Invasion of the Body Snatchers (1956)

Ondanks het degelijke gemiddelde vind ik de reacties hier erg lauw. Waarom zou ik echt niet weten, want Invasion of the Body Snatchers is een opvallend goede science-fictionfilm. Sterker nog: hij behoort nu al tot mijn favorieten binnen het genre.

Wolf maakt hierboven de bizarre opmerking dat de effecten in de jaren '70 beter zijn. Nou klinkt dat logisch, maar niet als je beseft dat deze versie nauwelijks special effects heeft. Er zullen niet veel sci-fi-films zijn waarin zo weinig toeters en bellen te vinden zijn. En dat werkt, want het realisme is een van de belangrijkste troeven van deze film. Het heeft soms een beetje een docustijl die de sfeer ten goede komt. Daarnaast bevatten de nachtelijke scènes weer heerlijke belichting en schaduwgebruik. Ik hou er wel van.

De film is ook opvallend griezelig gebleven. Het uitgangspunt heeft sowieso al wat naars, maar ik was bang dat ik deze film niet spannend zou vinden. Maar Invasion of the Body Snatchers blijkt opvallend tijdloos en heeft genoeg spanning om een modern publiek te onderhouden. Ik slaap er 's nachts niet slecht van of zo, maar de film is effectief genoeg. Het is eigenlijk bijna een Hitchcockiaanse science-fictionfilm, want net als bij Hitchcock komt de dreigen vanuit iets vreemds dat zich in het alledaagde mengt. De groepsscènes, waarin de podmensen zich verzamelen en met die peulen lopen te sjouwen zijn bijzonder sterk. Mooiste moment vond ik echter die waarop Bennel op het einde achterop een vrachtwagen probeert mee te liften en ziet dat er in die vrachtwagen tientallen peulen zitten. Een heerlijk creepy verrassing.

De film is van oorsprong een b-film, maar komt nergens goedkoop over, op een paar stukjes dialoog na dan. Het acteerwerk hoeft niet met Oscars genomineert te worden, maar was toch opvallend goed.

Er is nogal wat te doen rond de thematiek van deze film. Iedereen lijkt er iets anders in te zien, maar vooral de anti-communistische stelling is populair. Mij maakt dat allemaal niet zoveel uit, maar ik vond het met dat oog op deze film wel grappig dat de acteur die de hoofdrol heeft McCarthy heet. Alsof senator McCarthy het in deze film in zijn eentje opneemt tegen de commies.

Enige gekke vond ik de manier waarop Dana Wynters in een podmens veranderde. Eerder in de film moesten mensen schijnbaar lang slapen voordat ze overgenomen konden worden en er moest ook een peul bij zijn. Echter was er bij Wynters helemaal geen peul en sliep ze heel kort. En ik had toch graag willen weten wat er met de oorspronkelijke lichamen gebeurde.

Een kleine en niet al te belangrijke smet op een uitstekende science-fictionfilm. Sterk aanbevolen!
4*

Het verhaal vind ik sowieso schitterend gevonden! Dat blijft ook in de diverse (goede en soms slechtere) remakes. Deze versie is natuurlijk de oer-versie. De versie van '78 vond ik destijds de beste en de remake 'The Invasion' uit 2007 vond ik ook goed gevonden. Maar deze versie/original koestert een speciaal plekje in mijn hart..

Het is al eerder gemeld, maar deze SF-film heeft nauwelijks special effects. Het moet het daar natuurlijk ook niet van hebben, het is veel meer een psychologische thriller, die best wel aan weet te slaan. Het idee dat de mensen in je omgeving hetzelfde eruit zien, klinken en ruiken, maar toch vervangen zijn, is een simpel maar angstaanjagend sterk concept, dat later vele malen (en ook slechter) gekopieerd zou worden.

Het was niet overal logisch qua plotontwikkelingen of sterk qua acteerwerk, maar vermakelijk is dit zeker.

Erg prettige Science-Fiction Horror die haar verhaal lekker opbouwt. Zo is de scene met de groeiende vruchten in de achtertuin prettig mystiek en hangt er de eerste helft een zeer geslaagde spanning. De tweede helft vond ik wat minder, de dreiging nam in mijn ogen wat af en pas wanneer er uit het dorp wordt gevlucht bereiken we weer het eerdere niveau. Het gegeven van Invasion of the Body Snatchers is later nog vaker en zelfs beter gedaan maar dat neemt niet weg dat we hier met een weldegelijk goede film te maken hebben.

Erg vermakelijke thriller, die qua opbouw goed in elkaar zit en een leuk en interessant verhaal bevat. Het begint allemaal erg rustig, maar naarmate de film vordert, wordt het spannender en gebeuren er ook steeds vreemdere zaken.

in het tweede gedeelte van de film wordt het mysterie beetje bij beetje onthuld en komen we als kijker in feite net zoveel te weten als de hoofdrolspelers zelf. De tweede helf is iets minder van niveau, maar de laatste tien minuten van de film zijn wel erg spannend.

Best een goede film dus en omdat het concept sowieso altijd interessant is en blijft voor mij, ben ik ook best benieuwd naar de remake.

3,5*

Ik heb net de originele zwart wit versie bekeken.

Deze film is toch zeer sterk net zoals zijn remake uit 1978. De film is best speciaal gemaakt en de opbouw is superieur. Het einde van de film was erg bijzonder en sterk. De cast zette een goede prestatie neer, vooral Kevin McCarthy doet het best overtuigend. Don Siegel heeft dit met vakmanschap gemaakt. Ook heeft de film een erg sterke sfeer die zeer creatief in elkaar is gestoken. Erg klassieke, maar ook zeer beroemde Science-Fiction film uit de jaren 50. 4,5.

Nog beter dan de ook al erg sterke remake (die ik eerder zag). Ontzettend spannend en beklemmend. 4,5 sterren. Voortreffelijke cinema. Misschien wel de beste B-film ooit.

The film was nearly ruined by those in charge at Allied Artists who added a preface and ending that I don't like, aldus de regisseur van dienst. De epiloog kan nog. Het originele einde was weliswaar de perfecte afsluiter geweest, maar dat werkt nog wel. De proloog is problematischer. Het zet de film in flashback en hoe je het ook wendt of keert, je krijgt zo toch het idee van een afvalrace. Verder blijft het toch wel iets om de kriebels van te krijgen, al was het alleen al vanwege het griezelige uitgangspunt.

Dan heb je dus weinig special effects nodig om science fiction te maken. Duidelijk voordeeltje anno nu. Siegel weet daarbij ook al snel een gevoel van onbehagen en paranoïa te creëren. Door een aantal scènes, zoals het verzamelen op het pleintje en het gezang van de boerderij, verzandt het ook niet in zomaar een vluchtfilmpje, maar behoudt het een zekere reële dreiging. De piek moet dan nog komen en vindt plaats op de snelweg middels een geweldige uitbarsting. Wat mij betreft had en heeft Siegel gelijk.

Fijne klassieker. Ben nu ook zeer benieuwd naar de remake uit '78. Dit origineel is in ieder geval bijzonder vermakelijk. Gezien op 720p, dus de kwaliteit was best goed. Film zag er prachtig uit.

Vanaf het begin van de film beviel me het onderwerp / idee me en de regie van Siegel deed er nog een schepje bovenop. Erg sterk en met veel spanning uitgewerkt deze film. Goede rol van McCarthy; die gast lijkt steeds verder van de realiteit te verdwijnen en je leeft als kijker ook steeds meer mee.

Enige wat ik wel een klein beetje had gehoopt was dat de film zich meer zou richten op het feit of McCarthy nou echt gek was of de waarheid sprak. Maar dat maakt verder niks. Keurige, sfeervolle film.

Ooit had ik de remake gezien en die vond ik heel goed. Het origineel heb ik op DVD zowel in kleur als zwart/wit. De kleuren versie is enkele minuten langer, maar of die meer info bevat dan de zwart/wit versie weet ik niet. Ik heb resoluut gekozen voor de zwart/wit versie omdat het monochrome dat extra spannende soms griezelige sfeertje schept dat eigenlijk wel goed past bij oudere films. Sterk verhaal, goede acteurs. Het sterktste vind ik nog de boodschap die de film uitdraagt. Als we geen gevoelens meer zouden hebben zouden relationele problemen al van de baan zijn. Maar als we allemaal hetzelfde zou zijn, wat een saaie en droevige plaats zou het toch worden. Geen plaats meer voor emoties en liefde, het doet een mens al huiveren bij de gedachte.

Vooral een leuke film. Nergens echt spannend, wel prima kijkvoer. Fijn sfeertje ook van het stadje - daar had best wat meer van in mogen zitten in het begin- en met sommige sterke scènes (vanuit dat ziekenhuis kijken naar het dorpsplein waar iedereen zich ineens verzamelt). Ik denk ook wel dat voor de kijkers anno '56, zeker in Amerika, er wel die dubbele laag van communisme in zit, en de gevaren dat de Amerikanen met dat rode gedachtegoed besmet zouden worden en daar ook tevreden mensen van worden (diegene die The Last Emperor heeft gezien, weet wat ik bedoel). Die link is voor mij als kind van na de Koude Oorlog niet meer pontificaal aanwezig, maar als je je er wat meer in verdiept zie je hem wel degelijk.
Acteerwerk is niet heel bijzonder. Allemaal wat houterig en theatraal, maar het stoort nergens. Camerawerk is aardig maar vooral de zwart-witfotografie met diepe schaduwen is best fraai. 3,5*.

Invasion of the Body Snatchers draait vanaf vandaag weer in de bioscopen, o.a. in De Filmhallen en Kriterion in Amsterdam. Fijn dat deze intelligente sci-fi (in tegenstelling tot een hoop genregenoten uit die tijd) in volle glorie te zien is. De remake vind ik nog altijd beter, maar de versie uit 56 is het bewijs dat ook toen 'goede' en enge sci-fi gemaakt kon worden.

Langere recensie:

http://www.itsonlyamovie.nl/invasion-of-the-body-snatchers-don-siegel-bioscoop/

Deze film beviel mij beter dan verwacht! Ik was al tevreden geweest als de film enkel vermakelijk was, maar gelukkig is deze film meer dan alleen maar dat.

De opbouwende sfeer en de vervreemding zijn echt perfect in beeld gebracht, zoveel recensies beamen dat hier op Moviemeter en dat is meer dan terecht!

Een beetje de guilty pleasure uit de jaren 50 voor mij, omdat het (denk ik) toch voor veel mensen nog best als een foute film gezien kan worden.

Dana Wynter mag trouwens ook nog wel even benoemd worden, wat een prachtige vrouw was dat toch en adembenemend sexy in deze film!

Normaal had ik niet verder gegaan dan 3,5, maar omdat ik deze film van begin tot eind super vermakelijk vond en de spanning knap is opgebouwd geef ik een halfje meer.

De opbouw die deze film in een korte speelduur weet te bereiken, kunnen veel hedendaagse horror filmpjes nog een voorbeeld aan nemen.

Een film uit een genre dat meestal al te kampen heeft met kleine budgetten en snel verouderde special effects. Invasion of the body snatchers pakt het gelukkig anders aan. Er wordt vooral gewerkt met suggestie en de SF is dan ook eerder een thriller geworden. Mooie opbouw van spanning met paranoia en een hoofdpersonage dat niemand nog kan vertrouwen. Dat gecombineerd met de typische romantiek en charme van de jaren '50. De remakes moeten dan ook eerder beroep doen op goeie acteurs dan op de moderne filmtechnieken.

De film is in goeie handen met regisseur Don Siegel. Werkte blijkbaar nog mee aan Casablanca en zou later ook klassiekers maken als Dirty Harry en Escape from Alcatraz. Mooi hoe hij met relatief weinig geld, een eerder commercieel filmgenre en niet al te grote acteurs toch iets moois kan maken. Dat ook nu nog blijft recht staan.

“They’re Here Already! You’re Next! You’re Next!” roept de briljant spelende Kevin McCarthy aan het einde van deze eenvoudige, intelligente, zeer spannende en veel geïmiteerd SF-klassiekers. Net als bijvoorbeeld “The Stepford Wives” draait de film om de vraag wat je zou doen als je merkt dat je vrienden, je buren, de mensen die je dagelijks op straat tegen komt, opeens niet meer lijken te zijn wie ze zijn. Het belangrijkste probleem blijkt te zijn dat het haast onmogelijk is om anderen van je gelijk te overtuigen. Dat geldt ook voor Dr Miles J. Bennell [Kevin McCarthy] die binnen één dag bij twee verschillende mensen hetzelfde probleem vaststelt. Eerst rijdt hij bijna Jimmy Grimaldi [Bobby Clark] omver, die weg is gelopen van huis omdat zijn moeder zijn moeder niet meer is. Hoewel de jongen werkelijk in paniek is, neemt Miles het niet al te serieus en geeft hij Jimmy wat kalmeringstabletten voor hij diens moeder belt. Dan verschijnt Miles’ oude vlam Becky [Dana Wynter] onverwacht op zijn praktijk die hem toevertrouwt dat haar nicht Wilma [Virginia Christine] het idee heeft dat haar vader haar vader niet meer is. Wanner Miles en Becky ’s avonds psychiater Dan Kauffmann [Larry Gates] ontmoeten, vertelt Dan dat hij de laatste tijd regelmatig mensen spreekt die met een soortgelijk verhaal komen.

Pas wanneer Miles en Becky bij Jack [King Donovan] en Teddy Belicec [Carolyn Jones] een humanoid onder ogen krijgen die erg op Jack lijkt, beseffen ze dat er iets ernstig mis is. Miles en Becky proberen alarm te slaan, maar ontdekken al snel dat inmiddels bijna heel de stad is overgenomen door deze ‘body snatchers’ en dus rest ze niets anders dan gezamenlijk te vluchten naar een stad dat nog niet is overgenomen. Daarbij moeten ze voorkomen dat ze in slaap vallen – want dan nemen de ‘body snatchers’ hun bestaan over – en uit handen blijven van hun inmiddels vijandige dorpsgenoten.

Ruim 60 jaar later doet de titel wellicht vermoeden dat het hier om een pulpfilm gaat, maar dat komt vooral omdat zoveel filmmakers tevergeefs hebben geprobeerd het artistieke en commerciële succes van dit meesterwerk te herhalen. De film is een paar keer opnieuw verfilmd, o.a. in 1978 met Donald Sutherland en Brooke Adams in de hoofdrollen en in ‘Body Snatchers’ uit 1993, geregisseerd door niemand minder dan Abel Ferrara. Dit zijn overigens zeer onderhoudende films, maar ze halen het niet bij dit origineel dat, vooral door de sublieme vertolking van McCarthy en de strakke regie van Don Siegel die het tempo er flink in houdt, toch echt een klasse apart is.

De indrukwekkende finale, waarin McCarthy wanhopig probeert nietsvermoedende automobilisten te waarschuwen voor het naderende gevaar met de woorden waarmee ik deze recensie begon, is zo effectief dat je bijna zou vergeten dat er toch nog een coda is dat leidt tot een soort van happy end. Dit is oude science-fiction op zijn best: goed geschreven, uitstekend geacteerd en zonder complexe special effects. Maar het is een film die je niet gauw zult vergeten en ééntje die generaties filmmakers zullen blijven trachten te imiteren. En geef ze ‘ns ongelijk?!

Goeie film over een dokter van een klein stadje die te maken krijgt met patiënten die bepaalde mensen niet meer herkennen. Een origineel verhaal met simpelweg een angstaanjagend idee. Naarmate de film vordert, wordt het geheel steeds spannender. Deze sciencefiction film moet het niet hebben van de special effects, en heeft mede daardoor weinig aan kracht ingeboet ruim 60 jaar na dato. Desalniettemin prefereer ik de versie uit 1978.

Dat was een perfect einde van deze film geweest, maar natuurlijk moest de hoofdrolspeler nog even zijn verhaal tegen de psychiater van het andere stadje afronden en dan afwachten of ze hem al dan niet zouden geloven.

Een spannende film, goed geacteerd (vooral door Kevin McCarthy) en heeft in tegentelling tot andere scifi-films uit de jaren '50 wel de tand des tijds goed doorstaan omdat er geen gebruik werd gemaakt van lelijke special effects om de monsters/aliens uit te beelden. Alles wordt aan de verbeelding overgelaten en dat was dus een goede keuze.

Dr. Miles J. Bennell: They're here already! You're next! You're next, You're next...!

Becky: They're like huge seed pods!

Dr. Miles J. Bennell: I've been afraid a lot of times in my life. But I didn't know the real meaning of fear until... until I had kissed Becky.

Dr. Miles J. Bennell: And so I ran. I ran, I ran, I ran! I ran as little Jimmy Grimaldi ran the other day.

Allegorie. Wat is een allegorie? Een allegorie is een literaire truuk om via een metafoor ideeën uit te beelden in een verhaal die normaliter te complex zijn om te kunnen worden uitgebeeld. De metafoor geeft in feite de idee bedekt of verkapt weer. Zo kunnen bijvoorbeeld buitenaardse wezen staan voor buitenlandse vijanden en zombies voor blind consumentisme.

Don Siegels Invasion of the Body Snatchers is een allegorische film die duidelijk de paranoïde angsten uit de periode van de tweede 'Red Scare' laat zien, een periode in de Amerikaanse geschiedenis die liep vanaf het einde van de Tweede Wereldoorlog tot eind jaren vijftig en waarin angst voor het communisme in de politiek, de media en de cultuur de boventoon voerde. Deze jaren worden gedomineerd door senator Joseph McCarthy, The House of Unamerican Activities Committee (HUAC), de Hollywood Ten en de Rosenbergs. Siegels film laat via een allegorie met pod-mensen zien hoe ver deze paranoïa het gewone leven in haar greep kon hebben en wat de gevolgen ervan konden zijn.

Een van de vragen die men over deze film kan stellen is of het thema anti-communisme of anti-McCarthy-isme is, of een waarschuwing voor de gevaren van conformisme. Staan de pod-mensen voor communisten of de aanhang van McCarthy? Hoewel je een dergelijke vraag kunt stellen, laat Invasion of the Body Snatchers zien dat dat niet de juiste vraag is. Wat Don Siegel hier eigenlijk goed laat zien is hoe een totalitair gedachtengoed gecombineerd met de angst voor het onbekende en conformisme daaraan in de maatschappij ertoe kan leiden dat buren, vrienden en collegae elkaar kunnen verraden en het zelfs tot een heksenjacht op bepaalde mensen kan komen. Ten tijde van de Red Scare werd er op alles en iedereen een die communistisch was of verdacht werd van communistische sympathieën jacht gemaakt. Don Siegel laat niet alleen zien waar dergelijke paranoia en xenofobie toe kunnen leiden, maar tevens hoe hol dergelijk gedachtengoed en ideeën wel niet zijn. Dit laatste is met name te zien in het gesprek tussen Dr. Bennell en enkele pod-mensen in zijn kantoor. Het is daarom dan ook dat zijn film kan worden gezien als kritiek op zowel de door McCharthy en de HUAC georganiseerde heksenjacht als het totalitarisme van het communisme zelf. Een andere interpretatie is dat de film kritiek is op het toen toenemende consumentisme waarbij de pod-mensen niet zozeer staan voor fanatieke aanhangers van een ideologie maar voor blinde consumenten. Als men die interpretatie volgt dan kan men gerust stellen dat Don Siegel vooruit liep op de zombiefilms die in de daaropvolgende decennia werden geproduceerd en waarin er duidelijke kritiek werd geleverd op het holle consumentisme.

De studio was niet gelukkig met het oorsponkelijke einde van de film waaruit leek dat alle inspanning van de Bennell voor niets was geweest en besloot daarom dat het einde, en met als gevolg ook het begin van de film, moest worden veranderd. Sindsdien heeft de film een toegevoegd begin en einde en een voice-over. Het gevolg is dat de film nu een lange flashback is geworden terwijl dat in de oorspronkelijke versie niet het geval was. Hierdoor verandert het accent van de film fors, en in plaats van onzekerheid over het lot van Bennell weet de kijker al vanaf de eerste minuten dat hij het in ieder geval zal overleven, maar mag zich wel afvragen hoe hij in deze toestand terecht is gekomen. Don Siegel was niet gelukkig met deze veranderingen.

De discussie over welke van de twee versies de betere is doet denken aan die van Blade Runner (1982) zij het dat fans van die film gelukkig kunnen kiezen uit meerdere versies terwijl de fans van Invasion of the Body Snatchers het slechts met de door de studio verorderde versie moeten doen.

De film wordt grotendeels gedragen door Kevin McCarthy en Dana Wynter. Een van de sterke punten van deze film is dat Kevin McCarthy en Dana Wynter er uitstekend in geslaagd zijn hun personages geleidelijk aan te transformeren van mensen die alles onder controle hebben en een normaal burgerbestaan leiden in angstige mensen op de vlucht voor hun medeburgers.

Don Siegel slaagt erin de spanning en ook de angst geleidelijk aan steeds verder op te voeren totdat deze wordt getransformeerd in de klassieke laatste aangrijpende scene tussen Miles en Becky in wanhoop en verslagenheid en deze scene dient meer dan ook om te laten zien wat totalitarisme en paranoia tussen twee mensen kan aanrichten.

Een vergelijking dringt zich op met Jack Arnolds It Came from Outer Space (1953). Ook hier hebben we te maken met buitenaardse wezens die in staat zijn om menselijke vormen aan te nemen en een protagonist die niet wordt geloofd door zijn omgeving. Ook Jack Arnolds film heeft als thema paranoia en xenofobie maar in tegenstelling tot Don Siegels film ligt in It Came from Outer Space de nadruk op de angst voor het onbekende en zijn het vooral de vastgeroeste instellingen van de maatschappij die het echte gevaar vormen en die dan ook worden bekritiseerd door Jack Arnold. En waar in Arnolds film er een gunstig perspectief wordt geboden vanuit dat van de buitenaardse wezens, wordt door Siegel het perspectief van "de ander" benadrukt als totalitair en hol (zoals in de eerder genoemde scene in het kantoor van Dr. Benell).

Een punt van kritiek dat deze film wel eens krijgt te verduren is dat het als een lange aflevering van de Twilight Zone aanvoelt. Dat is op zich niet zo verbazend aangezien de latere TV-serie (1959) vaak dezelfde thema's als onderwerp had, zij dat de Twilight Zone meer de nadruk legde op het paranormale en het mysterieuze. Bovendien heeft Don Siegel in de jaren zestig twee afleveringen voor deze serie geregisseerd.

Veel films zijn een artistiek medium die iets zeggen over de tijd waarin ze werden gemaakt en tevens een middel om via een allegorie kritiek te uiten op een bepaalde maatschappelijke toestand. Een kleinere groep films overstijgt de bperkingen van hun eigen tijd en worden een universeel medium die zelfs decennia na de oorspronkelijke uitgave in de bioscoop niets aan geldigheid of kracht hebben ingeboet. Dat geldt ook voor Don Siegels Invasion of the Body Snatchers, een film die een niet alleen een venster opent op de Verenigde Staten in de jaren vijftig maar ook tegenwoordig niets aan geldigheid en kracht heeft ingeboet.

Het concept van Don Siegel bleek in iedergeval krachtig genoeg om er enkele remakes van te maken waarvan de versie met Donald Sutherland ongetwijfeld de bekendste is.

Invasion of the Body Snatchers is een must voor de intelligente kijker die niet alleen een liefhebber is van sf-films uit de jaren vijftig, maar ook niet wars is van maatschappijkritische films.

Toffe science fiction/horror uit de jaren 50. Geen vliegende schotels aan touwtjes of monsters in apenpakken met een ruimtehelm, maar de dreiging komt van de mensen waar je het niet van verwacht. Niet één of ander buitenaardse wezen, maar je eigen buren of familie kan het gevaar zijn. Iets dat in het horrorgenre gaandeweg de jaren 60 en 70 steeds meer werd gebruikt.

De setting van het kleine plaatsje werkt goed, zo'n plek waar iedereen elkaar kent. Mensen gedragen zich anders, maar tegelijkertijd zijn ze op bijna alle fronten nog precies hetzelfde. Wat dat betreft alsnog knap van de hoofdpersonages dat ze zo snel ontdekken hoe de vork in de steel zit. Maar het moet ook allemaal niet te lang duren, want Don Siegels bekende science fiction duurt amper 80 minuten. Dat is fijn, want de film loopt daardoor enorm vlot. Dat er dan af en toe redelijk wat sprongen worden genomen, neem je maar voor lief, hoewel ik soms wel wat meer had willen zien. Zo lijkt het vrij plotseling dat iedere bewoner behalve onze twee hoofdpersonen zijn getransformeerd, dat had van mij nog wel iets opgebouwd mogen worden. En ook de climax had van mij zelf nog wel iets langer mogen duren.

Over die climax gesproken, het is jammer dat de studio een meer optimistisch einde wilde, de film leek perfect te eindigen bij ons hoofdpersoon op de snelweg, wat het oorspronkelijke einde zou zijn. Daarnaast is ook het begin vrij onnodig, want zo'n vertelling in flashback laat je meteen al weten dat ons hoofdpersoon het in ieder geval niet zal veranderen. Iets meer verrassing was daar wel prettig geweest. Maar alsnog is Invasion of the Body Snatchers spannend genoeg, knap hoe men met vrij weinig middelen - en amper special effects - een uitstekende spanningsboog creëren, waarin zaken als paranoïde en angst goed naar voren komen. Wat is er eigenlijk aan de hand en - vooral - wie kun je nog vertrouwen? Hele fijne film en een inspiratie voor veel hele goede films, waaronder een gelijknamige film uit de jaren 70.

4 sterren.

“They're here already! You're next! You're next, You're next...!”

Uitstekende horrorklassieker. Het hele idee achter Invasion of the Body Snatchers is al fascinerend, en de manier waarop dr. Miles Bennell (Kevin McCarthy) er langzaam achter komt dat alle inwoners van een klein plaatsje zijn "omgewisseld” voor geperfectioneerde aliens, is geweldig. De opbouw van het verhaal is erg sterk gedaan, en ook de regie is effectief. Er zitten een aantal spannende scènes in, en vooral de laatste scene tussen Miles en Becky (Dana Wynter) is hartverscheurend. Beter dan de remake uit 1978? Moeilijk te zeggen, maar het zijn wel allebei horrorfilms die van een intrigerend uitgangspunt een ijzersterke film weten te maken.

Vermakelijke paranoia met een briljante titel laat zien dat een goed idee het halve werk is. Niks special effects, een groepje mensen dat zich verzamelt op een opmerkelijk vroeg tijdstip met uitdrukkingloze gezichten is alles wat je nodig hebt om een nare sfeer te creëren.

McCarthy is degelijk in de hoofdrol, Dana Wynter is een knappe vrouw, maar dit is geen film die acteurs laat schitteren. Wat dit een klassieker maakt is het idee dat mensen worden vervangen in hun slaap door exacte kopieën. Helemaal goed uitgewerkt is het idee overigens niet, want de plantaardige aliens maken kennelijk een kopie vlakbij het origineel, om die makkelijk over te kunnen nemen als deze in slaap valt- maar waarom lag de kopie van Jack zo open en bloot op een tafel? En hoe kon Becky zo rap vervangen worden toen ze even een minuut in slaap viel?

Ik had graag nog iets meer van de paranoia willen zien zoals in het begin, de spanning was wel een beetje weg toen eenmaal de kaarten waren geschud. De scène tegen het einde, als Miles als een waanzinnige op de snelweg het onheil staat te verkondigen was erg goed, daar had de film eigenlijk moeten stoppen.

Binnenkort de remake uit '78 ook maar eens herzien, die maakte ooit grote indruk en was volgens mij een stuk akeliger dan deze versie.

Eindelijk eens gezien mede door de horrorchallenge. Zijn remake van 1978 vind ik wel beter.

Altijd wel gedacht dat de remake veel van deze film zou overgenomen hebben, maar eigenlijk wordt het gegeven heel anders benaderd en uitgewerkt. Ook de sfeer is totaal anders. De film uit 1978 heeft toch wat meer aanwezige horrorelementen dan deze en vind ik ook spannender. Maar goed, heb me zeker niet verveeld en de film was best te genieten vooral door de aanwezige sfeer. 6/10

Nogal een droge bedoening.

Een film die maar weinig sfeer uitstraalt. Er wordt vooral héél veel verteld, zaken die compleet niet ter zake doen of voor de gemiddelde kijker ook zo wel af te leiden zijn worden met een eerder vervelende voice over uit de doeken gedaan. Show don't tell had deze film een hoop goed gedaan.

Voor sfeer leunt men op een soundtrack, die vooral veel lawaai poogt te maken, of op wat dik aangezet acteerwerk, wat eerder op de lachspieren werkt. Qua effecten hoef je ook niet zoveel te verwachten. De lichamen in het zeepsop zagen er maar idioot uit, al helemaal wetende dat er in zwart/wit gewerkt werd. Verder houdt men het allemaal netjes buiten beeld.

Rest het bekende verhaaltje, dat op zich nog wel aardig is, maar veel te droog afgereuteld wordt. Het is in ieder geval redelijk kort, da's al een aardige win tov de remake. Verder valt er bitter weinig over te vertellen vind ik. Niks sfeer, niks spanning, gewoon een verhaaltje.

1.5*

Redelijk.

Niet helemaal goed vind ik. De film komt namelijk echt pas op gang richting het laatste half uur, en alles wat daarvoor gebeurd is redelijk leeg. Al blijft de mystery er goed in gehouden, het is nooit echt optimaal spannend en soms onbedoeld komisch.

Het acteerwerk was niet al te best naar mijn mening. Iets te overdreven aangezet, wat ik voornamelijk probeer te vermijden in oude films. Maar aangezien de horror K.O. weer begint, wilde ik nog wat films zien die nog op de lijst stonden.

Deze film is uiteindelijk niet slecht, maar echt spannend is het nergens. Terwijl het idee zelf nog best intrigerend is. Helaas is er net te weinig mee gedaan en is de uitwerking daarvan ook wel een beetje simpel. Vooral als de klonen echt iedereen hebben overgenomen op 2 na, dan zijn het eigenlijk nog steeds mensen zonder iets speciaals. Je zou toch wel iets toevoegen, zoals een neutrale blik?

Heb dan de eerste 50 minuten ook niet heel erg geboeid gekeken. Vooral kijken naar wat spanningsopbouw dat eigenlijk nooit helemaal van de grond komt. Wat mystery hier en daar, maar weinig verheffends. Het is gewoon niet optimaal boeiend. En het acteerwerk doet daar dan ook afbreuk aan.

Maar in het laatste half uur komen er wel wat creepy dingen naar voren. De film is iets grimmiger en iets spannender en eindigt vooral erg sterk. Jammer dat het gehele eerste deel van de film totaal niet kan tippen aan het tweede.

Holy mother of God, deze film was eng.

Invasion of the Body Snatchers uit 1978 is een absolute klassieker met Donald Sutherland in een ijzersterke rol en het iconische einde. Voor deze challenge dacht ik om het origineel te bekijken en ik heb geen druppel spijt. Wat opvalt is dat deze versie even - of zelfs nog meer - nihilistisch is. Er is een constant gevoel van dreiging en mysterie. Geen enkel moment zat ik verveeld. Vooral de laatste twintig minuten zijn perfecte cinema.

4*

Hoe een film op minimalistische wijze, maar met de juiste toon en sfeer toch zo effectief kan zijn. Het is allemaal hoe je het brengt en Don Siegel begrijpt perfect hoe hij het publiek moet bespelen. Niet dus met grootste effecten of high tech, maar door de illusie perfect tot in de woonkamer te loodsen.

De dreiging en het mysterie is inderdaad de hele film aanwezig. Het helpt ook wanneer de volledige cast overtuigend is. Wat een geweldige tot de verbeelding sprekende filmtitel is het ook. Ik zag de versie van 1978 nog niet, maar daar moet ik misschien ook eens werk van maken.

Naar het einde toe gaat de film crescendo. De scène langs de snelweg is erg goed gespeeld en de slotscène met Becky is erg confronterend.

Er is wel enige spanning en wat mysterie, maar echt spannend wil deze film maar nergens worden. De korte speelduur vond ik niet erg, want dit kon mij niet erg boeien. De film stopt overigens enigszins abrupt. Het acteerwerk is wel naar behoren, maar dit deed mij zoals gezegd erg weinig.

Siegel toont zich meester in het overbrengen van de paranoia die wanneer iets de mensheid over dreigt te nemen. Er zitten echt heel spannende momenten in Invasion of the Body Snatchers. En het concept is natuurlijk heel eng en zorgt voor enkele effectieve scenes die je bij zullen blijven. Prachtig geschoten ook. Hoewel deze versie erg goed is, blijft mijn gevoel toch zeggen dat ik de versie van Kaufman beter blijf vinden.

Stukken beter dan de remake uit 1978: een kleine setting waar iedereen elkaar kent en een betere spanningsopbouw, waarbij we als kijker ook niet weten wat er precies aan de hand is.

Dit moet de eerste fifties horrorfilm zijn die ik zie, en boy oh boy did I like it. Als iemand nog kijktips heeft voor soortgelijke horror uit die periode, mag hij me die altijd DM'en. Wat een heerlijke sfeer en goed geacteerd ook. Vooral de protagonist, met z'n stevige kaaklijn, doet het heel goed. De film voelt bovendien een pak minder gedateerd aan dan de versie van de jaren '70, die ik, en nu vloek ik wellicht in de kerk, zelfs een stuk slechter vond dan de laatste remake uit 1993. Het verhaal kende ik dus al, maar de originele blijft, zoals wel vaker, de beste verbeelding ervan.