De Stilte rond Christine M. (1982)

Zeer interessant als tijdsbeeld. Minder geslaagd als film. Wat onevenwichtig en vreselijke muziek.

Toch nog: 3.0*

Interessant tijdsbeeld, maar voor de rest een verwerpelijke film. Technisch ook verschrikkelijk overigens. Echt zo'n vreselijk gedateerde film uit de periode dat Nederlandse films politiek verantwoord moesten zijn. Of uiterst links of feministisch. Is ook aan de cast te zien, met mensen als Frijda en Habbema (die toen vaker in haar geliefde DDR bivakkeerde dan in Nederland). Gelukkig heeft Gorris zich inmiddels bekeerd en noemt ze haar benadering van destijds 'naief'. 1,5*

@Poisonthewell

Hoe jij kan sympathiseren met die drie hysterische wijven is voor mij een raadsel. Het is duidelijk dat jij die tijd niet hebt meegemaakt. Het feminisme was in die tijd - de beginjaren tachtig - volkomen doorgeslagen en kenmerkte zich door een extreem egoïsme. Ik weet het nog goed, BOM (Baas over Mijzelf) vrouwen die liepen te blèren door de straten van "Baas in Eigen Buik', "Abortus in het Ziekenfondspakket" en nog meer van die holle frasen. Behalve dat de frustratie er bij veel vrouwen er vaak afdroop waren het vooral meelopers. Feminisme was in de mode en ze wilden vooral niet achter blijven.

Nu even terug naar de film;

Als de regisseur met deze film tegengas wil geven voor films die gaan over mysogynie, dan heeft ze met deze film het meest slechte voorbeeld gegeven en bovendien is deze film nog overbodig ook. Er zijn meer films gemaakt over vrouwen die mannen haten dan jij denkt. Alleen gaan die vrouwen niet te werk zoals in deze film waar drie gefrustreerde wijven op een man op los beginnen te beuken. Neen, die vrouwen - de femmes fatales - hebben maar een wapen en dat is hun charmes, hun verleidingskunst. Films als "Scarlet Street", "Body Heat" en "The Last Seduction" zijn daar goede voorbeelden van. In dit soort films is de vrouw niet het zwakke maar het sterke geslacht. In deze film van Marleen Goris - en dit klinkt misschien paradoxaal - is de vrouw zonder meer het zwakke geslacht.

En de award voor meest afschuwelijke soundtrack gaat naar... Hmm, als dat nou het enigste mankement was had ik er nog mee kunnen leven, maar hoe ze dit ooit op hebben kunnen nemen in het boek ''1001 Movies You have to See Before You Die'' is mij een raadsel. Nu heb ik bij de films van Catherine Breillat vaak geklaagd over het heersende, bijna hatelijke, feminisme, hier wordt daar nog een aardig schepje bovenop gedaan. Want ja, natuurlijk verdiende die vreselijke vent, met zijn dierlijke ogen en-maar-aan-een-ding-denkende-brein, het om doodgetrapt te worden, het was immers een man en daar hielden de vrouwen in deze film niet zo van. Waarom, daar wordt geen enkele reden voor gegeven. Ik denk dat je een vrouw moet zijn om dat te voelen en als man moet je er maar naar raden, zal de regisseuse gedacht hebben? Ja, zo werkt het niet natuurlijk. Ik heb altijd het grootste respect voor vrouwen gehad, ben voor gelijke rechten en vind het dan ook ronduit belachelijk dat hoge functies in het bedrijfsleven etc nog voornamelijk aan ''de man'' worden vergeven. Tuurlijk was dit vroeger nog veel erger en is het niet meer dan normaal dat er zo'n beweging ontstond, maar als ik deze film zie en Wibro's bericht hierboven zo eens doorlees dank ik god op mijn blote knieeen dat ik die bewuste tijd niet mee heb hoeven maken, want wat een ongenuanceerd extremisme! Het meest belachelijke is nog het eind-pleidooi: die lachende vrouwen, getuige, psycholoog (doorvoor door het personage van Tol betoverd?) like: what the fuck?

Ik zal niet voor de laagste score gaan, daarvoor zijn de ''voor de tijd'' verfrissende docu stijl en hilarische rol van Frijda te vermakelijk voor, maar meer dan (1,5*) gun ik deze racistische pretentieuze draak niet!

Beklemmend psychologisch drama. Boeiende dialogen komen tot een eruptie in de rechtszaal. De oorlog tussen Man en Vrouw staat centraal. Het scenario slaat wellicht door maar de boodschap is heel duidelijk.

Meer interessant dan goed, ik raakte toch wel meer en meer geïntrigeerd. Dat komt vooral door de opmerkelijke sympathie van de psychiater, die gaandeweg ook steeds meer nare trekjes ontdekt bij haar eigen, op het eerste oog moderne, man. Het onvoorwaardelijk voor elkaar opkomen omdat het ook vrouwen zijn (en belangrijker, het slachtoffer een man) is een nogal extreme uiting van feminisme, maar niet ondenkbaar- ook nu leven we in tijden dat identiteit en loyaliteit steeds meer afgebakend worden door geslacht, huidskleur, religie, seksuele voorkeur, vul maar in. Een nogal bekrompen visie op de mens als je het mij vraagt. De psychologie erachter vind ik echter wel interessant en zal wel alleen te snappen zijn als je je sterk verbonden voelt met een groep die te maken heeft (gehad) met achterstelling, geweld of ander historisch onrecht.

Verder een leuk tijdsbeeld van begin jaren 80, in een smoezelig Amsterdam, met toch wel goed acteerwerk, al was Nelly Frijda soms wel op het randje van overacting. Maar het was geen makkelijke rol en ze slaat zich er toch goed doorheen.

De Stilte Rond Christine M. (1982) is een interessante feministische film, maar niet meer dan dat. Ik heb de film geamuseerd uitgekeken, maar zal er geen onvergetelijke herinneringen aan hebben. Wel mooi om Nelly Frijda (Ma Flodder) eens in een andere rol te zien, ik heb in ieder geval erg van haar rol in deze film genoten. 2,5*

Drie vrouwen vermoorden een man in een kledingboetiek. Een psychiater probeert op documentaire-achtige wijze uit te zoeken waarom de vrouwen dit gedaan hebben. En daar schuilt gelijk het grote manco van de film. Het is namelijk een speelfilm en geen documentaire. Op deze manier blijft het allemaal erg afstandelijk en voel je je als kijker weinig betrokken bij de vrouwen. Het zou net zo goed een toneelstuk kunnen zijn. Of een boek dat voorgelezen wordt. Ook gaat het ten koste van het achterliggende, zeker in die tijd nog zeer gevoelige, gedachtegoed van het feminisme en het feit dat vrouwen los willen komen van de mannenwereld. Pas in de laatste zeer opvallende rechtbankscene kijk je eindelijk naar een speelfilm. Die scene is dan ook gelijk het sterkste aan de hele film. En dat is toch wel jammer want de film had zeker wel wat in zich.