Invasion of the Body Snatchers (1956)

Holy mother of God, deze film was eng.

Invasion of the Body Snatchers uit 1978 is een absolute klassieker met Donald Sutherland in een ijzersterke rol en het iconische einde. Voor deze challenge dacht ik om het origineel te bekijken en ik heb geen druppel spijt. Wat opvalt is dat deze versie even - of zelfs nog meer - nihilistisch is. Er is een constant gevoel van dreiging en mysterie. Geen enkel moment zat ik verveeld. Vooral de laatste twintig minuten zijn perfecte cinema.

4*

Hoe een film op minimalistische wijze, maar met de juiste toon en sfeer toch zo effectief kan zijn. Het is allemaal hoe je het brengt en Don Siegel begrijpt perfect hoe hij het publiek moet bespelen. Niet dus met grootste effecten of high tech, maar door de illusie perfect tot in de woonkamer te loodsen.

De dreiging en het mysterie is inderdaad de hele film aanwezig. Het helpt ook wanneer de volledige cast overtuigend is. Wat een geweldige tot de verbeelding sprekende filmtitel is het ook. Ik zag de versie van 1978 nog niet, maar daar moet ik misschien ook eens werk van maken.

Naar het einde toe gaat de film crescendo. De scène langs de snelweg is erg goed gespeeld en de slotscène met Becky is erg confronterend.

Er is wel enige spanning en wat mysterie, maar echt spannend wil deze film maar nergens worden. De korte speelduur vond ik niet erg, want dit kon mij niet erg boeien. De film stopt overigens enigszins abrupt. Het acteerwerk is wel naar behoren, maar dit deed mij zoals gezegd erg weinig.

Ik zag de film al eerder, maar nu zie ik dat dit de latere versie uit 1978 betrof. Deze 1956 versie van Invasion of the Body Snatchers zal net wat beter blijven hangen. Hoe dat mysterieuze sfeertje wordt neergezet in deze zwart/wit beelden is gewoon heel knap gedaan. Ik zat echt met verbazing naar deze oeroude science fiction film te kijken en dat was omdat het verhaal zich zo lekker langzaam laat ontrafelen. Pas in de finale is het alle hens aan dek en dan is de film plots afgelopen. Dat is nog eens perfect gedaan.

Tja, nostalgische waarde straalt het vanzelfsprekend uit. Echt horror vind ik het niet echt. Het is me nogal te braaf allemaal. Ik zat er met een glimlach naar te kijken en trachtte me voor te stellen hoe jonge dames hier naar keken in die lang vervlogen tijd. In hun petticoat en opgestoken haar, dicht tegenaan hun date waar ze een zedige avond mee doorbrachten in de cinema, met hun handen voor hun mond door de te snijden spanning. Ik heb eerlijk gezegd meer naar de vormen van Dana Wynter's puntige BH zitten kijken De spanning in deze film is niet evenredig met de overdreven emotionele expressies op de gezichten van de acteurs.

2*

Siegel toont zich meester in het overbrengen van de paranoia die wanneer iets de mensheid over dreigt te nemen. Er zitten echt heel spannende momenten in Invasion of the Body Snatchers. En het concept is natuurlijk heel eng en zorgt voor enkele effectieve scenes die je bij zullen blijven. Prachtig geschoten ook. Hoewel deze versie erg goed is, blijft mijn gevoel toch zeggen dat ik de versie van Kaufman beter blijf vinden.

Stukken beter dan de remake uit 1978: een kleine setting waar iedereen elkaar kent en een betere spanningsopbouw, waarbij we als kijker ook niet weten wat er precies aan de hand is.

Dit moet de eerste fifties horrorfilm zijn die ik zie, en boy oh boy did I like it. Als iemand nog kijktips heeft voor soortgelijke horror uit die periode, mag hij me die altijd DM'en. Wat een heerlijke sfeer en goed geacteerd ook. Vooral de protagonist, met z'n stevige kaaklijn, doet het heel goed. De film voelt bovendien een pak minder gedateerd aan dan de versie van de jaren '70, die ik, en nu vloek ik wellicht in de kerk, zelfs een stuk slechter vond dan de laatste remake uit 1993. Het verhaal kende ik dus al, maar de originele blijft, zoals wel vaker, de beste verbeelding ervan.