantal cameos), maar erg veel draagt dat ook niet bij of je moet al echt fan zijn van hen.

Enige wat deze film nog enigszins draaglijk maakt waren de achtervolgingen (niet echt geweldig in beeld gebracht, wel veel schade) en een aantal onzinnige personages die de boel een beetje opfleuren. Maar ook dat oogt redelijk ongeïnspireerd en goedkoop.

Nee, vervelende film.

1.0*

[quote]Onderhond schreef:

Ugh.

Aykroyd en Belushi, wat een ongelofelijke nontalenten.

Kun je hier iets dieper op ingaan?

Wat heeft het voor zin om acteurs uit het verleden die ooit een succesfilm

maakten als nontalenten te bestempelen, dan kun je wel aan de gang blijven.

Het is gewoon een mening, wat de zin van een mening is mag je volledig zelf invullen.

Vond ze verder erg gekunsteld en hoekig acteren. Ze zouden een zekere cool moeten uitstralen maar dat doen ze absoluut niet. Eerder geforceerd cool en vervelend ongrappig. Hebben verder ook nooit wat gepresteerd, dus nontalenten.

Veel te kort door de bocht van je. Qua filmkritiek ben jij echt een nontalent Onderhond!

Cool is nou niet iets waar ik de Blues Brothers mee associeer.