Sud Sanaeha (2002)

Serieus ondergewaardeerd hier wat mij betreft hier.

Blissfully Yours is de tweede film die ik van Apichatpong Weerasethakul ("Joe" voor westerlingen naar het schijnt) zie. En ik vond 'm bijna even fijn als Syndromes and a Century.

Het verhaal in deze film is wat directer en toegankelijker dan in Syndromes and a Century, maar dat is erg relatief. Het gaat om de verhoudingen tussen drie mensen. Een jonge illegaal in Thailand verblijvende Burmese man (Min), een jong meisje (Roong) en een wat oudere vrouw (Orn). De eerste drie kwartier van de film wordt dat verhaal uit de doeken gedaan. Dan pas komen de credits en krijgen we eigenlijk het begin van een tweede deel (een vorm die Weerasethekul vaak gebruikt). In de kern van de film trekken Min en Roong de jungle in om op een mooie plek te gaan picknicken en te genieten van elkaars gezelschap, met niemand die toekijkt.

Al met al is dit weer een trage, dromerige, erg op sfeer leunende film, waarin erg weinig gebeurd Waarin de jungle als omgeving een essentiele rol speelt. In het tweede deel worden de onderlinge verhoudingen op een zuiver gevoelsmatige manier getoond. het eerste stuk, voor de optiteling, laat ze op een narratieve, verhalende wijze zien. Af en toe zijn er hints naar de "grote wereld", naar het verleden en naar de toekomst vande hoofdrolspelers. Maar in het tweede deel telt eigenlijk alleen maar het nu.

De omgeving maakt om te beginnen al indruk. Veel statische shots, mooi gebruik van natuurlijk licht en weinig muziek. Die dan ook nog vaak meer uit geluiden bestaat.

4.0*, en graag nog meer van deze man.

Een absolute chiller!

Ik vond de opening bij de dokterspost al geweldig authentiek en tegelijkertijd een droogkomische bedoening. De scenes in het begin schetsen een wat onzeker toekomstbeeld voor een drietal personages, die zich vervolgens terugtrekken in de natuur en bijna al hun kommer en kwel prompt even laten varen om plaats te maken voor een relaxte film waarin schijnbaar niets gebeurt, maar waar je als kijker ondergedompeld wordt in een soort van hypnose die echt aanvoelt en de tijd even stil doet staan. Je ziet jezelf liggen op de grond naast het stromende water, vanwaar je omhoog kijkt door een bladerdek, de zon tegemoet.....en dat ruim een uur lang.

De film draagt ook zeker wat humor met zich mee. Alhoewel niets de optiteling af kan troeven, die pas na 45 minuten tevoorschijn komt, ondersteunt door een relaxt nummer. De optiteling bakende ook perfect 2 verschillende werelden af. Eerst wat klein leed bij de dokter en de werkgever, om daarna even ( voor mijn gevoel leek het veel meer dan een uur = positief! ) uit de realiteit te ontsnappen en voedsel te vergaren in de natuur en andere kleinschalige, recreatieve activiteiten te ondernemen in het bos.

Ik ga zeker meer van Apichatpong Weerasethakul proberen. Wat een geweldenaar! 4*

In de nieuwe 'The 21st Century's Most Acclaimed Film'-lijst, de 21e eeuw tegenhanger van de beruchte TSPDT-lijst, staan opvallend veel films van Apichatpong Weerasethakul (ja, ik heb deze naam gekoppiepeest). Ik had nog nooit van deze Thaise regisseur gehoord, maar dacht 'Vooruit, laat ik een film van hem een kans geven'. Sud Sanaeha is een heel minimale film geworden over een oudere vrouw en een jonger koppel, waarvan de man een illegale Birmees is.

De film is meer een registratie van wat gebeurtenissen, dan dat er echt een verhaal inzit. Zo krijgt de kijker superlange shots voorgeschoteld van een autorit of dat de twee hard zitten te chillen in de Thaise jungle. Het neigt qua stijl naar Tarkovsky. Ik vond het in ieder geval best oke om te zien, ook omdat het nog erg mooi en rustig gefilmd is.

Apichatpong Weerasethakul is een regisseur, die laatste jaren veel wordt gewaardeerd en schijnbaar goede films maakt. En ik moet zeggen dat ik best onder de indruk ben, want deze Blissfully Yours is mij prima bevallen. Het is moeilijk om dit ergens mee te vergelijken, maar de cameravoering en de langzame lange shots, deden mij enigszins aan het werk van Béla Tarr denken, al is dit allemaal in kleur. Cinematografisch is het in ieder geval dik in orde. Het langzame, lome tempo en de mooie lange shots, zorgden ervoor, dat ik in de tweede helft het heerlijke zwoele sfeertje mee kreeg.

Blissfully Yours bestaat ook in de eerste helft uit dat soort scenes, al vindt er dan nog een soort van actie plaats, al heeft dat ook niet veel om het lijf. Het is ook typisch zo’n film, waarin niet al teveel gebeurt, en die je als kijker echt moet ondergaan, om echt te ervaren hoe zoiets overkomt. Ik vond het eerste gedeelte leuk en redelijk aangenaam, maar de tweede helft is echt ongekend goed. Heerlijk om te merken dat de relaxte sfeer, op een gegeven moment ook echt wordt overgebracht op de kijker zelf. Ik zat echt heerlijk ontspannen te kijken en had op een gegeven moment ook zelf het idee, dat ik op een of ander warm tropisch eiland zat. Helaas haalde de aftiteling me uit die trance, maar een lekker gevoel gaf het in ieder geval wel.

Apichatpong Weerasethakul is een regisseur, waar ik zeker meer van wil zien. Zelden heb ik zo lekker kunnen ontspannen bij een film, als bij deze. Als je trage, rustige cinema, met een mooie cameravoering en een zeer relaxte sfeer kunt waarderen, dan is dit zeker een aanrader te noemen.

4,0* dik

Mijn eerste film van Apichatpong Weerasethakul- die, haast om zich te excuseren voor zijn complexe naam, zijn personages dan weer een heel korte naam geeft- en ik moest echt wel wennen. Dit is slow cinema op z'n slowst, pardon als ik de term verkeerd gebruik. Het eerste deel, tot de begintitels, is gortdroog, de camera wordt ergens neergezet en registreert, dat was nog wel bekend terrein. De eerste scene deed me wel wat aan The Death of Mr Lazarescu denken, en niet alleen door de setting.

Dan, als de film al drie kwartier oud is, komen de tonen van een bekend liedje maar dan met Thaise lyrics, en verschijnen de begintitels. Dan volgt het tweede deel, in een idyllische setting, Dit deel is dromerig, haast lieflijk, zoals het jonge stel schuchter sexuele toenadering zoekt. Daartegenover staat de wat onsympathieke oudere vrouw, die een liefdeloos avontuurtje beleeft. Nadat haar geleende motor wordt gestolen en het lot van haar minnaar ongewis blijft, gaat ze lopen om op de haast paradijselijke plek het jonge stel te vinden. Over stom toeval gesproken. Een plek die ze meteen verpest met haar aanwezigheid, letterlijk (ze gooit plastic en andere rommel in de rivier) en figuurlijk, de magie is verdwenen, en terwijl ze eenzaam gaat lopen janken probeert het stel iets verderop de mooie momenten terug te vinden.

De camera loopt traag, een autorit lijkt wel in real time te worden opgenomen, de camera kijkt soms minutenlang naar een gezicht, en het is soms onbehaaglijk intiem. Ik ben zeker geen instant fan, maar het is wel boeiend en vrij intens en blijft nog wel even door m'n hoofd spoken.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik kan al die lofuitingen voor deze film niet goed plaatsen. Ik herinner mij dat ik minutenlang door de achterruit van een rijdende auto naar nagenoeg verlaten asfalt heb zitten kijken en verderop —eveneens minutenlang— naar een vrouw van middelbare leeftijd die in haar ondergoed ligt te zonnen. Het kost mij geen enkele moeite om me films te herinneren, waarin fraaiere beelden voorbijkomen.

Een merkwaardige film waarin de protagonisten op d’n duur in slaap vallen. Dat heb ik vlak voor het einde toen ook maar gedaan. Een stukje terugspoelen leerde mij later dat ik onderwijl niets gemist had. Daar was ik al bang voor.

Het is niet de eerste keer dat ik misleid word door hoge waarderingen op MM. ’t Zal, vrees ik, ook niet de laatste keer zijn, want dit soort exercities zijn aan mij als simpele filmconsument niet besteed.

Toch wel eentje voor de volhouder. De film is bijzonder loom alsof Weerasethakul een parallel wou trekken met het al even banale leven tussen Roong en Min. Hun grootste betrachting is alleen te zijn met hun tweeën en te genieten van elkaar, ergens ver weg in het bos waar niemand he kan storen. Het lome neemt dan echt wel de bovenhand. Alsof Weerasethakul het erom doet.

Weerasethakul neemt vervolgens de tijd om alles te registreren, blikken en bewegingen incluis. Het kabbelt rustig door, soms misschien iets te. Minimalistisch cinema ten top. Ik begrijp dat sommigen hiermee worstelen. En toch bereikt Weerasethakul wat hij wil bereiken met zijn film, die harmonie en dat gelukzalig gevoel. Met de seksscènes zie je dan weer zijn eigenzinnigheid terug. Maar het blijft geen evidente film...