Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (2004)

Dit is een geweldige film met een aantal van mijn favoriete komedie-acteurs, waaronder Ferrell, Carell en Rudd. Vooral de humor van Ferrell is mijn type humor, zo droog als de klote en vol met eigendunk. Ook Carell als nerveuze nerd en Rudd als wannabe ladiesman. Jah geweldig dit.

Het is een beetje erop of eronder, met dit soort films. 'k had er meer van verwacht. Het aantal grappen vond 'k nogal laag. De enige keer waar 'k een aantal keren heb moeten lachen, was tijdens het dwarsfluitoptreden.

Er duikt wel heel wat bekend volk op in deze film: Luke Wilson, Ben Stiller, Jack Black, Tim Robbins, Vince Vaughn, ...

Tja, 'k heb hem eens gezien, maar 'k had er wel veel meer van verwacht.

Doet wat het moet doen, leuke cast. Beter dan Old School die ik de dag erna zag.

Ondanks de toch behoorlijke cast heeft deze film mij niet echt kunnen bekoren. Te kinderachtige grappen, flauwe hap.

Onvoldoende.

Redelijk.

Het liefdesplotje is vreselijk en een paar personages zijn ook niet echt leuk, maar toch is Anchorman best een vlot tussendoortje. De grappen zijn meestal geslaagd in hun flauwheid en dat is toch ook al iets.

Will Ferrell wisselt goeie met minder goeie momenten af. Dit gaat op voor zowel zijn droogkloterige scènes als zijn schreeuwpartijen, al moet hij zien dat hij daar niet te vaak naar grijpt.

Christina Applegate is vrij irritant, maar de stortvloed aan cameo's (Jack Black!) maakt e.e.a. goed.

Redelijk als (eenmalig) tussendoortje, maar daar blijft het ook bij.

Gevleide 3

Maargoed dat het kwestie van 'mening' is. Mijn opmerking was dan ook als statement bedoeld. Niet te serieus worden jongens.

Ik vind de humor van Will Feral gewoon prachtig. Die vent kan zo goed een idioot nabootsen. Dat sommige humor flauw is kan zijn, maar dit wordt ook afgewisseld met sterke humor, daarom is deze humor juist prachtig.

Als je mij naar the naked gun laat kijken ga ik langzaam dood aangezien dit alleen maar flauwe humor is

Destijds gezien op Film 1 en met name de eerste helft van de film is best aardig en leuk. Daarna vond ik het een wat flauwe film worden. De cast is eigenlijk best indrukwekkend want er spellen toch best veel acteurs in mee die het best gemaakt hebben en ook vaak in komische films te zien zijn. En dan doel ik natuurlijk op Steve Carell, Paul Rudd en in mindere maten David Koechner. De cast (m.u.v. de tenenkrommende Christina Applegate) maakt het eigenlijk ook de moeite waard om deze film te bekijken want het verhaal opzicht is niet echt leuk. Zeker geen hoogvlieger deze komedie maar dankzij de duur en de cast is hij wel goed te doen.

Droog en dom met Will Ferrell op z'n best. Steve Carell was erg grappig als mongool... en voor de rest van de cast geld eigenlijk hetzelfde Gewoon een ontzettend domme komedie dus als je daar van houdt is dit een meesterwerk. In Februari naar de bioscoop voor deel 2.

Heerlijke humor.

Een zeer komische film met Will Ferrell, die al zijn grappen en grollen tevoorschijn mag toveren als nieuwslezer die jaloers is op het succes van zijn vriendin. Steve Carell steelt stiekem de show, maar sowieso zitten er een aantal leuke bijrollen in de film die zorgen voor een paar pareltjes aan sketches. Er kan heerlijk gebulderd worden om de lekker flauwe, platte en bizarre humor. Inclusief een pratende hond en een versie van Starland Vocal Band's hit 'Afternoon Delight', die met gemak het origineel overtreft.

Zeer goed.

Deze film balanceerde erg op mijn grens van wat ik nog grappig vind en wat ik te flauw vind.

Eigenlijk kwam ik er tijdens het kijken van de film er niet goed uit.

Tot ik tijdens de aftiteling de bloopers zag. De geïmproviseerde no-nonsens humor is én flauw én grappig.

Conclussie: Leuk, maar ik heb de meeste acteurs in betere films gezien. *3.0

Niks aan. Unrated of niet. De jazzfluit, Pleasure Town, het liefdesliedje, allemaal hopeloos flauw. Ik ben al geen fan van Ferrell, zijn geblèr is zelfs onuitstaanbaar. Met deze Burgundy kan ik dan ook helemaal niks. Meestal loopt er in de bijrolletjes dan nog wel iemand grappig te doen, maar dat is hier ook niet het geval. Op zich aardig hoe Carell allerlei willekeurige onzin uitkraamt, maar binnen dit onnozele sfeertje landt het maar mondjesmaat.

Het hondje met de beugel is nog leuk, daarna gaat het kwaad tot erger. Tegen de tijd dat de cameo's zich gaan opstapelen en er een of ander gevecht losbarst, is de film allang om zeep. Kleine opleving wanneer het centrale duo elkaar verbaal te lijf gaat tijdens een aftiteling, maar verder is het meer knikkebollen dan iets anders. Dieptepunt speelt zich af rondom de telefoontjes. Een komedie waarvan de bloopers leuker zijn dan de film zelf.

Zeer onderhoudende film waar ik een aantal keren erg om heb kunnen lachen. Vooral de scenes met de hond waren onvergetelijk. De cast doet het verder prima. Vooral Steve Carell is goed op dreef in een kleine bijrol.

Erg goed.

Will Ferrell.. Ondanks dat ik nog lang niet alles van hem gezien heb, behoort hij toch wel een beetje tot mijn favoriete komieken. Op de een of andere manier komt het zelden in me op om een film van hem te kijken, maar als ik er een kijk is het wel vrijwel altijd een leuke film.

Zo ook Anchorman. Deze past perfect in het rijtje van zijn andere films. Vrijwel al komedies die ik gezien heb bevatten dezelfde soort, melige, humor. Maar Anchorman spant daar dan wel de kroon. Toch heb ik me prima vermaakt met deze film. Het verhaal is zowaar origineel te noemen en de typetjes zijn erg leuk. Will Ferrell is op dreef als ietwat excentrieke nieuwslezer en ook Paul Rudd en David Koechner zorgen meer dan eens voor een lachmoment. Toch is het vooral Steve Carrell die hier opvalt. Hij hoeft haast maar in beeld te verschijnen en ik moest al lachen. Geweldig figuur Verder bevat de film een schat aan cameo's: Ben Stiller, Jack Black, Vince Vaughn, Tim Robbins en Luke Wilson. Volgens mij de eerste keer dat er in een film als deze ook echt gebruik wordt gemaakt van die namen en dan ze niet alleen maar aanwezig zijn om onverwacht met hun kop in beeld te komen en één zinnetje, dat 'iets' met zijn of haar carrière te maken heeft te roepen. Vooral dat massagevecht was erg lachwekkend. Krankzinnig, maar wel heel leuk.

Christina Applegate vormde daarnaast ook een sympathieke en aangename toevoeging. De scènes tussen haar en Ferrell zorgen ook meer dan eens voor een leuk moment. Of het nou om liefde of rivaliteit gaat: de twee lijken perfect op elkaar ingespeeld te zijn. Hoe flauw de film soms ook wordt, vervelend wordt het nooit. Altijd een risico, dit soort komedies, omdat ze oftewel heel grappig of strontvervelend kunnen zijn. Wat dat betreft valt deze onder dezelfde categorie als Step Brothers: hoe bonter, hoe leuker. Het hele gegeven van het kinderachtige, slechte, nieuwsteam is zó simpel.. maar het slaat gewoon aan. Minpunten vond ik nauwelijks aanwezig. Dan moet ik al 'de clichés' gaan noemen, maar er zou oprecht iets mis zijn met de film als die er niet in zaten.

Anchorman: The Legend of Ron Burgundy is sowieso een van de leukste komedies die ik de afgelopen tijd ben tegengekomen. De DVD cover heeft mij er lang van weerhouden om deze eens te gaan kijken omdat ik niet zo goed wist wat dit moest voorstellen. Na het bekijken van de daadwerkelijke film weet ik dat nog steeds niet, maar ik weet wel dat ik het allemaal erg leuk vond. Ik kijk zelfs zowaar uit naar het vervolg in februari. Ik neig naar 4*, maar ga nu nog voor een half puntje lager. Ik ben benieuwd hoe ik hier na de herziening tegenover sta.

3,5*

Satire op een glamoureuze mannenwereld.

Lawaaierige bekkentrekkerij al te veel aanwezig ipv wat fijnere humor.

Niet komisch genoeg om leuk te zijn. Flauwe Amerikaanse humor.

Herzien na een kleine tien jaar en nog steeds erg grappig. Hier en daar een beetje aan de te flauwe kant, maar de cast is bijzonder goed op dreef en de leuke momenten (en hilarische dialogen) zijn amper te tellen. Ben nu wel benieuwd geworden naar het iets later uitgebrachte Wake Up, Ron Burgundy:The Lost Movie, een tweede film rond dezelfde personages, volledig opgebouwd uit restmateriaal van het origineel.

Heerlijke komedie! Het absurde nieuwsteam met Ferrel als uithangbord vond ik echt hilarisch. Naast Burgundy is Steve Carrell het leukst. De chemie tussen Ferrel en Applegate is er en zorgt ervoor dat die scenes geen vervelende toevoeging zijn. Dat kan namelijk ook helemaal verkeerd uitvallen. Dat gebeurt echter totaal niet en ondanks het zoete einde is het prima te pruimen. Al met al gewoon heerlijk vermaak vol leuke (ook al zijn ze soms flauw) grappen. Absoluut hoogtepunt was voor mij het massale gevecht tussen alle nieuwsstations. 4*

Aardige film waarin een mannelijke nieuwslezer zich bedreigd voelt als een vrouw haar intrede doet. Soms grappig, soms flauw, vaak beiden. De hele jaren '70 setting maakt de film juist leuker en is ook goed neergezet. Een lekker vlot tempo en een leuke cast met aardig wat bekende namen. Met gemak 3.0 sterren.

Wat een ongelofelijke boutfilm is dit. Ik zet zelden tot nooit een film af maar deze heb ik gewoon gestopt na 3 kwartier

Will Ferrell, de droge komiek is geslaagd gecast voor de rol van achorman Ron Burgundy die ijdel

egocentrisch is en te maken krijgt met een aardverschuiving met diens plek als er een vrouwelijke

journaal-presentatrice als concurrent wordt aangenomen (heus, in de jaren '70 had de gevestigde orde

van mannelijke journaallezers daarmee te maken, al is het altijd beter een vrouw te nemen als hostess).

Een film die ondanks zijn arsenaal aan plat vermaak (die slaan als een platte hand in je gezicht) werkt

dankzij de vibe. Ferrell ziet er zonder te zeggen al belachelijk uit, Christina Applegate staat stevig

in haar schoenen (ook al is dit voor haar capaciteiten op 10 procent van haar kunnen) en soms zijn er

fysieke grappen die wel werken (dat ze op kantoor printers tegen elkaar aangooien, het hondje dat van de

brug wordt getrapt).

Het is een parodie op het wereldje binnen de contreien van de overgang van de jaren '70 naar '80 met

foute haarknipsels.

Zijn nieuwskompanen zijn tot het irritante (de redneck), sullige (Steve Carell) of overdreverige (de gladde

versierder, hé Paul Rudd) aan en dat maakt het minder prettig. Gelukkig is daar Vince Vaughn nog.

Geef mij Apatow maar als producer. Want waar hij naar mijn mening de mist in ging als regisseur van The 40 year old virgin, mag hij trots zijn mede-producer te zijn van Anchorman.

Deze komedie breekt met allerlei codes en regeltjes die tot het bot zijn uitgekauwd.

Al vanaf het begin word je op stijlvolle wijze uitgenodigd om je verstand op nul te zetten en die gedurende de film ook lekker daarop te houden.

De onderlinge chemie alsook de onderlinge groepsdynamiek heb ik zelden in een komedie zo on spot gezien. En hoewel het verhaaltje niet bijster bijzonder is, maakt dat voor de film geen zak uit. Het verhaaltje is maar een excuus voor de aaneenschakeling van vele briljante momenten.

Voor het eerst dat Ferrell mij echt heeft weggeblazen. Misschien is dit wel te danken aan zijn inhoudelijke input als schrijver van de film, en hij dus naar hartenlust zijn one-man-show kon opvoeren.

Eindelijk kan ik eens een hoge score uitdelen aan een onzin-film!

“Boy, that escalated quickly... I mean, that really got out of hand fast.”

Compleet absurd maar oh zo leuk. Anchorman heeft zoveel geslaagde grappen en leuke typetjes dat ik zelfs na een aantal keer kijken op sommige momenten in een deuk lig. En dat gebeurd niet vaak. Will Ferrell mag helemaal los gaan als nieuwslezer Ron Burgundy en hij is geweldig.

Bij Ferrell kan het twee kanten op gaan maar in Anchorman is hij helemaal op zijn plaats. Het leukste is Steve Carell maar eigenlijk zitten alle acteurs goed in hun rol. Applegate hoeft niet voor de humor te zorgen maar is soms onbedoeld toch erg grappig en Koechner en Rudd hebben ook hun momenten. Ook de rivaliserende nieuwsteams vol met bekende acteurs zijn leuk. De film raakt wel wat snel door zijn geslaagde grappen heen en zeker in het middengedeelte wordt het wat langdradig, maar gelukkig heeft de film een sterke eindsprint. De jaren 70 sfeer vond ik ook goed weergegeven en de kleren en decors waren heerlijk over the top. Anchorman is flauw, grof, bizar en plat maar dat mag de pret niet drukken, Heerlijk!

Ron Burgundy, net voordat het enorme gevecht tussen alle televisiehaantjes gaat losbarsten : "Now, before we do this, let's go over the ground rules. Rule number one : no touching of the hair or face!" Arturo Mendes (Ben Stiller) : "Of course!" Af en toe is deze film ontzettend flauw, maar kleine juweeltjes als dit citaat trekken het schip toch steeds weer vlot. Veel mensen hier vinden Steve Carell eruit springen, en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn, maar eigenlijk doet iedereen het prima, zodat ik ondanks mijn weerzin tegen Will Ferrell hier toch veel en vaak om heb gelachen. Mooi klein visueel grapje: Brian Fantana (Paul Rudd) die een kleine Rubik's kubus met niet 9x9 maar slechts 2x2 vakjes op z'n bureau heeft staan.

De Jan de Hoop uit de 70's.

Op de een of andere manier trok deze film mij nooit zo aan, maar hij is me alleszins meegevallen.

De vrouwonvriendelijke opmerkingen / grappen / beledigingen van het nieuwsteam zijn zo fout maar Christina Applegate laat het van haar afglijden als een Tefal-pan. Haar koele houding is een verademing en accentueert het mallotige kinderachtige gedrag van Burgundy & Co des te meer. Daardoor komt het comedy aspect prima tot zijn recht.

Ik vond hem leuker dan verwacht maar ben ook wel een fan van Carell en Ferell.

De film kon me niet helemaal bekoren eerlijk gezegd. Ik vond het te vaak te flauw en te geforceerd grappig. Al moet ik wel zeggen dat ik een paar keer best hard heb moeten lachen, vooral om Steve Carell, die ondanks een bijrol toch voor mij de show steelt. Bij Ferrell en Applegate had ik te vaak het idee dat ze teveel deden aan overacting. En als dat nou grappig zou zijn geweest dan had ik me niet zo hoeven ergeren, maar het probleem is gewoon dat het gewoon te geforceerd overkomt allemaal.

Het verhaal is op zich best geinig, al is dat in komedies als dit totaal niet van belang. Waar het om gaat bij een film als dit is dat het een grote hoeveelheid goede grappen bevat.

Helaas is dat niet het geval en kan ik niks anders dan een onvoldoende toekennen.

2.5*

Ik denk toch dat ik een bepaalde zwakte heb voor deze film, want ik heb toch nog wel eens een lachje laten gaan en dan weet ik zelf dat een film vaak op het komische vlak vaak al deels geslaagd is. Hoe fout de cast ook mocht zijn, met erg clichématige doorsnee acteurs die ik soms al iets te vaak heb gezien was ‘Anchorman’ toch nog weer een geval apart, en vond het stiekem toch nog best een leuke zit.

Ik had niet veel verwachtingen en met een blik op een ‘leuke’ komedie film voor op de avond was ‘Anchorman’ al snel een eerste keuze en aangezien de speelduur niet al te lang is met zijn 94 minuten hebben we hem gelijk op gezet.

Qua cast zit de film wel snor, met een komische Will Ferrell die de rol van Ron Burgundy op zich mag nemen steelt hij al snel wel de show in deze film. Ook de rol van Christina Applegate vond ik leuk als de ‘vijand’ van Ron namelijk Veronica Corningstone. Ook nog wel leuke rollen van mede-komieken Steve Carell, Seth Rogen, David Koechner en zelfs nog even Jack Black. Ja de hele Hollywood-komiek scéne is zo’n beetje langs gekomen vooral in de scéne waar ze met z’n allen op de vuist willen .

“I love scotch. Scotchy, scotch, scotch. Here it goes down, down into my belly...”

Het verhaal was leuk. We volgen Ron Burgundy wie nieuwslezer is voor ‘Channel 4’, in San Diego in het jaar 1970. Hij steelt elke dag de show en met hem komt dit kanaal jaarlijks op nummer één terecht. Op een dag word het besloten wat meer diversiteit in het nieuws lezen te gooien waarna Christina Applegate aan komt zetten. Er word een beetje om haar gelachen, als gewenning natuurlijk maar ook omdat ze de eerste vrouwelijke nieuwslezer wilt worden. Op een dag kom Ron te laat waarna Christina hem mag invallen en ze doet het zo goed dat men een duo wilt van haar met Ron. Ron kan dit niet hebben en op een dag word er iets in de autocue geschreven waarna hij ontslagen word. Als Chrisitna vervolgens met een nieuwtje in de beren put valt word Ron weer opgebeld om terug te komen waarna hij weer als nieuwslezer aan het werk komt en eindigt de film best leuk.

“Hello? Who's there, I'm talkin'? Hello? Who is this? Baxter... is that you? Baxter! Bark twice if you're in Milwaukee... Is this Wilt Chamberlain? Have the courage to say something! Hello?”

Ja, dan was deze film nog best een aardige zit al zeg ik het zelf waarmee ik me toch wel merendeels vermaakt heb en soms kapot heb gelachen om de domme rol van onder andere Ferrell die me vaak echt te pakken had.

3.5*

Hard moeten lachen. Rijk aan mogelijke citaten voor insider Jokes. Kreeg de slappe lach toen ik de volgende dag een scène wilde uitleggen aan mensen die ‘m niet gezien hadden (specifiek: de jazz flute en dan in het bijzonder het shot op de w.c.) Snap de cultstatus, maar haalt nog niet de Monty Python status. Hopenlijk blijft ‘ie een tweede kijkbeurt overeind...

Niet al te bijzonder.

Nooit echt in de gaten gehouden wat voor een humor Ferrell nu precies heeft, maar ik denk dat deze film daar wel een prima indruk op heeft nagelaten. Ik hoef hierom niet veel meer komedies met Ferrell meer te zien want zo grappig is hij nu ook weer niet.

Anchorman is dan ook veel leuker met de droge momenten en cameo's. Dat straatgevecht bijvoorbeeld, ik denk dat de meeste hem wel kennen, maar dat zijn toch wel de stukjes die het leukst zijn in de film. De satire zelf is duidelijk aanwezig, maar wel iets te overdreven om echt leuk te zijn.

Grappen zelf wisselen ook behoorlijk. Carell vond ik bijvoorbeeld veel grappiger dan Ferrell. Koechner vind ik ook altijd wel leuk. Ferrell kan wel iets leuks doen, maar zodra dat geschreeuw zijn intrede moet doen is het gewoon niet leuk en zelfs erg suf. Telefooncel en de jankscene in de bar waren niet om aan te zien. Maar ook Applegate is gewoon niet heel grappig, en dat heeft vooral te maken met haar karakter.

Het verhaal zelf stelt, zoals verwacht, niets voor. Hoeft ook niet, maar dit lijkt dan soms wel meer op een excuus om wat geschreeuw erin te gooien met af en toe iets leuks daardoorheen. Als de film zich alleen maar had bezig gehouden met de echt leuke stukken, was dit een stuk leuker geweest.

Visueel is er niet al te veel gedaan, set ziet er wel aardig uit maar het cameragebruik is tamelijk klassiek en het acteerwerk kan ik moeilijk beoordelen. De komieken lijken er allemaal wel zin in te hebben, maar de grappen die van hen af komen (op Carell na) zijn gewoon niet erg grappig.

Wel leuk dat er een hoop cameo's in zijn gegooid, maar af en toe heb ik me echt doodgeërgerd aan dat geschreeuw. Het schreeuwt ook altijd de sympathie voor een karakter weg en dat rare gedoe in een gesprek kan ik ook missen als kiespijn.

Halfje erbij.

Heb de film niet in z'n geheel teruggezien, maar ik merk toch wel dat ik dit soort films gewoon erg hard mis tegenwoordig. Pure comedies zonder veel gezeik in de marge. Van begin tot eind is alles één grote grap, voor onnodig drama of andere dingen is er gewoon geen plaats. Dat soort films zie je eigenlijk gewoon niet meer tegenwoordig.

Een aantal acteurs hier ben ik door de jaren heen toch ook wat meer gaan waarderen. Ferrell onder andere, maar zeker ook Carell, die ik toen absoluut niet kon uitstaan. Viel me ook op hoe quotable deze film is en hoeveel er van blijven hangen is. Veel memorabele scenes en momenten, waarvan er een aantal toch ook wel cultureel erfgoed zijn geworden ("I love lamp").

Mnee, wat mij betreft leggen ze de dramadies weer even in de ijskant en komen er weer meer van dit soort films. Waar een hoop komieken samenkomen en gewoon 90 minuutjes zo over the top en onnozel mogelijk doen. Ik kan het ondertussen wel waarderen.

3.5*

Vermakelijke komedie met wat absurde kantjes, die toch wel een heel aantal grappige momenten te bieden heeft doorheen de negentig minuten. Grotendeels niet van een hilarisch niveau, maar er kan zeker een hoop afgelachen worden. Van Ferrell ben ik doorgaans niet de grootste fan, maar hij zet hier een geslaagd typetje neer in de vorm van Ron Burgundy. Maar zonder enige twijfel is de héle cast fantastisch, en absoluut het beste aspect van de film. Steve Carell, Paul Rudd en David Koechner zijn fantastisch als het groepje vrienden rondom Burgundy, maar ook bijvoorbeeld het terugkerende rolletje van Vince Vaughn of de random cameo's van Ben Stiller en Jack Black zijn grappig. De humor is soms wel situationeel, maar komt toch voornamelijk van de grappige teksten en acteerprestaties van de cast. Het is ook een groot en leuk pluspunt dat Anchorman ontzettend ongecompliceerd is, en dat regisseur McKay gewoon vol voor een simpel humoristisch verhaaltje gaat, zonder veel meer te willen doen. Aangezien het latere vervolg bijna volledig dezelfde cast heeft, ga ik die binnenkort zeker ook eens een kans geven, want het zijn toch wel echt vooral de acteurs die hier een fijn en grappig geheel van weten te maken. 3.5*.

Lang geleden dat ik een film nog eens voortijdig heb uitgezet. Ik kwam deze film op het spoor omdat het een van de weinige films was in de New York Times Best 100 Films of the 21st century (!) die ik nog niet had gezien. Het is een komedie en tja, humor is iets persoonlijks. Deze film valt of staat erbij of je de humor kunt waarderen. Ik vond dit zelf echt extreem flauw en kinderachtig. De "over the top" sidekicks van Burgundy zijn stuk voor stuk zeer ongrappig. Nee, ik kon hier echt helemaal niks mee.