Ghost World (2001)

Schitterende verfilming van het boek.

De personages die Thora Birch (Enid) en Scarlett Johansson (Rebecca) neerzetten sluiten ook perfect aan in Ghost world. Naarmate je in deze film zit wordt je steeds meer meegetrokken in de boze en eenzame wereld van Enid, terwijl zij Rebecca steeds meer als vriendin dreigt te verliezen.

Langzaam maar zeker lijkt alles in het leven door Enid haar handen te glippen en steeds meer neemt de situatie van wanhoop toe.

De climax en de aanloop hiernaar toe wordt ijzersterk neergezet en geeft een duidelijk, maar een zeer donker schetsend beeld van hoe iemand in zijn eigen net verstrikt dreigt te raken

Tienerkomedie die eens niet de dolle kant opgaat. Licht excentriek, ingehouden pret en mild grappig met scherpzinnige dialogen en twee cynische meiden onderweg naar de volwassen wereld waar enkele bijzonder figuren de revue passeren. Enid blijkt de meest dwarse van het stel en met steun van een hier zeer aimabele Buscemi creëert Birch een opmerkelijk tastbaar personage. De scènes in het winkeltje zijn leuk, het kunstklasje is droogkomisch en de momenten rondom de bushalte zijn een teken dat de film werkt. Hulde voor de nabrander.

Deze eigenzinnige film moet bij mij nog wat bezinken. Na 15 minuten wou ik er de brui aangeven want het leek me de zoveelste film met onsympathieke tieners die iedereen zitten uit te lachen; door het hoge gemiddelde toch even doorgebeten en wat? Hoe verder de film vorderde, hoe meer ik de personages begon te appreciëren. Dat was aanvankelijk zeker in het geval van Enid moeilijk. Het type meisjes dat zich afzet tegen alles wat conventioneel is, maar uiteindelijk wordt je ingehaald door de werkelijkheid en is het aanpassen of opkrassen ( cfr het symbolische einde ). Ze komt eerst erg antipathiek over maar toont meer en meer van haar beste zijde.

Haar vriendinnetje Rebecca lijkt veel flexibeler te zijn op dat vlak en gaat werken en neemt haar intrek in een flatje. Het is een bijna natuurlijke breuk die zichtbaar wordt tussen de twee vriendinnen. Veruit het interessantst is de vriendschap tussen een fantastische Buscemi als een wat saaie en excentrieke platenverzamelaar en Enid. Hoe verschillend ze ook lijken, hoe goed ze elkaar kunnen vinden in hun cynische kijk op de wereld rondom hen. De film heeft ontegenzeglijk heel wat inhoud, maar toch verwachtte ik me aan betere humor en de toon was soms erg vreemd. De film staat precies met één voet in de wereld en één erbuiten. Dikke 3*

Uitstekende film over twee tienermeiden die na het behalen van hun diploma hun eigen weg proberen te vinden. Gebaseerd op een nogal originele strip, maakt dit een film met eigenzinnige personages en cynische humor. Goed uitgewerkte personages waarbij Scarlett Johansson, Thora Birch en vooral Steve Buscemi perfect gecast zijn.

Goed maar af en toe saai en de film kwam, afgezien van de intro 'tune', traag op gang. Acteerprestaties maakten veel goed.

Teveel tienercynisme.

Zwartgalligheid op z'n tijd is best leuk, maar hier levert Terry Zwigoff een overkill. Thora Birch speelt een wel heel negatief personage dat voor haar tijd (ze is een jaar of 18) oud is geworden. Alles is lame of stupid en de hele wereld lijkt voor haar uit idiots en dorks te bestaan. En zelfs al vind ze iemand leuk en al is ze ergens in geïnteresseerd, beklijven doet het geen moment. Binnen no time loopt ze weer te chagrijnen.

Gelukkig is de film verder niet slecht. De sfeer is aangenaam met al die ragtime en bluesmuziek. De opbouw verloopt rustig en je leert de belangrijkste personages goed kunnen, met name het personage van Steve Buscemi. Zoals wel vaker zet hij een ijzersterk treurig karakter neer. De toen nog relatief onbekende Scarlett Johansson loopt verder vooral mooi te wezen en voegt weinig aan de film toe. Zoals we van haar gewend zijn.

Verder mag het verhaaltje er best wezen, al gaat het uiteindelijk nergens naartoe en valt de ontknoping ronduit tegen. De moraal van het verhaal is natuurlijk dat het echte leven wat minder glamorous is dan een tienerfantasie, al mag het best wat komischer gebracht worden. Zwigoff's Bad Santa was erg luchtig en humoristisch, maar hier viel weinig te lachen. Enkele scenes, zoals in de art class deden me glimlachen, daar bleef het bij.

Had ik de film 10 jaar geleden gezien, dan had deze waarschijnlijk hoger gescoord. Voor dit tienergedoe en met name het onsympathieke personage Enid, voel ik me nu echter wat te oud. Ik denk dat sommige hoogstemmers uit het verleden de film nodig eens moeten herzien. 2,5*

Het klinkt raar, maar voor één keer kan ik zeggen dat ik een film ontgroeid ben. Niet dat Ghost world enkel teert op nostalgie, maar het is tiperend dat ik me niet meer zo kan inleven in Enid. Blijft een mooie film over een afgestudeerde tiener die op eigen benen komt te staan met mooie plannen en dromen. Maar de wereld rond haar draait anders dan ze verwacht had. En het is moeilijk om je plaats te vinden tussen beide werelden. Daarom ook ghost world zeker? Het zwalpen tussen beide werelden is niet evident en uiteindelijk zal ze gewoon haar eigen weg moeten vinden.

Ghost world kent alvast een mooie soundtrack. De combinatie van Thora Birch en Scarlett Johansson is leuk. Zeker in het begin. Al snel draait dit meer rond Birch en vervaagt Johansson. Wat past bij het verhaal, maar de Johansson in het begin is wel een pak boeiender. Zo is het leven zeker? Buscemi doet het ook goed als wat wereldvreemde man. Ik vreesde even voor een freaky relatie tussen hem en Birch, maar dat loopt wel goed.

Ghost world blijft een goeie film, maar ik mis toch de kracht die het vroeger uitstraalde. Misschien toch wat gedateerd ondertussen? Of gewoon een film van zijn tijd? Gewoon genieten, maar geen klassieker. Na het zien van deze film blijft vooral Birch nog hangen, een rol die ze nadien nooit meer zou evenaren.

Sublieme film, om zoveel redenen. Verfrissend om eens de wereld vanuit the girl perspective te zien. In dit geval twee puber meisjes met hun particular hangups en vooral heel veel dingen die ze tegenstaan. Thora Birch (yep, dat schattige dochtertje van Ryan in Patriot Games en natuurlijk American Beauty) en Scarlett Johansson zijn perfect als verveelde tieners met vage ideeën om het anders te doen. Let op de af en toe opmerkelijke camera angles en het feit dat personen heel vaak full body in beeld zijn, om het ongemak met zichzelf nog wat meer kracht bij te zetten. Vondst ook Buscemi als nerd en Douglas als de art teacher.

“I can't relate to 99% of humanity.”

Originele en wat donkere coming of age film. Thora Birch en Scarlett zijn uitstekend als sarcastische en alles hatende tieners die na High School steeds verder uit elkaar drijven. De film heeft veel humor maar ook een erg donkere ondertoon.

Vooral Enid (Birch) raakt steeds meer vervreemd van alle mensen om haar heen en het is geen plezier om naar te kijken. Alleen haar band met Seymour (de altijd geweldige Buscemi) zorgt voor wat lucht. Scarlett heeft als Rebecca een wat minder goed uitgewerkte rol, maar ze doet het uitstekend. Het einde kun je als een bevrijding zien voor Enid. Of dit nu een donker of vrolijk einde betekent, is voor meerdere interpretaties vatbaar.

Puik verhaal - en op zowat alle vlakken foutloos in beeld gebracht - over twee eigenzinnige tieners cynisch-kritisch tegenover de maatschappij en het indvidu en waarvan er ééntje zelfs destructief te werk gaat en uiteindelijk in vereenzaming verzeilt en laat beseft dat net als de afgeschafte lijnbus die toch eens langs komt, ook voor haar een ommekeer in haar opvattingen zich opdringt.
Een levensles inhoudend verhaal schitterend vertolkt door de ganse cast. Te onthouden vooral de veelzijdige klasse van Steve Buscemi en de overtuigende hoofdrol van Thora Birch, die we anders niet zoveel te zien krijgen.
Als deze film te plaatsen is onder de "coming-on-age"-filmpjes, dan is dit toch één van de allerbeste.

Aangename frisse film met aardig wat zwarte humor en goed uitgedachte personages. Twee verveelde tieners (Thora Birch en Scarlett Johansson), waarvan eentje (Thora Birch) behoorlijk retro is, hebben lak aan alles en plagen een oude nerd (Steve Buscemi) die platen verzamelt en op zoek is naar een relatie. De personage van Thora Birch raakt in hem geïnteresseerd. Meer plot is er eigenlijk niet, maar dat is meer dan voldoende om als kijker de scherpe en soms botsende persoonlijkheden te leren kennen. De drie hoofdrolspelers dragen met hun interacties deze fijne komedie die erg vlot wegkijkt. 3,5*

Ghost World is gebaseerd op de gelijknamige cult-strip van David Clowes, die voor de film het scenario schreef. De film behandelt thema’s als adolescentie en de Amerikaanse popcultuur. De regisseur heet Terry Zwigoff, die enkele jaren eerder een documentaire over de controversiële cartoonist Robert Crumb afleverde. Zwigoff gaf in een interview aan dat Ghost World wat hem betreft handelt over de teloorgang van de Amerikaanse cultuur in het bijzonder en de Westerse cultuur in het algemeen.
Hoofdpersonages Enid en Rebecca proberen in die cultuur enige zin te ontdekken. Ze zoeken een diepere bedoeling. Op hun zoektocht slenteren ze langs postmoderne etablissementen zoals een Diner in de stijl van de jaren 50 waar men muziek kan beluisteren uit de jaren 90. Of een bioscoop waar popcornfilms op dezelfde manier worden geconsumeerd als de bijbehorende zak popcorn die druipt van de vette boter. De cultuur is verworden tot een smakeloze hap. Het is eenheidsworst. De mensen gaan er gedachteloos en gemakzuchtig mee om en hebben zelfs het lef om aan de oppervlakkigheid ervan een diepere status toe te kennen.
Enid en Rebecca zijn anders. Ze zetten zich af tegen de oppervlakkigheid van de mainstream en doen er alles aan om anders te zijn. Ze proberen aan de ghost world te ontsnappen. De wereld waar consumptie en materialisme de dienst uitmaken en oppervlakkigheid als diepzinnigheid wordt verkocht.
Enid en Rebecca zijn niet van onbesproken gedrag en zijn niet per se aardig. Ze leveren cynisch commentaar op de wereld om hen heen. Ze hebben een aanmatigende kijk op mensen die tevreden zijn met hun simpele bezit of met de simpele dingen die ze doen. Ook spelen beide tienerdames een gemeen spelletje met de sneue en eenzame Seymour (Steve Buscemi) die grammofoonplaten verzamelt en op zoek is naar een vrouw. Dit prototype van afwijkend gedrag, dat juist vanwege zijn excentriciteit een gevoelige snaar raakt bij Enid, wordt door Buscemi fantastisch neergezet.
De film hanteert een fijne mix van drama en komedie zodat de harde arrogante manier van doen van beide dames in een wat milder kader wordt geplaatst. Je kunt soms zelfs lachen om Enid, Rebecca en (gelukkig ook) om Seymour. Steve Buscemi is als gezegd erg goed. Scarlett Johansson en de mij onbekende Thora Birch doen daar weinig voor onder. Tot slot nog even de leuke soundtrack noemen. De Indiase Rock van Mohammed Rafi die in een clip voorbij komt is fantastisch. En voor (oude) Blues heb ik gewoon een enorm zwak.
Fijne film.

Ik had hier echt nog nooit van gehoord, destijds totaal langs me heen gegaan, en daarna blijkbaar ook.

Ik had in het begint echt een hekel aan deze vervelende tieners. Misschien dat hun gedrag cool en grappig is voor een 14-jarige kijker, maar ik hoopte alleen maar dat het niet heel de film door zou gaan en dat zou blijken dat onder deze cynische façade nog wat meer zat. Uiteindelijk was dat ook wel zo, vooral Enid is gewoon onzeker en bang over haar toekomst en wie ze is. Als je dat eenmaal door hebt wordt het wel wat minder irritant. Er zitten wat leuke dingetjes in, en ook Steve Buscemi is een leuk onderdeel van de film die voor mij de film een beetje ‘redde’, zo’n cute personage.

Toch kwam ik er nooit helemaal 100% in, daarvoor vond ik het net niet grappig, net niet heel quirky, net niet dramatisch, maar gewoon allemaal een beetje off.

Misschien had ik dit een jaar of 15 geleden of in een andere stemming leuker gevonden, ik weet het niet.

Kleine 3,5*

Serieus gedateerd, geen idee waaraan het ligt.

Maar ik deel absoluut niet de positieve kritieken van de meerderheid op eender welke site. Geen idee waaraan het ligt, maar ik heb er een beetje moeite mee om te geloven dat dit een film is uit 2001, voelt eigenlijk ouder aan. Het is ook niet zo dat de muziek in die film aan die tijd doet denken, want in plaats om voor eigentijdse muziek te kiezen waar de jeugd van toen naar luisterde, gaan we gewoon wederom de blues-tour op.

Ik vind het gewoon niet geloofwaardig. Welk meisje zou nu oprecht interesse tonen voor een oude vent? Niemand. En het meisje voelt niet eens 'vreemd' aan. Luisteren naar bluesmuziek of omgaan met oude venten is niet iets wat ik vreemd vind. Het gebeurt gewoon niet.

Er is ook gewoon totaal geen chemie tussen Rebecca en Enid, geen enkele discussie tussen hen is interessant. Verder ook eerder het gevoel dat Rebecca snel naar de achtergrond verdwijnt en we amper iets over haar te weten komen, want de film focust zich op de iets interessantere verhouding tussen Seymour en Elid. Het enige interessante in de film, want al de rest is levenloos en voelt als een ongeloofwaardige plastieken versie van de wereld aan. Misschien is het Amerikaanse high school gebeuren ook raar, maar ik vind een verplichte art class in de zomer wanneer je toch niet meer verder studeert echt gewoon ook heel raar, maar natuurlijk geen expert op vlak van Amerikaans onderwijssysteem. Het is er blijkbaar toch heel anders.

Ik vind het gewoon echt niet goed. Ik begrijp de positieve kritieken niet, misschien goed voor een andere generatie mensen, maar niet voor de onze. Er moet dan ook wel bij gezegd worden dat de film misschien ook wel niet meer zo gekend is, en misschien met reden.

Misschien moet een vent van 50 of 60 jaar ook geen film regisseren over tieners. Dat zou al veel oplossen. Die kan toch totaal geen voeling gehad hebben met de leefwereld van tieners.

ScarJo behoort tot één van mijn favoriete actrices. Hier als minderjarige. Niet dat ze hier de pannen van het dak speelt, maar haar carrière heeft nadien toch een hoge vlucht genomen. Soms moet je wat geluk hebben. Het is vooral Birch die hier centraal staat, als een op hol geslagen tiener die vanuit haar onzekerheid maar een grote bek opzet tegen alles en iedereen. Soms opent het deuren - de vriendschap met Seymour, maar dikwijls worden de deuren ook gesloten. Dat laatste gewoon ook veelvuldig.

Het maakt van Ghost world een aangename en fijne coming of age. Met een vleugje drama, maar vooral veel satire en fijne cynische dialogen. Fijn ook dat Steve Buscemi deel uitmaakt van de cast, steeds een plezier om naar te kijken.

Een film die tegen de schenen schopt en mainstream uit de weg gaat, dit via de personages Rebecca en vooral Enid. Fijn!

Geinig coming of age filmpje over twee cynische meiden Enid en Rebecca, die vanuit hun bubbel van vriendschap plezier halen uit het afkeuren en beschimpen van omstanders en alles wat riekt naar burgerlijkheid en mainstream. Na hun afstuderen is het tijd om hun lang geleden gevormde plan om samen te wonen (en verder te studeren te laten schieten) dan eindelijk te verwezenlijken. Maar liggen de twee nog wel op één lijn? Wanneer Enid na een uit de hand gelopen prank een ongewone vriendschap met de eigenaardige platenverzamelaar Seymour (Steve Buscemi) aanvangt, begint Rebecca te zich buitengesloten te voelen en lijkt er steeds meer een wig tussen de vriendinnen te ontstaan.

De film typeert voor mij een herkenbaar stukje vriendschap, dat centreert om idealen en patronen die zij weliswaar beiden gewoon zijn te cultiveren, maar tegelijk weinig open staat verandering. Beiden hebben moeite om hun eigen volwassenwording in een andere richting vorm te geven, waardoor de verwijdering tussen de twee onvermijdelijk lijkt. Langs curieuze omweggetjes als kunstcolleges, platenverzamelaarsbijeenkomsten en noodzakelijke bijbaantjes, worden we als kijker getrakteerd op een scala aan gekkige bijrollen maar is er af en toe ook ruimte voor sentiment in hun existentiële zoektocht.

Ik vond de film nooit écht grappig en ook zelden écht ontroerend, maar de ingrediënten voor een typische indie-darling zitten er wel in. Misschien had ik er meer van verwacht. Waarschijnlijk weerhield het aanvankelijk cynisme van met name Enid me ervan om werkelijk in te voelen met de (bijtijds onsympathieke) hoofdpersonages, al is hun gedrag wel typisch te noemen voor de puberige buitenbeentjes die ze zijn. Leuke bijrol voor de sullige Buscemi, die laat zien dat jeugdigheid niet de bepalende factor is om te kunnen verdwalen in het leven. 3*

Degelijk, maar misschien iets te degelijk en te gewoontjes. De cynische blik op de wereld van de excentrieke Enid levert enkele leuke momenten op en vooral erg droge humor. De vriendschap met Seymour is onderhoudend om te volgen, maar de rest van de film mist voldoende ‘body’ om echt indruk te maken.

Daarvoor slaan de andere personages onvoldoende aan en brengen ze vooral te weinig humor met zich mee. De vader van Enid stelt erg weinig voor, maar hetzelfde geldt voor Josh die de winkel uitbaat. De vreemde vogel met de nunchaku's die rond de winkel hangt, is zelfs een vervelend personage.

Ik kan hier nog wel een 3* aan geven dankzij Thora Birch en Steve Buscemi, die eigenlijk altijd goed is, maar hier wel perfect gecast als eenzaat met een verzamelwoede voor elpee's.

3*