Body Heat (1981)

Heb deze film nog niet uitgekeken maar kan alvast zeggen dat ie behoorlijk grappig is, dat Turner en Hurt 'm van betje geven en dat de muziek prachtig is.

Heb de film net gezien op Canvas. Zeer leuke film. Spannend, maar niet echt verrassend behalve dat Matty, Matty niet blijkt te zijn

De laatste minuut vond ik wel wat zwak. Hij kon toch nooit weten waar ze zou zijn?

Ik geef 4 sterren

Broeierige thriller met een erotisch tintje. De suspense wordt prachtig opgevoerd en de film is zeer sfeervol. Inmiddels een klassieker. Goed.

Leuke film met goed acteerwerk, goede muziek en een mooi sfeertje. Niet beter dan Double Indemnity of The Last Seduction, maar nog altijd de moeite waard. Mij net iets te voorspelbaar, ook erg jammer van de laatste scene.

3.5*

Tien jaar voor 'Basic Instinct' is het 'Body Heat', uit 1981, die de erotisch geladen thriller typeerde. In feite is dit een remake van een film uit 1944, 'Double Indemnity', een film noir van Billy Wilder.

Kasdan brengt hier een hulde aan deze machiavelistische films. De atmosfeer is zwoel, de muziek is sensueel en er ontstaat een onweerstaanbare chemie tussen Hurt en Turner. Geen goedkope seks en opzettelijke vulgariteit hier, wel oprechte sensualiteit en vrij onschuldig innuendo, dat nog getuigde van de voorzichtigheid van de regisseurs in die periode, waarin de censuurschaar nooit ver weg was. Het verhaal zit goed in elkaar, enkel ervaarde ik de eerste helft als langdradig en was de wending op het einde een veel te gecompliceerde breinbreker. 3*

Body Heat is zoals al vaker gezegt een film die tijd nodig heeft om echt goed op gang te komen, gelukkig waren de personages wel gelijk al interessant om te zien en ik merkte daarom niet veel van het vrij lage tempo.
William Hurt & Kathleen Turner spelen hun rollen vol overtuiging en maken het vrij standaard verhaal toch aangenaam om te volgen.
Ook de rol van Ted Danson voegde een meerwaarde toe.

De plot twist op het einde vond ik goed uitgewerkt, de film geeft weinig informatie vrij waardoor het einde nog als een kleine verrassing komt.

Body Heat vond ik vermakelijk om te kijken en is vooral door het acteer niveau zeker de moeite waard om eens mee te pakken, maar over het algemeen gezien voelt de film vrij standaard aan.


3*

Klein probleempje vanaf het 1e moment dat Kathleen Turner in beeld kwam in deze Body Heat. Ik zag steeds Sue Collini (uit de serie 'Californication') voor me; een nogal eh... imposant karakter. Iets wat niet echt bij haar rol in deze film past. Maar ze mocht er best zijn in '81. Prima film ook trouwens.

Vooral de bijzonder zwoele, warme, zweterige sfeer spat van het scherm. Mooie beelden en een goed spelende cast. Het verhaaltje zelf is best interessant, al wordt het naar het einde toe ietwat voorspelbaar. Vermakelijk blijft het wel en een koud biertje smaakt nóg net wat beter bij zo'n filmpje.

Body Heat is een film die in ieder geval heet aanvoelt, zoals de titel al wil doen aangeven. Bijna de gehele film door zie je bezwete mensen en heb je ook daadwerkelijk het idee dat het erg warme dagen zijn, op het moment dat de film zich afspeelt. Daarnaast speelt vuur ook best een belangrijke rol in de film. Er zijn een paar situaties waarin dit element een belangrijke rol vertegenwoordigt. Het woordje hitte is in ieder geval alom aanwezig in deze film.

Verder is de film een hele aardige neo-noir, die in enkele opzichten behoorlijk doet denken aan Double Idemnity, zoals hier ook al een paar keer is aangehaald door anderen. Kathleen Turner speelt hier in ieder geval een zeer overtuigende rol. Ze is sexy,sensueel, heeft soms een lieve uitstraling, maar is daarnaast ook behoorlijk doortrapt. John Hurt doet het daarnaast ook redelijk, maar mist de overtuiging van een echte casanova, die hij in de film wel pretendeert te zijn. De bijrol van Ted Danson is trouwens wel grappig.

Het verhaal is wel vermakelijk om te volgen, al miste ik wel een beetje de spanning in deze film, iets dat vele oude film-noirs, vaak wel hebben, of in ieder geval meer. De sfeer is echter wel oke en de film kijkt ook wel lekker weg. Toch voelt het nergens echt bijzonder of memorabel. Iets kouds smaakt dan wel weer erg lekker bij deze film, die regelmatig erg heet aanvoelt.

3,0*

Films waarin minnaars besluiten de echtgenoot eventjes uit de weg te ruimen, kwestie van geld en van "samen een nieuw leven te beginnen" zijn niet nieuw. "The Postman always rings twice", om er maar ééntje te noemen.

Ook deze "Body Heat" valt onder die noemer, zodat er doorheen de film een zekere voorspelbaarheid heerst, een als verrassing bedoelde kronkel in het intrige op het einde, inbegrepen.

Toch kunnen we deze "Body Heat" weinig verwijten. De film is klaar en duidelijk opgebouwd, komt niet als ongeloofwaardig over en kan rekenen op goed acteerwerk.

Spannend.

Het eerste gedeelte waarin Ned en Matty elkaar leren kennen en een gepassioneerde relatie beleven is van hoog niveau. De erotische spanning spat van het scherm. Het werkt ongemakkelijk en relaxerend tegelijkertijd.
Nadat de eerste liefdestaferelen wat gaan liggen zijn komt het hoofdplot aan bod. Hoewel de seksuele spanning dan wat naar de achtergrond verdwijnt weet het voor de volle pond te boeien. De enkele plottwists zijn misschien niet bijster origineel, maar desondanks laat het de kijker lange tijd in het ongewisse.

William Hurt komt charismatisch voor de dag en zet met verve de rol van vrouwenversierder neer. Daarbovenop heeft hij een stevige portie chemie met Kathleen Turner, die op het eerste zicht een anticast lijkt (ze is/ was mooi, maar een femme fatale heb ik nooit in haar gezien) maar haar rol eveneens erg sterk neerzet.
Ook de bijrollen zijn niet mis - een jonge en naturelle Mickey Rourke passeert ook nog eventjes.

Regisseur Lawrence Kasdan levert een sterk staaltje regie af, waarbij de ode aan de film noir zeer geslaagd is. De sfeer is sexy, beklemmend, zwoel en bovenal spannend. De bezwete acteurs in combinatie met de meeslepende muziek en zomerse taferelen zijn een succesvolle mix.

Aangenaam.
3,5

Klassiek getinte, broeierige en mistige neo-noir. Hurt is solide als bedenkelijke advocaat, maar Turner is de blikvangende femme fatale met haar seksuele daadkracht en uitgekookte gedrag. Een duo dat garant staat voor enkele melodramatische, dromerige en pikante scènes. Sfeervol en, zeker de eerste helft, met een loom tempo dat je bij deze temperaturen mag verwachten.

Nadeel is dat de keren dat het breekt met dat ritme onmiddellijk opvallen als plotcomponent. Met name de verschijning van Mary Ann, alhoewel grappig geïntroduceerd, is dusdanig kort door de bocht dat het net iets te doorzichtig wordt. De plotselinge intrede van een advocaat uit het verleden van Ned even verderop is dan weer een te nadrukkelijk ruk aan het stuur van de film.

Een ander aspect, kleine Heather is getuige van iets opmerkelijks, wordt dan wel weer sterk (en geinig) uitgespeeld. Het neemt niet weg dat het plannetje een tikje wankel voorbij komt en verder niet zo verrassend uitpakt, maar veel maakt dat eigenlijk niet uit in een film die bol staat van de zweterige ambiance en die op dubbelzinnige wijze speelt met z'n titel, lust en hebzucht.

Uitstekende film waarin een advocaat een verhouding aanknoopt met een rijke, getrouwde vrouw. Een uiterst sexy en zwoele film-noir-achtige thriller waarbij het zwoele karakter van de film wordt versterkt door de muziek van John Barry. Een goed opgebouwd verhaal met een aantal goeie wendingen. William Hurt en Kathleen Turner leveren uitstekend spel.

Body Heat is een leuke film, maar af en toe is de film een beetje langdradig.

Het verhaal in deze film is leuk bedacht. Matty Walker en Ned Racine hebben een affaire. Maar Matty Walker is getrouwd. Ned en Matty besluiten dan om de man van Matty te vermoorden. Zodat Matty en Ned samen een gelukkig en rijk leven hebben. Maar Matty heeft helaas voor Ned een geheime agenda…

De hoofdrollen worden goed vertolkt door William Hurt als Ned en Kathleen Turner als Matty. Vooral Kathleen Turner vond ik erg sterk acteren. Ook de bijrollen zijn goed gecast.

Ondanks dat het verhaal interessant is , weet de film niet de hele tijd de aandacht vast te houden. De film duurde naar mijn idee wat te lang. Vooral de eerste helft van de film duurt wat te lang. Er had wat meer vaart in de film gemogen.

John Barry zorgt voor de muziek in deze film en hij levert een erg mooie en een erg zwoele soundtrack die erg goed bij de film past.

Al met al is Body Heat een leuke film, deze film was nog beter geweest als de film , vooral in de eerste helft, wat meer vaart had.

3,5 ster voor deze film.

De film komt misschien een beetje moeizaam op gang, maar weet zich goed te herpakken om te eindigen met een plot dat eigenlijk subliem in elkaar steekt. Een sterk punt van de film is de sensuele Kathleen Turner, zij speelt haar rol enorm overtuigend. De sfeer is zwoel zoals je dat van een neo noir film wel kan verwachten. Hier en daar wordt het al eens wat spannender, maar een echt beklemmend gevoel miste ik. De film bevat een aantal leuke quotes zoals oa "I had a dream last night so boring it woke me up. I was afraid to go back to sleep." en een aantal leuke dialogen oa de ontmoeting met Mary Ann of deze

Oscar: "What you got in pie today, Stella?"
Stella: There's cherry, cherry and cherry (kijkt daarbij nog is naar de menu ook, wat wel droog is als je alleen maar dat in de aanbieding hebt )
Oscar: "What do you recommend?"
Stella: "I like the cherry"

De soundtrack paste goed binnen de film en werkte goed om de spanning te verhogen. Wat wel grappig is, is dat ik net las dat de film opgenomen is terwijl het koud was en dat ze oa water sprayden op de kleren om het op zweet te laten lijken. Ook koelden ze voor de (buiten)scenes hun mond af met een ijsblok zodat je hun adem niet zou zien. Ongelooflijk hoe je met zo'n simpele trucjes de mensen kunt laten geloven dat het enorm warm is.

Zoals de titel van de film al suggereert staat Hitte centraal in Body Heat. De film ademt de sfeer van een benauwde zomeravond en er zijn veel dialogen die verwijzen naar zowel letterlijke als figuurlijke hitte. Een advocaat, die in zijn vrije tijd vrouwenversierder is, krijgt een oogje op een de knappe echtgenote van een rijke zakenman. Samen verzinnen ze een plan om haar man te vermoorden.

Body Heat schijnt een remake te zijn van de jaren ’40 Film Noir Double Indemnity, een film die ik toevallig een paar dagen terug heb gezien. Body Heat vind ik toch beter uitgewerkt en spannender. Op zijn beurt denk ik dat Body Heat van invloed is geweest op de Breaking Bad-spinoff Better Call Saul. Daar zien we namelijk ook dat de advocaat zijn gedrag aan de doelgroep aanpast (vooral als het oudere mensen betreft) en naast zijn baan een vrij eenzaam bestaan lijdt.

De film is mooi geschoten en de muziek van componist John Barry was ook erg goed en had een prettige Film Noir-sfeer.

Al met al is Body Heat een sfeervolle en vermakelijke Neo Noir uit de jaren ’80. Niet heel bijzonder maar toch een goede thriller van Lawrence Kasdan, al helemaal als je je bedenkt dat het, het regiedebuut van de Star Wars-schrijver is.

Ik keek toch wel even op net, toen ik in het schrijfsel van Alathir terug las dat Body Heat klaarblijkelijk in een koude periode opgenomen is. Werkte het andersom ook maar zo...wat me bezield heeft deze film niet gewoon in de zomer op te zetten, ik heb geen idee.

Immers, dat broeierige sfeertje zal het bij uitstek goed doen op een zwoele zomeravond. Gister en vandaag werkte dat stukken minder. Zit je daar op je klamme zolderkamertje met een kapotte verwarming. Maargoed, even buiten die geforceerde klaagzang: dat Body Heat tegenviel had met het jaargetijde slechts in heel beperkte mate van doen.

Eerder viel ik over het inwisselbare plotje, dat maar nergens echt interessant wist te worden. Ik lees in meerdere recensies terug dat Body Heat grotendeels geïnspireerd is op Double Indemnity, een film uit de jaren veertig. Ik kan me er iets bij voorstellen, want in haar basis is dit het type plot dat je ook bij een vroege Hitchcock uit die tijd wel zou kunnen terugvinden. In de eighties-setting werkt het allemaal veel minder. De nadruk ligt hier duidelijk op sfeer, en minder op het verhaal. Dat werkt maar gedeeltelijk. Zo is de setting prima, en de bluesachtige score van John Barry werkt sfeerverhogend. De vele scènes tussen Hurt en Turner, mede bedoeld om de film zwoel, sexy en licht erotisch te laten zien, deden me een stuk minder. Vrouwelijke hoofdrolspeelsters als Turner heb ik in de paar Hitchcocks die ik al heb kunnen afstrepen (veel) beter gezien, en John Hurt mislukt compleet als een gemaakte casanova. Alsof je de zanger van Kiss inzet als priester-dat werkt ook niet.

Veel blijft er dan niet over, want in de tweede helft gaat Body Heat steeds meer slepen. De naderende climax, de verplichte plottwist, ik geloofde het allemaal wel. Misschien nog eens herzien als het wél warm is, al vond het verhaal en het acteerwerk daarvoor eigenlijk te gering.

2*

De titel verwijst letterlijk naar de hitte van Florida, de warmste staat op het Amerikaanse vasteland. We zien zwetende bovenlijven en we horen krekels tsjirpen. In werkelijkheid was het naar het schijnt koud tijdens de opnames. Figuurlijk verwijst de titel naar de erotiek en de spanning. De kleur rood is veel gebruikt als symbool voor verleiding. Vuur is een motief.

De neonoirstijl leent elementen uit de jaren '40. Visueel zijn er de Venetiaanse jaloezieën, de schaduwen, lichtcontrasten. William Hurt speelt een antiheld, Kathleen Turner een femme fatale. De intrige lijkt op die van Double Indemnity. De stijl van de dialogen is cynisch. Het dilemma tussen gerechtigheid en hedonisme is ook het contrast tussen de twee collega's en vrienden van Ned, gespeeld door Ted Danson en J. A. Preston.

Er zijn ook verschillen met de oude stijl. De Hayscode was afgeschaft, dus mocht de erotiek wat explicieter en kon de misdadigster er ongestraft mee wegkomen. Na het opduiken van dat jaarboek kan ze beter de rest van haar leven uit de V.S. wegblijven, maar haar droom om met veel geld op een tropisch eiland te wonen, is werkelijkheid geworden.

De intrige is vrij ingewikkeld. Er is nog wat juridisch gehakketak mogelijk over de vraag of dat eerste testament niet opnieuw geldig wordt wanneer het tweede vervalt. De vrouw die voorgesteld werd als Mary Ann, is in werkelijkheid Matty, de eerste foto in het jaarboek. Ze protesteerde niet, omdat ze Matty (in werkelijkheid Mary Ann) aan het chanteren was.

Dit is een zwoele thriller over verleiding, het vervagen van morele normen en de donkere kanten van de menselijke psyche. Dankzij de broeierige sfeer en de nihilistische houding blijft hij uitstekend herbekijkbaar, zelfs wanneer je de ontknoping al kent.

Een bijzonder uitgekookte genre-oefening van Lawrence Kasdan, zijn debuut als regisseur is voortreffelijk. Een heerlijke, moderne pastiche van de oude Chandler-mysterieverhalen over hebzucht, wellust, moord en dubbelspel. Kathleen Turner doet alle ijs smelten met haar portrettering van een femme fatale in de film-noir stijl die de bijziende William Hurt in haar netten strikt. Prachtige, zwoele dromerige soundtrack van John Barry.

Voorloper van Basic Instinct, in een stijlvol klassiek film noir jasje, met passende muziek en een hittegolf als achtergrond voor de nodige intriges. Femme fatale Turner is erg geraffineerd en zo onverzadigbaar dat rokkenjager Hurt zowat eelt op zijn pielemoos krijgt. Ik vond Turner overtuigend, door dat onschuldige en kwetsbare spel raak je geneigd haar te geloven, ook als ze alles bij elkaar liegt. Hurt overtuigt ook als slordige advocaat die achter zijn klabanus aanloopt.

Qua shots is er weinig bijzonders te zien (ik had wel iets meer van de omgeving willen zien), hoewel de film merendeels competent geschoten is. Zo'n verhaal had ook in een paar afleveringen van een (uitstekende) politieserie op TV gekund. Maar de A-acteurs maken het extra genietbaar en cinema-waardig (alleen Ted Danson is teveel afgescheept met een bijrolletje).

Het sterkste blijft het verhaal. Hoef je tegenwoordig nog zelden om te komen, dus mag deze gekoesterd worden. Maar de regie en het aangename tempo mogen er ook zijn.

Bovengemiddeld goede neo-noir thriller met fantastische rollen van de twee hoofdrolspelers.
Kathleen Turner was een beetje de Sharon Stone van de jaren 80.
Productioneel ziet het er allemaal erg goed uit. Erg sfeervol en gefilmd op mooie locaties.
De spanning wordt goed opgebouwd en gedurende de hele film vastgehouden. De onvermijdelijke climax stelt niet teleur. De 'twist' is wat over-the-top, maar het past ook wel bij de film.

Ja dit is aangenaam vertier. In tegenstelling tot sommigen hier had ik geen last van een trage opstart. In tegendeel was het eerste deel een aangenaam stukje quasi screwball met pingpongende smartass dialoog tussen William Hurt en Kathleen Turner. Typisch genoeg zakt dat niveau in zodra de relatie effectief geconsumeerd wordt (dat snijdt ook hout na de flirtfase). Maar op dat moment zijn we al in een volgend hoofdstuk aanbeland: de beraming van de moord op de echtgenoot. Het is op het forum reeds vermeld dat de film een officieuze remake is van Double Indemnity. Minder bekend is dat het verhaal gebaseerd is op een true crime die eind jaren 1920 heel wat publiciteit ving in de Amerikaanse pers. Het echte verhaal liep alvast slecht af voor het moordende koppel: ze eindigden beiden op de hot seat. Om maar te zeggen dat dit ‘schijnbaar eenvoudige verhaal’ uit het leven gegrepen is. Het gaat uiteindelijk over de manier waarop het verhaal verteld wordt, en dat vind ik hier zeer bevredigend (no pun). De twist op het einde is nieuw en vernieuwend binnen het genre. Volgens wat ik hierover lees zijn we met Body Heat in het post-feministisch tijdperk aanbeland en kan de femme fatale er zomaar mee wegkomen. In de jaren veertig tijdens de piek van de noir was dat ondenkbaar. Schuld en boete stonden hoog in het vaandel van de Hays code.
De hele film is een aaneenschakeling van broeierige temperaturen, schaduwwerpende lamellen, lichamelijkheid en jazzy tunes. Neo noir zoals je dat in het beste geval mag verwachten.

Voor wie zich nog afvraagt waarom Hurt per se een raam heeft ingeslagen bij de eerste ontmoeting ten huize Kathleen Turner: volgens noirspecialist Alain Silver was het ingooien van een raam in de jaren veertig noir een metafoor voor het bedrijven van seks. Het zou dus gaan om een ‘inslaand’ knipoogje.

Zo goed als alles is over deze film al verteld. Ik zou alleen maar in herhaling vallen. Ik ben het dan ook eens met de meeste meningen hier. Een soort van voorloper van Basic instinct en zo'n filmgenre dat in de jaren 80 en vooral jaren 90 wat opmars maakte als thriller met een seksuele erotische lading. Femme fatale van dienst is hier Kathleen Turner. Kathleen Turner, toch een vrij bekende naam uit de eighties en nineties, maar om nu te zeggen dat ik al veel films van haar zag, dat is ook niet waar.

In zijn algemeenheid een best vermakelijke, maar doordeweekse thriller met een twistje op het einde, maar dat was enigszins te voorspellen. Je zag en voelde dat het personage Matty altijd en overal de controle had over de situatie. Ned mocht misschien dat gevoel (ook) hebben, als je te veel je broek achterna loopt (de emoties), dan kom je meestal bedrogen uit.

Verder kenmerkend voor dit genre film is de zwoele sfeer, niet alleen door de hitte, maar door de seksuele geladenheid, de passie en het overspel dat centraal staat. Prima soundtrack ook met die typische jazzdeuntjes. Kortom leuk dus!

Filmpje die mij bij mij wel nieuwsgierigheid opriep mede vanwege de aanwezigheid van de daar nog aantrekkelijke Kathleen Turner, behalve dat leek het verhaal goed en de beoordelingen redelijk. De vondst van de film bij de kringloop vorige week maakte de uiteindelijke kijkbeurt tot een feit. En laat ik vast verklappen dat de film dubbele gevoelens opriep.

Bij aanvang lijkt het qua cast en soundtrack van John Barry wel goed te zitten, vooral de soundtrack heeft een hoog Chinatown en Sea Of Love gehalte en past precies in het broeierige jaren '80 beeld van een privedetective of iets dergelijks tijdens een hittegolf. Verschil dat Racine geen detective is maar dat maakt niet want de problemen zijn er niet minder om voor deze gemankeerde advocaat. Toch duurt het mij dat eerste uur allemaal wat te lang en zijn de beelden van het gevoos en het warme weer overvloedig zonder dat dit nu perse iets toevoegt of ergens toe leidt, ja oké, het draait om 'body heat' en de uitwerking daarvan. Maar de zogenaamde plannen duren best wel lang en uiteindelijk heeft het aankomende plot weinig verrassing voor me want na één blik op Richard Crena heb ik wel zo'n voorgevoel dat Matty de boel bij elkaar liegt en Ned heel subtiel uitspeelt als uitvoerder en zondebok waarvan akte.

Weinig verrassend tot daar, gelukkig zit er het laatste half uur, als de plannen uitgevoerd worden, iets meer gang in en wordt er aardig opgebouwd betreffende een paar scènes en een bepaalde opbouw met paranoia, verdenking en problemen. Verrassend en best sterk te noemen zijn bijvoorbeeld de onthulling rond het testament dat niet rechtsgeldig blijkt te zijn door een vormfout, en dat is toch wel erg slim bedacht. Net als de ontknoping rond de verdwijning van Mary Ann wiens rol tot op het laatst onzeker blijft. Body Heat maakt door de dubbel gelaagde ontknoping, want wat wordt Ned keihard genaaid nog veel erger dan ik verwachtte, toch met terugwerkende kracht heel veel goed. En je zou kunnen interpreteren dat de kijker net als Ned op een ongekende manier in slaap gesust wordt. Achteraf blijkt Body Heat dan ook een moeilijke film te beoordelen want enerzijds duurt de eerste fase veel te lang, is er sprake van een bepaalde voorspelbaarheid maar is de ontknoping toch best wel goed met verrassende elementen wat bij mij de vraag oproept of Body Heat een film is die balans mist of juist ontzettend slaagt in zijn opzet. Afijn, wellicht eens een herkijk, voor nu een twijfelende 3,5.

De eerste helft is erg fraai, met een overtuigende Hurt en Turner die hun handen niet van elkaar af kunnen houden. Maar tegen de tijd dat de sinistere plannen gemaakt worden zakt het niveau wel wat - zowel van het plot dat begint te rammelen als het overtuigen van de hoofdrollen. Wel krijgen daarmee wat leuke bijrolletjes dan wat meer ruimte, zoals die van Ted Danson en Mickey Rourke.

Als neo-noir vond ik het toch wat aan de magere kant - eigenlijk vooral doordat de tweede helft wat teveel de broeierigheid en de hitte uit de titel verliest. Er zijn wel wat films te bedenken waarin dat beter werkt.

80's neo noir maar dan behoorlijk goed. Een paar maanden terug zag ik de totaal mislukte 80's neo-noir Against All Odds. Dit is een genregenoot, maar een die het wel goed doet. Against All Odds is een variant op Out of The Past. Dit is meer Double Idemniity. Zo goed als die is het natuurlijk niet. Maar het is ook geen pastische. De film is erg 80's en kan prima op zichzelf staan. Hurt is prima, Turner nog beter. De film is zwtererig en broeierig en de climax is echt leuk. Hurt is prima als sullige advocaat die meer hoopt te worden dan hij is en Turner is een geweldige femme fatale. De soundtrack is lekker. Ik ga voorlopig naar beneden afronden omdat deze film op dezelfde hoogte zetten als Double Idemnity net te veel eer is. Maar ik heb me er goed mee vermaakt.