Sedmikrásky (1966)

Oke, als je dit ziet als een 'reguliere' film kan ik me voorstellen dat de associatie met Tatum & Jennifer opkomt. Moet je dus ook niet doen. Daisies is avant-garde kunst en daarvoor gelden andere wetten.

Vervolgens blijft het moeilijk hier iets zinnigs over te zeggen. Ik zag nooit absurdere mise-en-scene, de soundtrack overtreft ruimschoots die van Rabbits als het gaat om de mate van bizarheid en ik wed dat maar weinig regisseurs zo durven te kloten met kleurenfilters als hier gebeurt.

Genoeg geweldige ideeen met dito uitwerking dus. Of het daarmee een goede film is weet ik niet. Interessant en inventief in ieder geval wel. Dikke 3* van mij.

Ik ga enigszins mee met de review van Sai, zij het gematigd. Ik moest een paar keer wel grinniken namelijk, maar het is allemaal behoorlijk gedateerd. De montage en het kleurgebruik in bepaalde scenes was wel heel aardig gedaan.

Heerlijke experimentele feministische anarchistische film, die naast een stortvloed aan visuele vondsten ook nog eens de bourgouisie door de mangel haalt.

Ik had al lang beelden van deze film op Youtube gezien en het was dan ook wachten op een goede DVD hiervan. En met de versie van Second Run is die er. De film ziet er prachtig uit en wordt bijgestaan door een docu over de regisseuse.

4,5*

ik kan het maar niet geloven... alweer een illusie minder! vroeger zo genoten van deze onzin, nu mij zo zitten ergeren! bah!!!

Kijk dit zijn nou aangename vondsten tussen de tweedehands DVD's.

Had er nooit eerder van gehoord, maar schijnbaar baanbrekende Tsjechische avantgarde uit 1966 door een vrouwelijke regisseur.

Tsja we herkennen Bunuel (Viridiana) en Zazie dans le Metro en natuurlijk ander Tsjechisch werk uit die tijd (Jiri Menzel, Milos Forman).

De film heeft schitterende scenes en mooie beelden (en wild geflits met kleurfilters)....wel met enige regelmaat in de slapstick-mode en dat trekt het soms wat teveel in de comedy-hoek en weg van de venijnige anarchistische en feministische film die het ook deels is.

Daisies (Sedmikrásky) is een van de meer anarchistische, feministische films van de Tsjechische 'New Wave' cinema, behoorlijk avant-garde en absurd in vorm. Vera Chytilová was de enige vrouwelijk regisseur in Tsjechië in deze periode, en zeker in zijn historische context is het interessant om te zien, maar het is geen goed voorbeeld van toegankelijke cinema.

De experimentele aard van deze film is soms net iets teveel, althans voor mij. Een non-lineaire narratief kan ik uitstekend waarderen en inventieve montage en kleurgebruik ook, maar met schaapachtig lachende, springende, vervelende meisjes heb ik meer moeite. Uiteraard was het doel om deze meisjes zich te laten misdragen (dit wordt in het begin van de film immers aangekondigd), maar dat maakt het nog niet prettig om naar te kijken. Ik heb me bij vlagen kapot geërgerd aan de slapstick en de nogal aanwezige geluidseffecten.

Hoewel de film met zijn korte speelduur en dynamische scènes niet saai wordt, vermoed ik dat een hoop hedendaagse kijkers niet goed zullen weten wat ze met deze film aanmoeten. Ik ben daar in ieder geval een van. Fallussymbolen in partjes geknipt zien worden was misschien een essentieel onderdeel van het feminisme, maar dat heeft voor mij geen toegevoegde waarde in de cinema. Uiteraard is Sedmikrásky wel interessant als voorbeeld van New Wave en als feministische uiting, maar ik had meer nodig dan dat om te kunnen zeggen dat ik van een film heb kunnen genieten.

Ik vond dit wel een leuke experimentele film, waarin de twee vrouwelijke hoofdrolspelers zich lekker kunnen uitleven en net als de regisseuse bijzonder feministische trekjes vertonen.

Het oogt ook typisch jaren zestig en is waarschijnlijk wel hevig beïnvloed door de Franse New Wave cinema, met Godard in het bijzonder. Daisies is een weinig toegankelijke film, omdat er maar zeer weinig plot in het verhaal te ontdekken is. De twee hoofdrolspeelsters giechelen er op los en halen nogal wat streken uit, waarbij het soms wel leuk is, maar soms ook nogal flauw. Regisseuse Vera Chytilová experimenteert er ondertussen ook behoorlijk op los en voorziet Daisies van bijna elk mogelijke kleurenfilter, wat wel een grappige en interessante toevoeging is op het geheel.

Daisies zal geen persoonlijke favoriet van mij worden, maar is wel een grappig experiment geworden. De korte speelduur is een goede keuze gebleken. Het algehele niveau is wel wat wisselend. Soms is het flauw, soms best geslaagd. Ik heb me in ieder geval genoeg vermaakt om hier wel een voldoende aan kwijt te kunnen.

3,0*

Maffe film. Een serie slapstickachtige sketches waarin twee vrouwen evil willen zijn en vooral alle verwantwoordelijkheid laten varen. Feministisch misschien, anarchistisch zeker. Vooral ook ondanks zijn korte speelduur wat lang. En uiteindelijk meer interessant dan echt goed.

3.0*

Inderdaad, later zag ik ook zo'n zelfde cut, die best bijzonder en knap gemaakt is!

Tot nu toe ben ik nog niet echt onder de indruk van de films van Chytilova, maar deze is nog wel bijzonder en vermakelijk. Irritant ook, want op en gegeven moment wil je de kop van de dames wel afknippen en gelukkig doen ze dit zelf al!

Ook al een film die is geband: vanwege 'het afbeelden van baldadig gedrag'. Deze film - en 'Fruit of Paradise'- van Chytilova zijn wel totaal andere films dan die van de andere New Wave regisseurs (op Elo Havetta en Pavel Jurácek na misschien).

Het surrealistische hier spreekt mij niet zo aan. Het lijkt zoals wendyvortex zegt inderdaad wat op Malle's Zazie dans le Metro of Godard zijn geneuzel en daar was ik ook al niet weg van. Dan zie ik liever het bizarre van Jodorowsky, en dergelijke.

Door de korte speelduur bleef de irritatie nèt binnen de perken voor een voldoende.

Mooie absurdistische klucht over twee meiden die volledig los gaan. Irritant vond ik die dames zeker niet. Maar ja, ik houd nu eenmaal van baldadige jonge vrouwen. Op visueel vlak vond ik het ook allemaal best mooi. De montage en het gebruik van kleurenfilters vond ik zelfs zeer geslaagd. Het enigste minpuntje was voor mij het gooi- en smijtwerk met eten aan het einde. Dat had wel wat minder gemogen.

4,0*

Het is al eerder geconstateerd: de politieke Praagse lente van 1967 werd vooraf gegaan door uitspattingen van artistieke vrijheid. Wie van psychedelica houdt zit goed met 'Sedmikrasky' (Madeliefjes) van regisseur Vera Chytilova, een bijna anderhalf uur durende trip met overdadige kleurenfilters, vlinders, appels aan de boom des levens en scharen die sloten, eten en zelfs het filmbeeld door midden knippen. Twee stoute meisjes maken er een enorme puinhoop van en lopen uiteindelijk letterlijk tegen de lamp.

Een heel aparte, beetje gekke, film. Heel uniek. Niet voor iedereen weggelegd, maar ik houd erg van de kunstzinnige, eigenzinnige stijl en ik vind het van begin tot eind interessant. Duurt niet te lang of te kort. Zeer vermakelijk, wat mij betreft, al is het geen film die ik vaak wil zien. Ik ben bang dat het leuke of verrassende er dan een beetje van af gaat. 4,5*

Twee zusjes vervelen zich zo intens dat ze besluiten verdorven te leven hetgeen vooral inhoudt dat ze eindeloos veel mannen dumpen en (op kosten van anderen) obsessief eten. Bij deze film gaat het niet om het narratief maar om het spel, zowel qua (psychedelische) cinematografie als qua het leven van de meisjes die immers niets serieus nemen. Het maakt het cynisme en de verwoesting wat de welvaartsstaat in die tijd meebracht nog opvallend vrolijk en bevrijdend: de film is zo vooral een fantastisch tijdsbeeld van het hippietijdperk en het anticipeert de Praagse Lente.

De vraag is hoe je verdorven definieert. Rot, slecht en pervers of toch eerder als decadent, pretentieus en zedeloos? De twee zusjes kwamen me eerder ondeugend en wat decadent over. Als het dat maar is, dacht ik de hele film door. Toch geeft de film een belangrijke kijk op hoe een samenleving waarden, normen en regels bepaalt. Daaraan gekoppeld is de handhaving en de sanctionering ervan bij overtredingen cruciaal of je ontaardt in een goddeloze maatschappij. “Ik doe lekker mijn zin, want er is toch niemand om mij te straffen”.

Deze ietwat ondeugende brave versie legt dit wat bloot. Mede doordat de film humoristisch en speels is aangepakt. Ook de ondersteunende muziek is eerder opwekkend dan dreigend. Verder wat leuke opsmuk met diverse kleurenfilters en wat geinigheden met die puzzelmozaïek.

Experimentele films kunnen vaak strontvervelend zijn. Was dus een beetje huiverig. Gelukkig ten onrechte.

Het is eigenlijk een soort aaneenschakeling van losse absurdistische scenes. Maar naast de komedie wordt er ook constant geëxperimenteerd met kleur en vorm. Voor z’n tijd vast baanbrekend, maar nog steeds oogt het fris en kijkt het makkelijk weg.

Het is in die zin een voorloper van Monty Phyton en in mindere mate ook van allerlei absurdistische duo’s als Koot en Bie en Toren 9.

Op visueel gebied ken ik ook weinig zo gedurfde films. Zappa’s 200 Motels gaat hierin nog veel verder. Wel

4 jaar later. Daar moest ik sowieso sterk aan denken, omdat de twee dames in deze film wel zusjes lijken van de GTO.

Enfin, ik heb me er goed mee vermaakt. Zowel met de humor als met de vormgeving. Welke boodschap hiermee verteld wordt, geen idee. Maar ook zonder heeft dit bestaansrecht.

4*

Girls want to have fun, maar wat doe je als ge je stierlijk verveelt, bedorven zijt, het begrip liefde niet vat, dan maar gemakshalve gaat profiteren en zijt ge dan happy, of doet ge alsof en verandert een oorlog daar iets aan ?

Experimentnteel met geslaagde scènes maar helaas na een tijdje een zich repeterend gedoe.

De twee meiden zijn wel erg goed gecast voor hun rol.

Een kleine 3,5 omwille voor het verrassende en toch een zekere frisheid in het begin.

De film is ergens wel raar maar laten we wel wezen: zo heel gek is dit anno 2025 ook niet meer. Op zich prima gemaakt op momenten maar ik denk ook vaak dat men maar wat deed. Dat ziet er soms best oké uit maar lijkt geen enkele functie te hebben en is eerder een op zichzelf staande gimmick (denk aan die kleurenfilters die steeds veranderen bij het gesprek). Af en toe wel prima montage, op een bepaalde manier intrigerend maar die 75 minuten zijn echt te lang om te boeien door een matig middenstuk en een finale die te lang duurt. 2,5*.