Una Lucertola con la Pelle di Donna (1971)

Je zou op het eerste gezicht niet zeggen want deze film komt van Lucio Fulci gekend van zijn zombiefilms. Na het bekijken van deze giallo ontdek je wel hier en daar de kenmerken van deze regisseur. Er zitten een paar gore scènes in de film zoals de brute moord in de droomsequentie en de ontlede honden in het laboratorium. Maar deze giallo moet het meer hebben van een vernuft scenario waarbij de kijker in het begin van de film onmiddellijk op het verkeerde been wordt gezet door de nachtmerries van Carol (Florinda Bolkan). Een stijlvolle dame die hallucinerende droombeelden heeft over haar buurvrouw Julia Durer (Anita Strindberg) die seksfeestjes geeft in haar huis. De hallucinaties worden sfeervol gebracht en de brute moord wordt fantastisch op een erotische manier in beeld gebracht door de twee dames Carol en Julia. Er passeren heel wat verdachten met elk hun motief zoals haar man Frank ( Jean Sorel ), zijn dochter Joan ( Ely Galleani ), twee drugsverslaafden Jenny en Hubert (Penny Brown en Mike Kennedy), de vader van Carol (Leon Genn). Het is aan de inspecteur (Stanley Baker) om uit te vissen hoe de vork in de steel zit. En het is een complexe puzzel die hij moet ontrafelen. Het Brits sfeertje bij deze giallo is best aardig : mooie locaties zoals het kasteel waar de vader woont, bekende gebouwen, de kathedraal… Vooral de laatste locatie is een sterke troef van de film waar een geweldige achtervolgingsscène plaats heeft. De slotscène wordt misschien wel wat simpel en droogjes gebracht, maar die twist zag ik toch niet meer aankomen. 7,5/10

Heb m kennelijk 10 jaar geleden al eens gezien. Kon me er echter niks van herinneren. Was toen ook niet zo enthousiast. Nu iets meer. Vond het sfeertje wel fijn en het mysterie is best aardig. Wel zijn er weer net iets te veel plotwendingen. Iets waardoor dit genre me nooit helemaal kan bekoren. Wel een van de betere in z’n soort.

Ruime 3,5

De film opent met een krachtige droomsequentie en daarmee is de toon gezet. Wat volgt is een mix van psycho-analyse, psychedelica, Hitchcock (The Birds, Vertigo) en Agatha Christie. Visueel een pareltje met sterk camerawerk en toplocaties. De inventieve gore moet ook vernoemd worden. De scene met verminkte honden was zo sterk dat Fulci het voor de rechtbank mocht gaan uitleggen na een klacht van de dierenbescherming. En er is de prachtige psychedelische score van maestro Morricone.

De verhaallijn is complex en zet me eigenlijk aan om het nog eens te herbekijken. Dat zou zeker geen straf zijn want zoals gezegd is het mooie cinema. Voor de personages moet je het dan weer niet herbekijken. Zoals het een echte giallo betaamt, vind je hier namelijk geen sympathieke figuren terug. Fair enough.

Toch fijn dat ik na al die karrenvrachten films bij de horrorchallenge 2024 nog steeds gewoon een Bava of een Fulci op kan zetten die ik nog nooit heb gezien. Het worden wel zo langzamerhand iets kleinere werkjes, maar A Lizard in a Woman's Skin kom je toch zeker wel eens in 'de lijstjes' tegen. Met een plekje #914 in de TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films is het wellicht geen Zombi 2, The Beyond, City of the Living Dead of Don't Torture a Duckling, maar ik was alsnog benieuwd. Fulci is Fulci.

In deze mystery thriller met horror elementen is Carol Hammond de dochter van een prominente Engelse politicus die enorm te lijden heeft onder nachtmerries, waarin ze deelneemt aan bizarre orgieën. Oeh la la. Op een dag wordt haar buurmeisje dood in haar bed gevonden en lijken de dromen van Carol realistischer te zijn dan ze aanvankelijk dacht.

Fijn geschoten met prima art direction en dito vrouwelijk schoon, is Una Lucertola con la Pelle di Donna geen straf om naar te kijken. Ook niet om te luisteren trouwens, aangezien Ennio Morricone de deuntjes voor zijn rekening nam. Beetje jammer dat die inspecteur Corvin er telkens doorheen fluit. Filmliefhebbers die Fulci waarderen om zijn iets nadrukkelijkere horror, moeten voorbereid zijn dat dit element hier niet erg aanwezig is. Maar verder is het best een genietbaar werkje.

3,4*

Na vele spaghettiwestern en slapstickkomedies te hebben gemaakt, bracht 1969 (One On Top Of The Other) een ommekeer, met een film in een genre waar de Italiaanse regisseur Lucio Fulci voor altijd mee geassocieerd zou worden. Om vervolgens in 1971 mogelijk één van zijn het beste werk af te leveren (al zullen er ook nog meerdere andere volgen!) Een schitterende giallo-horrorthriller.

Het verhaal speelt zich af in Londen en draait om Carol Hammond (de bloedmooie Florinda Bolkan), die erotische dromen ervaart over buurvrouw Julia Durer (Anita Strindberg). Nadat ze droomt van een bloedige moord op diezelfde buurvrouw blijkt dit geen droom maar werkelijkheid. De film is een wervelwind met afleidingsmanoeuvres, ongebruikelijke plotdetails en personages die al dan niet antwoorden geven...op het mysterie

Een liefdesscène met twee naakte vrouwen was destijds behoorlijk controversieel. En de film moest voor de hondenscène in de rechtbank bewijzen dat de effecten van Carlo Rambaldi animatronics waren. De productie werd grotendeels in Engeland opgenomen, met een internationale cast en hoewel sommige acteurs hun moedertaal spraken op de set, zijn die later uiteraard in het het Engels nagesynchroniseerd. En natuurlijk ontbreek een ​​eigenzinnige muziekscore van Ennio Morricone niet!

Met ongelooflijk trippy, met een vage grens tussen moord en dromen, zwaar van extravagante erotische elementen en psychedelische beelden en een paar bloederige scènes. is dit van talloze giallo die nog volgen, één van de beste, zo niet toch zeker één van de betere!