D-Tox (2002)

Zoutloze hap met Stallone die enigszins veelbelovend begint maar al snel wegzakt in clichématigheid en andere flauwigheden. Erg gemiddeld allemaal.

Stallone zet hier een verbazingwekkend sterke rol neer als getraumatiseerde politieagent en bewijst wederom dat de Razzie Award van slechtste acteur van de afgelopen decennia schromelijk overdreven is. De rest van de cast doet het grotendeels ook erg goed, al blijf het een probleem dat het script niemand echt goed uitgediept heeft.

De achtergronden (besneeuwde berglandschappen en kille, betonnen tunnels) zijn goed gekozen en geven een beklemmend en geisoleerd gevoel. Het jammere blijft een beetje het verhaal zelf: voornamelijk de hele therapie lijkt nergens te werken, de motieven van Kris Kristofferson's personage blijven vaag en al die groepsgesprekken zijn een lachertje.

Een leuke avondsnack, die nergens echt diep gaat, maar voor een Stallonefilm behoorlijk origineel is.

Tegenvaller. Begon niet gek maar ik vond het echt jammer dat ze naar die ontwenningskliniek gingen. Ik had liever gezien dat Jake achter de seriemoordenaar zat. Nu is het een groepjescliche wat niet boeiend blijft tot het einde. Toestand buiten met de wind oogt niet echt fresh, verder nog wat rare montage-stukjes. Toch leuk om Stallone in deze rol te zien, het is niet alleen pure actie maar er komen ook wat woorden aan te pas.

Beetje zwak over het algemeen.

Suffe film, gebeurt weinig. Had geen band met de personages en vond het allemaal maar een slechte The Thing rip off. Was verder ook niet heel spannend.

Veel te haastig filmpje, onvoldoende

Zwakke thriller die hier en daar inderdaad wat weg heeft van The Thing, maar dat niveau wordt echter nergens gehaald.

De setting is in ieder geval mooi te noemen. In een afgelegen complex, liggend in de sneeuw en ogend als een soort van bunker, ligt dar in ieder geval een goede basis voor een film. Helaas komt dat niet helemaal uit de verf. De personages zijn allemaal vrij vlak en blijven dat ook, waardoor ze nooit echt gaan boeien. Sylvester Stallone doet zijn best speelt op momenten best redelijk, maar weet mij niet echt als personage te overtuigen.

De film heeft een paar aardige momenten, maar komt qua spanning nooit echt goed los. Vooral in het middengedeelte zakt de film op een gegeven moment behoorlijk in. Er had in die fase bijvoorbeeld wat meer met het wantrouwen jegens elkaar gedaan kunnen worden, waardoor je automatisch ook wat meer spanning creëert, maar dat gebeurt helaas niet. Uiteindelijk komt de film op het einde nog wel een beetje los, maar ook niet in die mate dat je echt op het puntje van je stoel zit.

De film is behoorlijk vlak, qua personages nogal stereotiep en niet spannend genoeg om echt te boeien en dat ondanks de erg mooie locatie en het onaangename kille sfeertje. Er had veel meer uitgehaald kunnen worden.

2,0*

Matige Stallone-film, met erg veel potentie. De cast is verrukkelijk, zo ook de plot en setting, maar er wordt maar weinig gedaan met de gegeven elementen. De acteurs spelen op de automatische piloot en het verhaal kabbelt zich maar wat voort. Met een wat kundigere regisseur had hier iets moois ingezeten.

2,5*

“I see you, but you don't see me.”

Aardige thriller die vooral qua sfeer indruk maakt. Naargeestig, grauw, en zeker de bunker en winterse omstandigheden zorgen voor een perfecte thrillersfeer. Stallone doet het goed en ook Dutton, Patrick en Kristofferson zijn sterk op dreef. De rest van de cast maakt minder indruk, en ook het script laat wat steken vallen. Wie de uiteindelijke seriemoordenaar is komt niet als een verrassing, en voorspelbaar is D-Tox dan ook zeker. Het laatste gedeelte is best spannend, maar er is niets wat niet al in ontelbare andere thrillers eerder is gedaan.

Geen topfilm van Stallone maar vond m niet onaardig.

Beetje rommelig.

Maar voor een druilerige zondagmiddag is ie te pruimen

Aardig.

Stallone in een horrorfilm, als dat maar goed gaat. Als acteur heeft hij best aardige rollen gespeeld en naarmate de beste man ouder werd begon hij ook wat zelfzekerder te zijn en weet hij waar hij voor gemaakt is. Deze Eye See You zit meer in de tijd waarin hij nog moest uitvogelen wie hij was, maar dat maakt zijn prestatie niet perse minder.

Opvallend aan deze film is dat het vroeg met een redelijk nare scene opent, zeker gezien de vrouw van Stallone al binnen 10 minuten op een redelijk gruwelijke wijze het lootje legt. Als je de omschrijving nog niet hebt gelezen is dat verrassend, maar ik ging de film dan ook blanco in en dat wist toch wel bij vlagen een aardige verrassing af te leveren. Tevens gooit de film na 20 minuten zijn roer om.

Een film die eerst op de zoveelste detectivefilm lijkt wordt uiteindelijk een sfeervolle whodunitfilm. Dat levert enkele zeer sfeervolle plaatjes op en regisseur Gillespie weet de ontwenningskliniek goed in te richten. Het ziet er creepy uit en is ook gebouwd op een bijzonder afgelegen locatie die makkelijk goed voer is voor wat lekkere horror.

Jammer genoeg wil de film nooit optimaal spannend worden, ondanks dat het best wel wat lugubere scenes kent. In zijn geheel maakt de film gewoon teveel kabaal. De soundtrack ligt er te dik bovenop en de film kent iets te veel tempo om echt subtiel spannend te zijn, toch wel vaak de soort spanning die bij dit soort films van belang is.

Stallone doet het aardig en de onthulling is verrassend te noemen, maar in zijn geheel is het toch het vermaak dat deze film op de been houdt. Zowel de spanning als het mysterieaspect zelf hadden beter uitgewerkt mogen worden, het rommelige verloop is wat de film tegenhoudt om goed te worden. Verder wel best aardig te noemen.

“Booze is a slow burn, but it's suicide all the same.”

Mwah, het voelt toch wel aan als een slappe politiethriller die eigenlijk niet veel weg heeft van een horrorfilm. Nadat ik ‘Schwarzenegger’ in een horrorfilm heb gezien en ik zag dat deze film op ‘Netflix’ aangeboden werd moest ik deze toch wel kijken. Zeker omdat ik dan beide films in de ‘Horrorfilm Challenge’ ook heb gezien en heb gelogd, het werd dan ook wel eens tijd om de film met de ‘horrortag’ van ‘Stallone’ op te zetten.

En ik moet zeggen, het begon erg veelbelovend. Ik vond het plot al wat cliché maar, zeker met de eerste moord weet de film toch binnen te vallen, en dat is dan ook letterlijk gezien. Hier kreeg ik overigens wel de nodige horrorfeelings bij, aangezien hij heel mooi opgeknoopt aan het plafond hing, met beiden ogen doorboort en een politieknuppel door zijn strot geduwd. Daarna kent de film nogmaals zo’n moment, met de vrouw van ‘Malloy’ maar, daarna kakt de film volledig in en word het niet meer als een dramatische boel die eigenlijk zijn volledige kracht verliest.

Het verhaal is in het begin erg boeiend, waar we onze ontmoeting hebben met een seriemoordenaar die het puur gemunt heeft op politieagenten, hij verteld dat dit te maken heeft met iets wat in het verleden is gebeurt tussen hem en ‘Malloy’. Wanneer hij de vrouw van ‘Malloy’ vermoord op gruwelijke wijze (zoals hier boven uitgelegd), raakt hij in een verslaving van alcohol. Hij wordt meegenomen naar een afkickkliniek waar hij met andere ambtenaren in een afkick proces komt. Het gaat een tijd goed tot er weer vreemde dingen gebeuren en de moordenaar blijkt hem gevolgd te zijn naar deze kliniek en moord nu langzamerhand iedereen uit die daar rond loopt. Na een kat en muis spel weet ‘Malloy’ hem te vinden en vermoord hem dan wel weer op vrij harde wijze waarna de film eigenlijk vrij snel eindigt.

‘Stallone’ acteert overigens niet heel verkeerd in deze film, een beetje zoals we van hem gewend zijn, en dat is niet altijd even goed. Maar, wat ik wel vind is dat deze film toch wel tot zijn slechtere behoort, het begin is erg leuk en het einde wordt wel weer wat vermakelijk (neem de laatste 10 minuten) maar daar tussen in is het wel echt erg saai. En het labeltje horror heeft hij niet verdient, zo schrikbarend waren de scenes niet.

2.5*

D-Tox een typische actiefilm waarbij je krijgt wat je er van tevoren van verwacht. Veel actie en minimaal aan verhaal en een Stallone die zijn best doet.