La Cité des Enfants Perdus (1995)

Ik heb met zulke reacties helemaal niets, om hoofdpijn van te krijgen. Al zou je geen moer van de film begrijpen of het verhaal en genre gewoon niet leuk vinden, dan nog is 1 ster als waardering wel heel laag als je kijkt naar hoe sferisch/dromerig de film in beeld is gebracht. Maar ik ben niet boos hoor

Ik heb hem halverwege afgezet en dan vind ik dat ik geen rating mag geven. Maar wel een mening

Het ziet er werkelijk prachtig uit, een fantasywereld zoals het bedoeld is denk ik. Lust voor het oog, met mooie camerastandpunten. De openingsscene verraadt al meteen dat het een gekkige film wordt, met fijne vreemde karakters. Top.

Echter... het blijkt een kinderfilm. En daar had ik even niet op gerekend met een 16+ kijkadvies. De dialogen, de verhaallijn, de 'grappigheden', het is infantiel, alles is gericht op kinderen. En het kostte me grote moeite daar doorheen te kijken, ondanks de visuele pracht. En dat lukte me uiteindelijk dus ook niet. Jammer.

Niet zo mijn ding, maar als ik het oeuvre van Jeunet er eens bij neem, dan is het ook niet zo verwonderlijk. Ik trek die regisseur niet zo. Ook Amélie Poulain niet. Vreemde gekke film in een fantasywereld vol rare creaturen. De ontnuchtering was groot toen ik hier blind instapte.

Het enige positieve vond ik de creatieve decors en werelden die werden geschapen, maar dat redt de film onvoldoende voor mij. Visueel dus zeker meer dan bovengemiddeld, ook technisch.

Inhoudelijk daarentegen wat flauw. Een kinderfilm, OK, maar dan nog, de humor irriteerde me zelfs bij vlagen. Jammer.

Totaal onbekende film die toch even de aandacht trok waarop ik op basis van regisseur en cast de beslissing maakt om mee te nemen en uit te proberen. En het is allemaal op zijn minst bijzonder te noemen.

En men hoeft niet lang te kijken om kenmerken te zien met bijvoorbeeld Delicatessen of Amelie. Ook valt een Wes Anderson te herkennen in de gevoerde stijl qua kleuren, locaties, absurdistische verhaal en vet aangezette karakters en vermoed ik dat een Anderson fan hier ook best van zal kunnen genieten. Maar afijn, terug naar The City of Lost Children. Vanaf het begin druipt er een welhaast nostalgische sfeer van het geheel en is het allemaal met heel veel zorg gemaakt. Het verhaal heeft uiteindelijk niet zo heel veel om het lijf met een nutty professor die kinderen kidnapt om op te experimenteren omdat hij zelf schijnt niet te kunnen dromen. Pech voor hem dat hij de verkeerde kidnapt met een domino achtige effect tot gevolg in de vorm van karakter One die zijn petit frère zoekt.

En ja, met een dergelijke regisseur en een vergelijking met Wes Anderson kan het niet anders dan apart en bijzonder zijn, zeg maar gerust bevreemdend. Met vreemde klonen, een gekke professor, veel dik aangezette karakters, een donkere, duistere en soms zelfs carnavaleske sfeer die dan weer naar het dromerige en dan weer naar nachtmerrie achtige neigt, apart locatie met een overal creatieve en mooi gemaakte wereld en natuurlijk het nodige aan rare humor. Tevens zijn er de nodige bekende gezichten en mag de soundtrack er zijn. Maar dat is het dan ook wel binnen een film waar de artdesign en sfeer uitstekend is maar het verhaal mijn weinig tot niets doet en het met toch allemaal in die zin gematigd aan me voorbij trekt zonder dat het iets los maakt. Maar een goede voldoende zit er wel in wat mij betreft al is het alleen al voor het visuele gedeelte. Een 3,5 waar een 3,3 of 3,4 meer op zijn plek geweest was.