ad
  • 140.743 films
  • 6.737 series
  • 20.448 seizoenen
  • 461.566 acteurs
  • 284.211 gebruikers
  • 8.144.998 stemmen
Avatar
 
banner banner

The Great White Silence (1924)

Documentaire | 108 minuten
3,85 20 stemmen

Genre: Documentaire

Speelduur: 108 minuten

Oorsprong: Verenigd Koninkrijk

Geregisseerd door: Herbert G. Ponting

Met onder meer: Robert Falcon Scott, Herbert G. Ponting

IMDb beoordeling: 8,0 (1.034)

Oorspronkelijke taal: Engels

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Over The Great White Silence

In 1910 reist Herbert G. Ponting mee met het beroemde schip de Terra Nova, dat onder leiding van Robert Falcon Scott uitvaart naar de Zuidpool. Hoewel de reis primair een wetenschappelijke expeditie is, heeft Scott het doel gesteld om het meest zuidelijke punt van Antarctica te bereiken, zodat hij namens het Britse rijk de honneurs kan waarnemen. Ponting maakt verslag van het vertrek vanuit Lytellton, Nieuw-Zeeland, tot Antarctica en filmt de vele maanden die de bemanning daar moet rondbrengen. Dit stelt Ponting tevens in staat om het vele wildleven, zoals pinguïns, orka’s en zeeleeuwen, uitgebreid te filmen.

image

Externe links

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Dopke

Dopke

  • 687 berichten
  • 8316 stemmen

Voor Attenborough waren er natuurlijk al meerdere filmmakers die gefascineerd waren door natuurlijk schoon. Ponting was er vroeg bij (maar hij zal vast niet de eerste geweest zijn) en zijn inbreng is op z’n minst erg indrukwekkend te noemen. Je moet de film echter wel in die tijdsgeest kijken, want vandaag de dag zijn we natuurlijk met docu’s als March of the Pinguïns en aanverwanten enorm verwend. Aangezien dat dit in 1910 al is geschoten is het erg bewonderenswaardig hoe hij al een prachtig beeld heeft kunnen schieten van ijsschotsen, zeehonden, pinguïns en orka’s. De beelden van de BFI release zijn messcherp en ontzettend fraai om te zien. De aanpak van Ponting is mij wel iets te verhalend. In intertitels wordt verteld wat we gaan zien; ‘de baby pinguïn breekt uit zijn ei’ en vervolgens zien we dit. Wat ook een beetje vreemd was; eerst wordt bejubeld hoe de bemanning de jacht op de zeehonden opent voor het vlees en Ponting vervolgens een zeehondvrouwtje met kind toejuicht terwijl ze ontsnapt van de orka’s. Maar goed, los daarvan krijg je een goed beeld van de expeditie en zit de absolute meerwaarde in het einde van de film, waarbij fragmenten van het dagboek van Scott het verhaal vertellen van de verloren missie naar de meest zuidelijke punt. Erg indrukwekkend. Wat ik me nog afvraag, dit is geschoten rond 1910, waarom heeft het zo lang geduurd voordat de film is uitgebracht. Iemand enig idee?


avatar van Malick

Malick

  • 9014 berichten
  • 0 stemmen

Openingsfilm van het DMFF.


avatar van Bobbejaantje

Bobbejaantje

  • 756 berichten
  • 1213 stemmen

Tot voor kort had ik geen idee dat er beelden geschoten zijn van de race naar de Zuidpool, m.n.van de poging van de Britse expeditie van Robert Scott om er als eerste de vlag neer te planten. Waarschijnlijk is dit dé expeditie van de 20e eeuw, die omwille van haar tragische afloop bekender geworden is dan de expeditie van de Noorse ‘winnaars’.

Regisseur/cameraman van dienst is expeditiedeelnemer Herbert Ponting die ons voorziet van historische footage in de meest extreme temperaturen. We beleven de expeditie mee van bij de start in Lyttelton (Nieuw-Zeeland) met het inladen in de Terra Nova van Siberische pony’s, sleehonden, … en de aanmonstering van een op dat moment nog jolige bemanning. Ronduit indrukwekkende beelden van de eerste ijsberg die de weg kruist van de Terra Nova, de zeehonden, de kolonies pinguïns … Of wat dacht je van een partijtje voetbal bij -70°C (toch volgens de tussentitels)? Af en toe wordt gebruik gemaakt van monochroom filters (paars, geel) die alleen maar bijdragen aan de onwerkelijke ‘einde van de wereld’ sfeer. Heel fijn is de droge humor die insluipt in bepaalde tussentitels. En intussen veel bijgeleerd over het sociaal gedrag van de pinguïns, waarmee de bemanning af en toe ook lol had. Verder krijg je inzicht in de nauwgezette organisatie die met deze gevaarlijke onderneming gepaard ging, en de feitelijke doodsverachting van het kwartet deelnemers aan de finale rush, die voor hen allen fataal zou aflopen. Het is eigenlijk ontroerend om de beelden van dat kwartet te zien wanneer je hen ziet trekken, en ook wanneer ze dicht bij mekaar kruipen in hun tentje om mekaar warm te houden. Van de laatste honderden kilometers van Scott en zijn mannen bestaat geen beeldmateriaal, omdat Herbert Ponting was achtergebleven in het basiskamp. Dat ‘gat’ in de film wordt treffend opgevuld met beelden van Antarctica, een kaart met de route van het kwartet en uittreksels uit het beroemd geworden dagboek van Scott.

De recent gecomponeerde soundtrack van Simon Fisher kon me echter niet zo bekoren en heb gekozen voor de Oxygene Trilogy van Jean Michel Jarre, wat een uitstekende gezel bleek. Maar de beelden van deze docu zullen blijven getuigen van de ongebreidelde spirit van Robert Scott en zijn mannen, zoveel is zeker.


avatar van Flavio

Flavio (moderator films)

  • 2814 berichten
  • 3582 stemmen

Bijzondere documentaire bestaat uit grofweg twee delen: de beelden van de expeditie en de natuurbeelden. Wat de laatste betreft, het is wel aardig om te zien hoe zoiets gedaan werd in vroeger tijden, en sommige zaken doen wel de wenkbrauwen fronsen, met name de tussenkomst van de crew om een zeehondje van een orka te redden door een harpoen af te schieten. Maar verder is er niet zoveel nieuws onder de zon en werkten de talrijke tussentitels ook niet echt mee. Veel boeiender is het gedeelte over de expeditie. Mooie beelden van de boot die door het ijs breekt, de imposante ijsbergen (wat zou daar nu nog van over zijn vraag ik me af) de crew met de honden en pony's vormen de opmaat naar de tragedie die zich in het laatste deel van de film ontvouwt.

Ponting was daar niet bij maar heeft een aantal scenes vooraf opgenomen, als de mannen bv de tent opzetten en daarna gaan eten en slapen zou dat volgens de chronologie van de film ergens halverwege de expeditietocht moeten zijn, maar aangezien Ponting het basiskamp nooit heeft verlaten zal het eerder zijn geschoten. Het doet weinig af aan de film, die vergezeld wordt van een gevarieerde soundtrack van Simon Fisher Turner die bij mij wel in de smaak viel, van banjogetokkel tot ambient en opera met op het eind Abide with Me.