Una Lucertola con la Pelle di Donna (1971)

Vermakelijk filmpje, gevuld met nachtmerrieachtige visioenen en hier en daar wat functioneel bloot

Er zaten af en toe ook best mooie shots in (en wat experimenteel gewiebel met de camera waar ik dan weer niet zo gecharmeerd van was).

Met de locaties was het ook dik in orde, vooral de oude verlaten kathedraal op het einde van de film.

Dat alles werd begeleid door muziek van Ennio Morricone en het irritante gefluit van Inspecteur Corvin.

Alleen is de term horror ook hier niet echt op zijn plaats en kan ik rustig Patat quoten bij "Don't Torture a Duckling".

Mijn eerste film van Fulci en ik moet zeggen, het is me zeker niet slecht bevallen. Het deed me een beetje denken aan de films van Argento die ik gezien heb, qua stijl en genre (Profondo Rosso en Suspiria) maar echt veel referentiekader heb ik nog niet wat "Italiaanse horror" betreft.

Hoewel dit inderdaad eigenlijk meer een psychologisch thriller-drama is trouwens. Van het verhaal kon ik nog het meest genieten, lekker psychoanalytisch en best aardig uitgewerkt (nogal eens een valkuil als regisseurs diepzinnig psychologisch willen gaan doen).

De nachtmerrieachtige visioenen waren ook mooi inderdaad. En alle mooie meiden natuurlijk (tja, Italianen hè).

Gewoon een kleine aanrader dus al met al, dit fijne Fulci-filmpje.

Het door Fulci zelf geschreven Lizard in a Woman's Skin is, in vergelijking met zijn alom geroemde zombiefilms, een erg volwassen werk. We zien een Fulci die veel belang hecht aan een degelijk scenario en daarmee mooi in de buurt komt van giallo-grootheden Bava en Argento. Van style over substance is weliswaar geen sprake, maar toch laat Fulci niet na voldoende aandacht te besteden aan esthetiek. Knappe editing en een psychedelische cameravoering sluiten perfect aan bij de dromerige baseline van deze whodunnit.

Lange tijd wordt de kijker in alle mogelijke richtingen gestuurd wat betreft het motief en de identiteit van de moordenaar, maar naar aloude giallo-maatstaven valt het doek in een allesverklarende slotscène. Gezien de relatief abstracte insteek van Lizard in a Woman's Skin had het einde gerust wat subtieler, en ja zelfs vager gemogen. Nu doet Fulci te hard z'n best om de kijker in de juiste richting te duwen, terwijl een beetje giswerk beter zou rijmen met het zweverige karakter van de film.

Vergeleken met Argento's werk, waar vooral in diens toppers beroep wordt gedaan op Claudio Simonetti voor hallucinante soundtracks, blijft Morricone hier wat hangen in vervelende samples. De nerveuze deuntjes ondergraven hetgeen een magische film had kunnen worden. In dat opzicht zie je toch dat pakweg een Profondo Rosso naar een ander niveau wordt getild door prachtige melodische muziek.

Wie een gorefest verlangt kan zich trouwens maar beter beperken tot het splatterwerk van Fulci. Lizard in a Woman's Skin laat sporadisch een spatje bloed en een blote borst zien, maar draait voornamelijk om het betere speurwerk. Na het uur wordt de spanning erin gegooid met een zenuwsleupende achtervolgingssequentie in een leegstaand kerkgebouw. Efficiënt in beeld gezet en een mooie bekroning voor de mysterieuze verhaallijn tot dusver.

Min of meer bogend op dezelfde thematiek valt Lizard in a Woman's Skin in een adem te noemen met The Psychic. Een wat serieuzere film met andere woorden die liefhebbers van de giallo niet onberoerd mag laten.

Sfeervol is weer afkomstig van een film van Fulci.

begon erg sterk zoals met de begin scene. Mooie zoals gewoonlijk van Morricone. Ook de sets en belichting geven sfeer aan deze film. Ook goede close ups. Vond de eerste helft wel wat intenser dan de tweede helft van de film. Niet echt een horror. Er zit wel wat bloed in en de scene met die dieren was ook niet zo smakelijk. Een zeer goede film diein een dromerige sfeer een sterke film neerzet. De film had bij de laatste helft wat interessanter gemogen. 4,0.

Ongetwijfeld door acid-gebruik geinspireerde giallo.De setting in Londen zal wel een eerbetoon aan Hitchcock zijn,en de film voelt ook aan als een Hitch zoals hij die gemaakt zou hebben als hij begin seventies een dopehead van begin '20 zou zijn geweest.De film verwijst trouwens ook duidelijk naar de hippie en dopecultuur van die tijd,met een schuine blik naar Charles Manson achtige toestanden

Fulci is niet te scheutig met gore,maar zoals reeds gememoreerd bevat de film een scène die absoluut ongeschikt is voor dierenvrienden en je niet snel meer vergeet.

Ingenieuze plot die iets te slim wil zijn,maar toch niet uit de bocht vliegt.Bolkan is weer ok en vele mooie vrouwen die we in het uiterst aangename eerste kwartier,dat vooruitloopt op euro-softporn uit de seventies,in volle glorie mogen bewonderen,zijn natuurlijk mooi meegenomen.De muziek van Morricone is redelijk,maar behoort niet tot zijn beste.

Aardige thriller van Fulci dus die er imho verkeerd aan deed door over te stappen op zombie pulp.

De film begint als psychedelische trip waarvan de grens tussen stijlvol en sleazy erg dun in. Wervelend in beeld gebracht, met een 60's ogend Londen als setting. Een kleurrijke, onbezorgde 'feel' die net als Umberto Lenzi's Oasis of Fear schatplichtig lijkt te zijn aan Blow-Up van Antonioni.

De film is in zijn geheel zeer stijlvol gefilmd, maar het suggestieve wordt na verloop van tijd helaas ingewisseld voor een nogal typisch, weinig memorabel moordmysterie.

Desalniettemin een eerder 'volwassen' prent, alleszins naar Fulci's normen.

Redelijke giallo van Fulci. Vooral de droomscenes weten de film een typische sfeer te geven. Het einde was dan weer nogal voorspelbaar, anno 1971 zou die plotwending waarschijnlijk nog niet vaak gebruikt zijn, maar in 2011 voelt het nogal achterhaald en saai.

Toffe Fulci, maar nergens echt baanbrekend. Het surrealistische sfeertje in het begin is wat raar voor wie voornamelijk de horror-Fulci gewend is, maar een interessante stijloefening is het zonder meer te noemen. Dat Fucli uiteindelijk weinig kaas heeft gegeten van een goede Giallo wordt na verloop van tijd helaas duidelijk. Nergens wordt Lizard in a Woman's Skin (wel erg vette titel) zo goed als bijvoorbeeld een betere Argento. Daar mist deze film een goede spanningsopbouw voor. Fulci lijkt niet helemaal te weten welke richting op te slaan en dat maakt van dit filmpje een beetje een onduidelijke zit. Toch aardig om gezien te hebben voor een fan van grootmeester Lucio Fulci.

3*

Ook een aardig weetje: de film had oorspronkelijk 'La Gabbia' ('The Cage', vanwege de 'gevangenschap' van de hoofdrolspeelster in een drukkend milieu) moeten gaan heten, maar wegens de Argento filmtitels die ook allemaal vrij lang waren en met dieren te maken hadden, werd geprobeerd op diens populariteit mee te liften en voor deze titel gekozen.

Hoogtepunt uit het giallo-genre dat floreerde in de jaren zeventig.

Italiaanse Hitchcock-achtige films met waanzinnige plots en met een flinke dosis sex en geweld. In de jaren 80 verdween het subgenre eigenlijk volkomen in de Italiaanse horror-boom met regisseur Lucio Fulci die uiteindelijk de titel master of gore mocht gaan opeisen.

Dit is echter een uitermate stijlvolle film met wat licht psychedelische trekjes en één gruwelijke gore-scene waar de dierenbescherming niet blij van zal worden.

Het plot is weer een ondoorgrondelijke lappendeken van verdachten - zo'n beetje de hele cast lijkt wel in aanmerking te komen.

Visueel, qua plot en qua technische afwerking beter dan dat we ooit van Fulci hadden kunnen denken.

Hoogtepunt uit de Europeese jaren zeventig cinema.

Meesterwerk!

La Gabbia dus.

Meesterlijk? Bij vlagen zekerlijk. Maar het einde had juist in de sfeer al het voorgaande geheel in (psychedelica) stijl mogen (moeten) eindigen. Ook het vele psycho-geneuzel en opnieuw interpreteren van eerdere vertoonde feiten werd me op een goed moment wel een beetje teveel van het goede.

Blijven wel over schitterend geschoten scenes, met de ene keer het accent op de gore, dan weer meer trippy scenes en hier en daar wat smullige pikanterij. Het verhaal doet bij dit alles maar weinig ter zake, als het al te volgen was. Bolkan vind ik trouwens een prachtactrice, na ''Don't Torture...'' de tweede (Fulci-)prent die ik met haar zag.

Nu al benieuwd naar een volgende kijkbeurt:

3,5*.

Goede detective van het leukere soort. Dat vind je toch alleen in Italie? Het camerawerk mag je rustig grotesk noemen. Grote ruimten. Stevig inzoomwerk van bovenaf. Dat zag er erg goed uit. Stijlvol ingerichte ruimtes bovendien. Mooie editing ook. Zoals de scene over schilderen met messen op een wit doek. Lekker stevig onderbouwd met geluid. Muziek was ook goed. Met name het fluiten van de politierechercheur. (knipoog naar Once upon a time?) Hij deed het wel wat vaak trouwens, zelfs zo erg dat zelfs zijn medespelers hem op de vingers gingen tikken.

Het spannende verhaal wordt inderdaad even helemaal uitgelegd maar ach.. laat dat de pret nou niet drukken. Ik wist toch al redelijk snel hoe het ogeveer zat.

WOW, erg verrassende film! Super-stijlvol, prachtig gefilmd en gefotografeerd, heerlijke sfeer... Meer van dat!

Vond dit toch wat tegenvallen. Aardig verhaaltje, maar weinig spannend of sfeervol. Doe mij maar Argento, die vind ik toch een stuk stijlvoller in dit genre. Opent sterk, maar weet dat niveau nergens te evenaren.

3*

Na alle positieve reacties viel deze wat tegen. Don't torture a duckling toch veel beter en sfeervoller. Maar niet slecht overigens. De tweede helft ging een beetje vervelen.

Met de pulp die Fulci later zou gaan maken in het achterhoofd is het, op wat kenmerkende gore momentjes na, bijna onvoorstelbaar dat dit van hem afkomstig is. De regie is hier dan wel een stuk vakkundiger, zo had ik hem nooit in staat geacht tot het vertellen van een verhaal dat niet op een bierviltje samen valt te vatten. Natuurlijk gaat het daar hier verder niet om en is het vooral de bevlogen, speelse, psychedelische montage die de film kenmerkt en de momenten van actie vlot doen verlopen. Je zag het vaker in die tijd maar de camera standpunten zijn hier wel erg bizar en ongewoon. Ik weet niet zoveel van techniek maar bepaalde shots hier worden vanuit alle hoeken van de kamer benaderd, wat een bijzonder bevreemdend effect geeft. Maar ook de droomsequenties (die anatomisch ontlede honden zou zomaar een voorbode kunnen zijn van die aap uit de clip van Nine Inch Nails, brr) zijn heerlijk luguber en doen haar werk dus goed.
De dubs en dat slappe onnavolgbare gelul van die detectives voelen dan weer wat te gedateerd en halen regelmatig de vaart eruit, wat een hogere beoordeling dan toch weer wat in de weg staat. Ik zal, vrees ik, toch wat meer giallo's moeten gaan zien eer ik hier geheel aan gewend ben en ze wat meer op waarde zal kunnen schatten, maar mijn enthousiasme is hiermee toch net weer dat beetje meer ontvlamd. (3*)

Nice:

Lucio Fulci's Lizard in a Woman's Skin Prepped for Blu-ray

fijn, dan wacht ik nog even.

Daar kan ik inkomen

Vroeg of laat, ze komen allemaal aan de beurt.

de grunt schreef:

(quote)

Daar kan ik inkomen

Vroeg of laat komen ze allemaal aan de beurt.

Ik heb bij een hoop films gewacht hoor. Zeker als bij gebrek aan Blu-ray de beschikbare dvd's of pindakazen niet al te best zijn. En die Italianen willen nogal eens brakke printjes hebben.

Die dvd van Il Grande Silenzio is vreselijk bijv. Zodra die op blu komt, liefst op het label van Arrow / Eureka / Criterion, gaat hier de vlag uit!

jup, goed voorbeeld. Die heb ik dus inderdaad in die teleurstellende kwaliteit gezien. En ik zanikte er ook over wellicht was mijn oordeel anders wel hoger uitgevallen, moeilijk te bepalen in welke mate zoiets meespeelt.

Het zou niet meer dan 0.5 punt mogen uitmaken mijns inziens.

Echter is het landschap van deze western de grootste troef van de film (naast Kinski). Mooiere vergezichten heb ik zelden op mijn netvlies gehad in een western. Dus ik zie hem met een blu-ray (mits in volle glorie gerestaureerd) nog wel een keer omhoog schieten bij jou..

Hele fraaie remaster van Fulci's classic. Gaan we werk van maken

Als je bedenkt dat Lucio Fulci later Splatter-regisseur zou worden zou je je dat bij het zien van deze film op de gore scènes na eigenlijk moeilijk voor kunnen stellen. De film is veel beter dan zijn latere Giallo The New York Ripper en qua verhaal eigenlijk beter dan alles wat hij later zou maken.

Carol droomt dat ze haar buurvrouw heeft vermoord. Enkele dagen later komt ze erachter dat haar buurvrouw echt is vermoord, precies zoals zij gedroomd had.

Als je Fulci's zombiefilms hebt gezien zou je niet voor mogelijk hebben gehouden dat hij op zo'n manier een verhaal kan vertellen. A Lizard in a Woman's Skin is spannend en boeit van begin tot einde. Iedereen is verdacht en op Hitchcockiaanse wijze weet Fulci de kijker te misleiden. De twist aan het einde was opzich goed, al had het minder droog gebracht mogen worden. Het acteerwerk van de film was prima en de dub helemaal zo slecht nog niet. De film kwam ook best Brits over voor een Giallo.

Hoewel Fulci erin slaagt om op een goede manier het verhaal te vertellen en de film een aantal gave surrealistische droomscènes heeft, vind ik de film visueel verder een beetje rommelig. De cinematografie is niet heel erg sterk en mijn versie had vaak wazig beeld waardoor het leek alsof de camera de hele tijd out-of-focus was. Verder had er best een standaard of steadycam gebruikt mogen worden, de hele film lijkt uit de losse hand gefilmd te zijn zo erg trilt het (wat dat betreft best modern want tegenwoordig zie je dat altijd). Ook de zoom-functie wordt naar mijn mening wat te vaak gebruikt. Ondanks dat vond ik wel dat Fulci op een hele gave manier gebruik maakt van reflecties in deze film en Fulci gebruik zowaar een split-screen en split-diopter shots net als Dario Argento en Brian De Palma destijds deden.

Dat Fulci later de Godfather of Gore zou worden is trouwens hier al duidelijk zichtbaar. Niet alleen zijn de moordscènes best wel bruut en komen er zelfs darmen aan te pas, maar er zit ook een super akelig shot in van een laboratorium met dierenproeven. Nu zag ik meteen dat heb nep was (Fulci mag dan een gorehound zijn hij is geen monster), maar de dierenbescherming was daar niet zo zeker van. Er werd een rechtszaak gehouden waarin Special effects-genie Carlo Rambaldi de nephonden liet zien om te bewijzen dat het nep was. De scène bleef echter zeer controversieel.

De muziek van Ennio Morricone (die man heeft zowat aan iedere Giallo uit de jaren '70 gewerkt lijkt het) zette weer een prima sfeertje. Al vond ik zijn muziek voor Argento's films vele male beter. In Four Flies on Grey Velvet komt de funky 70s sound goed over, hier vond ik het een beetje cacofonisch.

Alles bij elkaar toch een zeer degelijke film van Lucio Fulci. Qua cinematografie vind ik The Beyond en Zombi 2 toch echt vele male beter, maar qua plot is deze onovertroffen in zijn oeuvre. Een must-see voor de Giallo liefhebber.

Een Italiaanse Giallo in een Engels jasje, daar zijn er meer van. Zorg dan wel dat je een Engels gedubte versie hebt, anders ratelen al die Britten in vlot Italiaans, hetgeen de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Eigenlijk is het gewoon een nogal rommelige 'who-dun-it' met hier en daar een sausje horror, wat gore, wat bloot en wat suspense.

Het zal wel duidelijk zijn dat ik er niet kapot van was. Het begint met hallucinerende droombeelden, een rare psych en veel mensen die de raarste zaken 'nomaal' noemen. Florinda Bolkan doet haar best, maar ze heeft alleen getormenteerde blikken in huis. Oké, een film uit de jaren zeventig, maar ik kan er niet meer zo goed tegen. Toen was ook het adagium 'hoe ingewikkelder hoe beter'. Nou, dat is hier goed gelukt.

Na het rommelige en verwarrende begin komt er gelukkig nog wel enige lijn in en zijn de verschillende 'twists' nog wel uit elkaar te houden. En het Britse sfeertje met z'n Engelse kastelen en auto's is wel aardig. Maar de ontknoping is niet erg geloofwaardig. Dat schijnt ook niet nodig te zijn bij een Giallo. Maar kan iemand mij eens uitleggen waarom het bloed in een Giallo er altijd uitziet als rode verf? Is het nou zo moeilijk om bloed op bloed te laten lijken?

Erg sterke koppeling van de lange droomsequentie aan het (sterke) giallo verhaal. Goed gefilmd, mooie vrouwen, zo nu en dan aardige gore & stijlvolle scènes en ook nog een aantal fraaie en langgerekte achtervolgingen. Veel meer heb ik niet nodig met een biertje erbij. Fulci is echt een held.

Wel aardige giallo maar ook deze Fulci valt uiteindelijk weer tegen. Een pluspunt is het scenario, dat zit redelijk in elkaar. Verder doet Bolkan het wel goed in de hoofdrol en zat er een gedenkwaardige, maar uiteindelijk niet terzake doende scène in met die opengereten honden. Voornaamste minpunten: de jongen met het zakmes is wellicht de minst angstaanjagende killer ooit, en de lelijke implantaten van Anita Strindberg.

Aardig filmpje, maar niet helemaal mijn ding. Geef mij maar mooi films als 'The Beyond' van Fulci. Dat is pas horror. Dit is gewoon een thriller. Leuk, maar ik ga hem niet nog een keer weer kijken.

Dit is weer typisch een film die ik nog een keer zal moeten zien om exact te weten hoe de vork nu precies aan de steel zit. Ik word namelijk vaak afgeleid tijdens scènes die vol zitten met detective geneuzel en nog meer oeverloos geklets. Wel belangrijke scènes blijkt achteraf maar ik heb gewoon te weinig geduld om mij daarop te concentreren. Ik moet het hebben van scènes zoals die achtervolging in die verlaten kathedraal bij voor beeld en niet te vergeten die nachtmerrieachtige visioenen met naakte dames o.a. Een andere scène die veel indruk maakte maar niet in positieve zin was die met die ontlede honden. Nogal smakeloos. Partij van de Dieren, kom er maar in.

Verder valt er nog te vermelden dat ik deze film qua stijl toch wel totaal anders vond dan Fulci's Non Si Sevizia un Paperino (1972) die ik eergisteren bekeken heb maar die ik toch wel beter vond.

3,0* met grote kans op herziening.