Una Lucertola con la Pelle di Donna (1971)

Vermakelijk filmpje, gevuld met nachtmerrieachtige visioenen en hier en daar wat functioneel bloot

Er zaten af en toe ook best mooie shots in (en wat experimenteel gewiebel met de camera waar ik dan weer niet zo gecharmeerd van was).

Met de locaties was het ook dik in orde, vooral de oude verlaten kathedraal op het einde van de film.

Dat alles werd begeleid door muziek van Ennio Morricone en het irritante gefluit van Inspecteur Corvin.

Alleen is de term horror ook hier niet echt op zijn plaats en kan ik rustig Patat quoten bij "Don't Torture a Duckling".

Het door Fulci zelf geschreven Lizard in a Woman's Skin is, in vergelijking met zijn alom geroemde zombiefilms, een erg volwassen werk. We zien een Fulci die veel belang hecht aan een degelijk scenario en daarmee mooi in de buurt komt van giallo-grootheden Bava en Argento. Van style over substance is weliswaar geen sprake, maar toch laat Fulci niet na voldoende aandacht te besteden aan esthetiek. Knappe editing en een psychedelische cameravoering sluiten perfect aan bij de dromerige baseline van deze whodunnit.

Lange tijd wordt de kijker in alle mogelijke richtingen gestuurd wat betreft het motief en de identiteit van de moordenaar, maar naar aloude giallo-maatstaven valt het doek in een allesverklarende slotscène. Gezien de relatief abstracte insteek van Lizard in a Woman's Skin had het einde gerust wat subtieler, en ja zelfs vager gemogen. Nu doet Fulci te hard z'n best om de kijker in de juiste richting te duwen, terwijl een beetje giswerk beter zou rijmen met het zweverige karakter van de film.

Vergeleken met Argento's werk, waar vooral in diens toppers beroep wordt gedaan op Claudio Simonetti voor hallucinante soundtracks, blijft Morricone hier wat hangen in vervelende samples. De nerveuze deuntjes ondergraven hetgeen een magische film had kunnen worden. In dat opzicht zie je toch dat pakweg een Profondo Rosso naar een ander niveau wordt getild door prachtige melodische muziek.

Wie een gorefest verlangt kan zich trouwens maar beter beperken tot het splatterwerk van Fulci. Lizard in a Woman's Skin laat sporadisch een spatje bloed en een blote borst zien, maar draait voornamelijk om het betere speurwerk. Na het uur wordt de spanning erin gegooid met een zenuwsleupende achtervolgingssequentie in een leegstaand kerkgebouw. Efficiënt in beeld gezet en een mooie bekroning voor de mysterieuze verhaallijn tot dusver.

Min of meer bogend op dezelfde thematiek valt Lizard in a Woman's Skin in een adem te noemen met The Psychic. Een wat serieuzere film met andere woorden die liefhebbers van de giallo niet onberoerd mag laten.

Sfeervol is weer afkomstig van een film van Fulci.

begon erg sterk zoals met de begin scene. Mooie zoals gewoonlijk van Morricone. Ook de sets en belichting geven sfeer aan deze film. Ook goede close ups. Vond de eerste helft wel wat intenser dan de tweede helft van de film. Niet echt een horror. Er zit wel wat bloed in en de scene met die dieren was ook niet zo smakelijk. Een zeer goede film diein een dromerige sfeer een sterke film neerzet. De film had bij de laatste helft wat interessanter gemogen. 4,0.

Toffe Fulci, maar nergens echt baanbrekend. Het surrealistische sfeertje in het begin is wat raar voor wie voornamelijk de horror-Fulci gewend is, maar een interessante stijloefening is het zonder meer te noemen. Dat Fucli uiteindelijk weinig kaas heeft gegeten van een goede Giallo wordt na verloop van tijd helaas duidelijk. Nergens wordt Lizard in a Woman's Skin (wel erg vette titel) zo goed als bijvoorbeeld een betere Argento. Daar mist deze film een goede spanningsopbouw voor. Fulci lijkt niet helemaal te weten welke richting op te slaan en dat maakt van dit filmpje een beetje een onduidelijke zit. Toch aardig om gezien te hebben voor een fan van grootmeester Lucio Fulci.

3*

Hoogtepunt uit het giallo-genre dat floreerde in de jaren zeventig.

Italiaanse Hitchcock-achtige films met waanzinnige plots en met een flinke dosis sex en geweld. In de jaren 80 verdween het subgenre eigenlijk volkomen in de Italiaanse horror-boom met regisseur Lucio Fulci die uiteindelijk de titel master of gore mocht gaan opeisen.

Dit is echter een uitermate stijlvolle film met wat licht psychedelische trekjes en één gruwelijke gore-scene waar de dierenbescherming niet blij van zal worden.

Het plot is weer een ondoorgrondelijke lappendeken van verdachten - zo'n beetje de hele cast lijkt wel in aanmerking te komen.

Visueel, qua plot en qua technische afwerking beter dan dat we ooit van Fulci hadden kunnen denken.

Hoogtepunt uit de Europeese jaren zeventig cinema.

Meesterwerk!

Met de pulp die Fulci later zou gaan maken in het achterhoofd is het, op wat kenmerkende gore momentjes na, bijna onvoorstelbaar dat dit van hem afkomstig is. De regie is hier dan wel een stuk vakkundiger, zo had ik hem nooit in staat geacht tot het vertellen van een verhaal dat niet op een bierviltje samen valt te vatten. Natuurlijk gaat het daar hier verder niet om en is het vooral de bevlogen, speelse, psychedelische montage die de film kenmerkt en de momenten van actie vlot doen verlopen. Je zag het vaker in die tijd maar de camera standpunten zijn hier wel erg bizar en ongewoon. Ik weet niet zoveel van techniek maar bepaalde shots hier worden vanuit alle hoeken van de kamer benaderd, wat een bijzonder bevreemdend effect geeft. Maar ook de droomsequenties (die anatomisch ontlede honden zou zomaar een voorbode kunnen zijn van die aap uit de clip van Nine Inch Nails, brr) zijn heerlijk luguber en doen haar werk dus goed.
De dubs en dat slappe onnavolgbare gelul van die detectives voelen dan weer wat te gedateerd en halen regelmatig de vaart eruit, wat een hogere beoordeling dan toch weer wat in de weg staat. Ik zal, vrees ik, toch wat meer giallo's moeten gaan zien eer ik hier geheel aan gewend ben en ze wat meer op waarde zal kunnen schatten, maar mijn enthousiasme is hiermee toch net weer dat beetje meer ontvlamd. (3*)

Als je bedenkt dat Lucio Fulci later Splatter-regisseur zou worden zou je je dat bij het zien van deze film op de gore scènes na eigenlijk moeilijk voor kunnen stellen. De film is veel beter dan zijn latere Giallo The New York Ripper en qua verhaal eigenlijk beter dan alles wat hij later zou maken.

Carol droomt dat ze haar buurvrouw heeft vermoord. Enkele dagen later komt ze erachter dat haar buurvrouw echt is vermoord, precies zoals zij gedroomd had.

Als je Fulci's zombiefilms hebt gezien zou je niet voor mogelijk hebben gehouden dat hij op zo'n manier een verhaal kan vertellen. A Lizard in a Woman's Skin is spannend en boeit van begin tot einde. Iedereen is verdacht en op Hitchcockiaanse wijze weet Fulci de kijker te misleiden. De twist aan het einde was opzich goed, al had het minder droog gebracht mogen worden. Het acteerwerk van de film was prima en de dub helemaal zo slecht nog niet. De film kwam ook best Brits over voor een Giallo.

Hoewel Fulci erin slaagt om op een goede manier het verhaal te vertellen en de film een aantal gave surrealistische droomscènes heeft, vind ik de film visueel verder een beetje rommelig. De cinematografie is niet heel erg sterk en mijn versie had vaak wazig beeld waardoor het leek alsof de camera de hele tijd out-of-focus was. Verder had er best een standaard of steadycam gebruikt mogen worden, de hele film lijkt uit de losse hand gefilmd te zijn zo erg trilt het (wat dat betreft best modern want tegenwoordig zie je dat altijd). Ook de zoom-functie wordt naar mijn mening wat te vaak gebruikt. Ondanks dat vond ik wel dat Fulci op een hele gave manier gebruik maakt van reflecties in deze film en Fulci gebruik zowaar een split-screen en split-diopter shots net als Dario Argento en Brian De Palma destijds deden.

Dat Fulci later de Godfather of Gore zou worden is trouwens hier al duidelijk zichtbaar. Niet alleen zijn de moordscènes best wel bruut en komen er zelfs darmen aan te pas, maar er zit ook een super akelig shot in van een laboratorium met dierenproeven. Nu zag ik meteen dat heb nep was (Fulci mag dan een gorehound zijn hij is geen monster), maar de dierenbescherming was daar niet zo zeker van. Er werd een rechtszaak gehouden waarin Special effects-genie Carlo Rambaldi de nephonden liet zien om te bewijzen dat het nep was. De scène bleef echter zeer controversieel.

De muziek van Ennio Morricone (die man heeft zowat aan iedere Giallo uit de jaren '70 gewerkt lijkt het) zette weer een prima sfeertje. Al vond ik zijn muziek voor Argento's films vele male beter. In Four Flies on Grey Velvet komt de funky 70s sound goed over, hier vond ik het een beetje cacofonisch.

Alles bij elkaar toch een zeer degelijke film van Lucio Fulci. Qua cinematografie vind ik The Beyond en Zombi 2 toch echt vele male beter, maar qua plot is deze onovertroffen in zijn oeuvre. Een must-see voor de Giallo liefhebber.

Erg sterke koppeling van de lange droomsequentie aan het (sterke) giallo verhaal. Goed gefilmd, mooie vrouwen, zo nu en dan aardige gore & stijlvolle scènes en ook nog een aantal fraaie en langgerekte achtervolgingen. Veel meer heb ik niet nodig met een biertje erbij. Fulci is echt een held.

Wel aardige giallo maar ook deze Fulci valt uiteindelijk weer tegen. Een pluspunt is het scenario, dat zit redelijk in elkaar. Verder doet Bolkan het wel goed in de hoofdrol en zat er een gedenkwaardige, maar uiteindelijk niet terzake doende scène in met die opengereten honden. Voornaamste minpunten: de jongen met het zakmes is wellicht de minst angstaanjagende killer ooit, en de lelijke implantaten van Anita Strindberg.

Dit is weer typisch een film die ik nog een keer zal moeten zien om exact te weten hoe de vork nu precies aan de steel zit. Ik word namelijk vaak afgeleid tijdens scènes die vol zitten met detective geneuzel en nog meer oeverloos geklets. Wel belangrijke scènes blijkt achteraf maar ik heb gewoon te weinig geduld om mij daarop te concentreren. Ik moet het hebben van scènes zoals die achtervolging in die verlaten kathedraal bij voor beeld en niet te vergeten die nachtmerrieachtige visioenen met naakte dames o.a. Een andere scène die veel indruk maakte maar niet in positieve zin was die met die ontlede honden. Nogal smakeloos. Partij van de Dieren, kom er maar in.

Verder valt er nog te vermelden dat ik deze film qua stijl toch wel totaal anders vond dan Fulci's Non Si Sevizia un Paperino (1972) die ik eergisteren bekeken heb maar die ik toch wel beter vond.

3,0* met grote kans op herziening.

Je zou op het eerste gezicht niet zeggen want deze film komt van Lucio Fulci gekend van zijn zombiefilms. Na het bekijken van deze giallo ontdek je wel hier en daar de kenmerken van deze regisseur. Er zitten een paar gore scènes in de film zoals de brute moord in de droomsequentie en de ontlede honden in het laboratorium. Maar deze giallo moet het meer hebben van een vernuft scenario waarbij de kijker in het begin van de film onmiddellijk op het verkeerde been wordt gezet door de nachtmerries van Carol (Florinda Bolkan). Een stijlvolle dame die hallucinerende droombeelden heeft over haar buurvrouw Julia Durer (Anita Strindberg) die seksfeestjes geeft in haar huis. De hallucinaties worden sfeervol gebracht en de brute moord wordt fantastisch op een erotische manier in beeld gebracht door de twee dames Carol en Julia. Er passeren heel wat verdachten met elk hun motief zoals haar man Frank ( Jean Sorel ), zijn dochter Joan ( Ely Galleani ), twee drugsverslaafden Jenny en Hubert (Penny Brown en Mike Kennedy), de vader van Carol (Leon Genn). Het is aan de inspecteur (Stanley Baker) om uit te vissen hoe de vork in de steel zit. En het is een complexe puzzel die hij moet ontrafelen. Het Brits sfeertje bij deze giallo is best aardig : mooie locaties zoals het kasteel waar de vader woont, bekende gebouwen, de kathedraal… Vooral de laatste locatie is een sterke troef van de film waar een geweldige achtervolgingsscène plaats heeft. De slotscène wordt misschien wel wat simpel en droogjes gebracht, maar die twist zag ik toch niet meer aankomen. 7,5/10

De film opent met een krachtige droomsequentie en daarmee is de toon gezet. Wat volgt is een mix van psycho-analyse, psychedelica, Hitchcock (The Birds, Vertigo) en Agatha Christie. Visueel een pareltje met sterk camerawerk en toplocaties. De inventieve gore moet ook vernoemd worden. De scene met verminkte honden was zo sterk dat Fulci het voor de rechtbank mocht gaan uitleggen na een klacht van de dierenbescherming. En er is de prachtige psychedelische score van maestro Morricone.

De verhaallijn is complex en zet me eigenlijk aan om het nog eens te herbekijken. Dat zou zeker geen straf zijn want zoals gezegd is het mooie cinema. Voor de personages moet je het dan weer niet herbekijken. Zoals het een echte giallo betaamt, vind je hier namelijk geen sympathieke figuren terug. Fair enough.

Toch fijn dat ik na al die karrenvrachten films bij de horrorchallenge 2024 nog steeds gewoon een Bava of een Fulci op kan zetten die ik nog nooit heb gezien. Het worden wel zo langzamerhand iets kleinere werkjes, maar A Lizard in a Woman's Skin kom je toch zeker wel eens in 'de lijstjes' tegen. Met een plekje #914 in de TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films is het wellicht geen Zombi 2, The Beyond, City of the Living Dead of Don't Torture a Duckling, maar ik was alsnog benieuwd. Fulci is Fulci.

In deze mystery thriller met horror elementen is Carol Hammond de dochter van een prominente Engelse politicus die enorm te lijden heeft onder nachtmerries, waarin ze deelneemt aan bizarre orgieën. Oeh la la. Op een dag wordt haar buurmeisje dood in haar bed gevonden en lijken de dromen van Carol realistischer te zijn dan ze aanvankelijk dacht.

Fijn geschoten met prima art direction en dito vrouwelijk schoon, is Una Lucertola con la Pelle di Donna geen straf om naar te kijken. Ook niet om te luisteren trouwens, aangezien Ennio Morricone de deuntjes voor zijn rekening nam. Beetje jammer dat die inspecteur Corvin er telkens doorheen fluit. Filmliefhebbers die Fulci waarderen om zijn iets nadrukkelijkere horror, moeten voorbereid zijn dat dit element hier niet erg aanwezig is. Maar verder is het best een genietbaar werkje.

3,4*

Na vele spaghettiwestern en slapstickkomedies te hebben gemaakt, bracht 1969 (One On Top Of The Other) een ommekeer, met een film in een genre waar de Italiaanse regisseur Lucio Fulci voor altijd mee geassocieerd zou worden. Om vervolgens in 1971 mogelijk één van zijn het beste werk af te leveren (al zullen er ook nog meerdere andere volgen!) Een schitterende giallo-horrorthriller.

Het verhaal speelt zich af in Londen en draait om Carol Hammond (de bloedmooie Florinda Bolkan), die erotische dromen ervaart over buurvrouw Julia Durer (Anita Strindberg). Nadat ze droomt van een bloedige moord op diezelfde buurvrouw blijkt dit geen droom maar werkelijkheid. De film is een wervelwind met afleidingsmanoeuvres, ongebruikelijke plotdetails en personages die al dan niet antwoorden geven...op het mysterie

Een liefdesscène met twee naakte vrouwen was destijds behoorlijk controversieel. En de film moest voor de hondenscène in de rechtbank bewijzen dat de effecten van Carlo Rambaldi animatronics waren. De productie werd grotendeels in Engeland opgenomen, met een internationale cast en hoewel sommige acteurs hun moedertaal spraken op de set, zijn die later uiteraard in het het Engels nagesynchroniseerd. En natuurlijk ontbreek een ​​eigenzinnige muziekscore van Ennio Morricone niet!

Met ongelooflijk trippy, met een vage grens tussen moord en dromen, zwaar van extravagante erotische elementen en psychedelische beelden en een paar bloederige scènes. is dit van talloze giallo die nog volgen, één van de beste, zo niet toch zeker één van de betere!