Treasure Island (1934)

There's so much stupidity in here that I can't breathe properly

Lange tijd is Treasure Planet één van mijn favoriete Disney films geweest, de herziening van de film sloeg dankzij de bij vlagen lelijke CGI weliswaar een beetje tegen, maar het jongensverhaal over piraten en een geheime schat bleef na al die jaren nog overeind staan. Een tijd geleden kwam ik deze versie van het verhaal tegen en hier werd ik eigenlijk vooral over de streep getrokken door de aanwezigheid van Victor Fleming als regisseur. Mede verantwoordelijk voor één van mijn favoriete films, Gone with the Wind voor de geïnteresseerden, was ik benieuwd wat hij er van ging maken.

Een vermakelijke film, zoveel is zeker. In hoeverre dat te wijten is aan Fleming zelf laat ik in het midden aangezien het toch vooral het verhaal van Robert Louis Stevenson is dat me nog steeds aanspreekt. Een getrouwe verfilming in ieder geval die nergens echt te lang blijft stilstaan. Hier en daar een vlaagje onnodig patriottisme (onder andere Captain Smollet die met veel emotie de Union Jack salueert en Jim Hawkins die niet veel later met veel gedoe de piratenvlag vervangt door die van Engeland) maar het blijft een film met een erg vermakelijk plot, deze Treasure Island. Ziet er voor zijn tijd trouwens ook nog wel erg goed uit. Hier en daar een goede afwisseling met archiefbeelden, maar het filmen op locatie (onder andere Hawaï) heeft zijn nut gehad.

Ben alleen niet zo'n fan Jackie Cooper. Een naam die je wel vaker tegenkomt als één van de beste kindsterretjes, maar Cooper (mij trouwens vooral bekend als Perry White in de Superman saga) heeft last van hetgeen zoveel kindsterren overkomt, namelijk overacting. Het continue 'Bless my soul' bijvoorbeeld werkt op den duur wel erg hard op de zenuwen. Gelukkig is er nog zo'n klassebak als Wallace Beery om Cooper te doen vergeten. De twee hebben overduidelijk een chemie en Beery is werkelijk geweldig als Long John Silver. Toch ook wel een eervolle vermelding voor Lionel Barrymore die in het begin als Billy Bones ook een indruk achterlaat.

Sfeervolle verfilming die vooral die heerlijke jongenscharme uitstraalt die ik met het verhaal associeer. De regie van Fleming is degelijk, weliswaar ook niets bijzonders, en het is vooral Beery die de show steelt. Cooper heeft zeker zijn momenten, maar ik had het iets interessanter gevonden mocht het meer een volwassenere tiener zijn in plaats de 12-jarige Cooper.

3.5*