La Cité des Enfants Perdus (1995)

Prachtige film!!

Snap gewoonweg niet waarom deze zo laag staat. Zo een pareltje moet gewoon in de top 250 staan.

Visueel erg sterk!! Ik was echt betoverd door de schoonheid die de film uitstraalt! Grappige personages (en wat vond ik dat meisje goed spelen), margistraal kleurgebruik en zeer goed gebruik van een soort van bolle lenzen(?).

Verhaaltje stelt niet veel voor, maar laat je gewoon wegvoeren door de schoonheid en de absurde ideeën die dit pareltje verdient!!

4.5* kans op verhoging

Het is zoals met de Titanic, sommigen geven 4 en meer stemmen en anderen geven bijna geen stemmen.

Het belangrijkste is, is dat Amelie in de top 250 staat

(#30 )

Dat weet ik zo net nog niet ..

Nogmaals gezien en de film is toch wel erg sterk. Zelden zulke prachtige sets en decors gezien. Schitterend kleurgebruik en heerlijke extravagante personages. Ook de humor werkte dit keer een stuk beter. Verhoogd naar een stevige 4 sterren.

eeuwige klassieker, wat mij betreft het allerbeste werk van jeunet, meesterwerk

dikke 5 en dat veranderd nooit

Ik ook niet.. waar ik dat een droevenis van a tot z vind, had deze daar van mij beter mogen staan

Ontzettende tegenvaller. Zat te wachten op een visueel meesterwerk maar het visuele beperkte zich tot bruine kamertjes met veel stoom en buizen en steegjes die door wat apart camerawerk een surrealistische sfeer mee moesten krijgen? Werkte voor geen meter. Mede ook door de soundtrack die niet intens genoeg was.

Daarnaast waren de personages allesbehalve personages waar ik me door mee kon laten voeren naar een wereld die poochte anders te zijn maar overduidelijk kleine studio's waren die allesbehalve sfeervol of inventief waren. Nergens werd ik ook in het verhaal gezogen. Hier en daar zat ik er dicht tegenaan maar werd het gelijk weer teniet gedaan door een te snelle overgang naar een volgende scene of een poging tot humor die eerder verbijstering teweeg bracht dan dat het op de lachspieren werkte. Die Jeunet en Caro zijn mijn regisseurs duidelijk niet. Ze hebben de visie waarschijnlijk wel maar de goede uitvoering ontbreekt.

2,5*

Voor de geinteresseerden; deze ligt nu voor 5,- bij de Fame.

Heb ik 'm ook vandaan. Gelijk weer teruggebracht .

Een film, die nog een stapje verder gaat dan Delicatessen in surrealisme.

Ook hier is er sprake van een (donker) sprookje, met prachtige decors.

Er keren weer enkele acteurs terug uit Delicatessen, die in deze film ook weer een bizarre rol hebben.

Ik vond deze film, in vergelijk met Delicatessen minder goed.

Ik miste de mooie humor, die in Delicatessen voorkomt. De specifieke sfeer, zonder de uitzonderlijke humor, het maakte het in iedergeval voor mij een stuk lastiger om naar te kijken.

Ik houd het op 4*

Blijkbaar heb ik nog niet gestemd op deze film, terwijl ik hem sinds ik hier op Moviemeter ben beland toch alweer enkele keren bekeken heb (het is één van mijn lievelingsfilms).

Enkel op narratief vlak kan ik wat aanmerken op La Cité des Enfants Perdus: wanneer je de film maar één keer bekijkt, komt hij misschien een tikkeltje te hermetisch over. Vaak schreeuwt de film om extra diepgang of verduidelijking, daarom is dit voor mij één van de films die gebaat zouden zijn met een langere speelduur. Wanneer je de film al enkele malen gezien hebt en het hele idee voldoende snapt, stoor je je hier al heel wat minder aan.

De sfeerschepping vind ik erg sterk in deze filmparel van Jeunet & Caro: ook al zie je - zoals dutchtuga opmerkt - duidelijk dat het een studiofilm is, toch waan je je in een compleet andere wereld die tegelijk zo vreemd maar zo werkelijk lijkt. Het boorplatform 's nachts in de groene zee blijft voor mij één van de prachtigste beelden die ik in de wereld van de film al ben tegengekomen. De werkelijk prachtige soundtrack van Angelo Badalamenti doet de film ook veel goed: romantisch, melancholisch, dromerig. Dan is er natuurlijk ook nog de veelbesproken visuele stijl van Jean-Pierre Jeunet, die mij absoluut kan bekoren. Het klopt misschien dat het in deze film nét iets minder uitgekiend is in vergelijking met Delicatessen (of Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain), maar toch blijft het nog steeds ongelooflijk mooi om naar te kijken, mede dankzij enkele oogverblindende en vrij indrukwekkende sets.

Mijn favoriete film van het duo Jeunet & Caro en één van mijn all-time favorites.

4,5*

Erg mooie en aparte film van de combi Jeunet en Caro. Van Jeunet heb ik nu op Delicatesse na al zijn films gezien en vraag me steeds meer af waarom nu juist Amelie zo wordt aangeprezen altijd, vind dat duidelijk zijn minste film.

Nee geef mij maar deze bizarre, nachtmerrie-achtige, vochtige en stinkende sprookjeswereld. Een wereld die nog het meeste lijkt op die van een Jules Verne op een slechte LSD trip. Heerlijk dus kan daar echt van genieten Het is het type film wat ik iedere keer bij Tim Burton verwacht (sorry maar de vergelijking ligt gewoon erg voor de hand) maar nooit heb gekregen. Jeunet en Caro schakelen net dat tandje erbij. Bovendien ziet het er werkelijk prachtig uit, apart kleurgebruik ook.

De film wordt uitsluitend bevolkt door rare snuiters. Circus-artiesten, rondborstige bardames, straatschoffies en een rare gewelddadige cultus van cyclopen, het is een bonte stoet die aan het oog van de kijker voorbijtrekt.
Ik kan me heel erg goed voorstellen dat die kinderen spontaan gaan brullen bij het zien van een zingende Krank in kerstmannenoutfit Wat een scene en wat een totaal geschifte rol. Ik kan de humor hier sowieso wel prima pruimen.

La Cité des Enfants Perdus is weer een heerlijk raar en uniek filmwerkje waarvan je er maar weinig tegenkomt. Maar iedere keer als ik zo'n film gezien heb weet ik meteen weer waarom ik dat medium ook al weer zo fantastisch vind.

4.5* dik verdient.

Qua film/verhaal vond ik deze stukken minder leuk dan Delicatessen. Kon me niet de ganse tijd boeien terwijl dat bij Delicatessen helemaal geen probleem was.

Filmtechnisch daarentegen opnieuw een parel.

Lekker donker sprookje, prachtig in beeld gebracht en met oog voor detail.

3 *

Wow! Wat een prachtige wereld wordt hier geschapen en wat een heerlijk stel karakters! Ik ben dol op sprookjes, ook op duisternis en de twee worden hier perfect gecombineerd. Ook geweldig, dat accent van Ron Perlman ! Ik kan hier echt helemaal in verdwijnen, prachtig.

de eerste keer was ik overdonderd, ik had iets van, dit is een geweldige film, maar het was teveel om in 1 kijkbeurt alles te ervaren, het smaakte naar meer

inmiddels zeker 25 keer gezien en naarmate ik de film meer ging bekijken begon me veel meer op te vallen en lukte het me te focussen op diverse zaken, er valt je steeds weer wat anders op, zo gedetailleerd zit het in elkaar

de sfeer in de film vind ik prachtig, hoe krijg je het voor elkaar om zo'n andere wereld neer te zetten, zon bizarre maar prachtige wereld, ik zou er acuut heen willen, en dan de verhaallijn en karakters, hoe verzin je het

een heel zeldzaam pareltje

Een lust voor het oog maar het verhaal wist me voor geen meter te boeien/raken en de meeste personages vond ik zwaar irrirant. 3/10

Een mooi gemaakte film is het zeker. Camerawerk is goed en de stad zelf brengt veel sprookjessfeer samen met de soundtrack. Net zoals ook in Amelie is er goed met kleuren gespeeld al is Amelie daarin uiteraard nog een stapje hoger. Zeker een aanrader voor sprookjes-fantasy fans.

Toch heeft de film ook enkele minpunten in mijn ogen. Het verhaal zelf is minder boeiend en het grootste minpunt: De irritante personages. Van de meeste personages (zeg maar iedereen buiten de kinderen en de sterke kerel) irriteerde me mateloos. Veel te veel geroep, getier en overacting. Ben daar totaal geen fan van.

Desondanks de personages toch een zeer goed rapport voor La Cité des Enfant Perdus omdat het visueel eigenlijk niet veel beter kan maar wie weet wat er met betere personages had ingezeten .

4*

welke personages vond je irritant en over the top acting?

niets van gemerkt namelijk

Nu pas deze film tegen het lijf gelopen, had Jeunet al afgeschreven aangezien ik zijn zogenaamde meesterwerk Amélie echt een gedrocht eerste klas vond.

Wat een prachtige film is dit. Visueel overdonderend, het magistrale onheilspellend sfeertje en het kleuren gebruik maakt deze film erg uniek. Een film waar ik altijd al naar op zoek was maar niet van zijn bestaan af wist.

De extravagante personages maken een groot deel uit van de constant aanwezige onheilspellende atmosfeer. De rondborstige bardames, de mysterieuze circus people en dan heb je nog een selectieve groep mensen die je met gemak in het Freaks hokje kan stoppen.

Een dikke overtuigende 5* en kan niet anders dan dit in mijn top 10 stoppen. Dat ik door dit werkje een Lynch film uit mijn top 10 zegt veel over wat deze film bij mij teweeg brengt. Ik heb Jeunet Amélie nu al vergeven.

Nu ben ik toch wel benieuwd naar deze film! Van het weekend maar eens gaan kijken, denk ik

De geweldige bijdrage van Angelo Badalamenti mag ik ook niet vergeten. Mag ook niet ontbreken in een film als deze.

eindelijk weer wat mensen die dit werkje op waarde kunnen schatten

Zoals je van Jeunet gewend bent: visueel top, goede vondsten, mooi kleurgebruik. Maar het verhaal van La Cité des Enfants Perdus is gewoon vervelend. Toch wel een belangrijke factor om een film uit te zitten. Ik vond het dan ook niet erg dat hij was afgelopen. Aantal goede rollen, vooral Ron Perlman zet een mooi personage neer.

Er had meer in gezeten. Wel een mooi sprookje in een mooi sprookjesland, maar meer dan een ruime 3* kan ik niet geven.

leg het verhaal eens uit aub?

dit vraag ik omdat het verhaal zo duidelijk niet is

menig recentie slaat de plank mis, zelfs op hoezen van de dvd's wordt het verhaal verkeerd verteld

Wat hierboven staat klopt gewoon hoor. Al is het natuurlijk wat beperkt uitgelegd.

Waar ik me tijdens Delicatessen reeds een beetje ergerde, was dat bij La Cité Des Enfants Perdus al vaker het geval. De personages van Dominique Pinon bijvoorbeeld, daar kan ik dus echt niks mee. Alsof ie in een film voor kleuters is terechtgekomen...

Daar staat dan de magnifieke Judith Vittet tegenover die als Miette toch nog twee sterretjes uit de brand sleept voor deze prent. Wat een naturel!

Het universum van Jeunet en Caro is inderdaad uniek en geeft blijk van een creatieve geest, maar meer complimenten kan ik daar ook niet aan kwijt. Te overdadig, te afstandelijk.

Net als bij een Tim Burton of Terry Gilliam heb ik het gevoel dat alles zodanig origineel en uniek moet zijn dat alle gevoel uit de film, uit de personages zijn geperst. Het glijdt zo van me af. Not my cup of tea.

pignon , typecasting

hij heeft nu eenmaal een voorkomen wat geschikt is voor clowneske rollen

echter, in amelie zie je ook een andere kant van hem, serieuzer, normaler, dat siert hem

Een surrealistisch, donker en bizar sprookjesverhaal.

Alleen al de prachtige decors en het soepel gemonteerd verhaal is al reden genoeg deze film zeker nog een keertje te bekijken.

Minpunt vindt ik echter de vrij vlakke acteerprestaties.

Nergens krijg ik in de film het gevoel meegezogen te worden in de beleving van de personages.

Nu hoeft dat ook niet altijd. In de hierboven al eerder genoemde Amelie is dat zeker ook niet het geval maar leverde het wel een uitstekende film op.

Bij deze film vindt ik het echter wel een gemis maar ondanks dat voor mij toch nog een dikke voldoende.