The Unknown (1927)

Aparte film, Lon Chaney was heel goed, muziek was ook goed. Verder niet heel erg interessant. Verhaaltje was een beetje makkelijk maar wel interessant, toch was het allemaal wel een beetje te kort. Verder wel vermakelijk, had het einde toch liever iets anders gezien en had stiekem toch gehoopt dat de armen van die spierbundel er af werden getrokken. Verder af en toe een beetje te zoetsappig. Visueel verder wel mooi.

Ik geef 2,5*

Kon ik van Tod Browning zijn meest bekende film "Freaks" totaal niet waarderen, bij deze is dat toch wel even anders. Volgens het boek "1001 films, de meest spraakmakende films aller tijden" zou "The Unknown" de meest ondergewaardeerde maar wel de beste film zijn van deze regisseur en daar kan ik het best wel mee eens hoewel ik zijn andere bekende film "Dracula" nog eens moet herzien.

Deze film had een heerlijk sfeertje en ook een mooi einde. Dit filmpje schijnt ook de doorbraak te zijn geweest van Joan Crawford, toch zeker geen onaantrekkelijke actrice. Het acteerwerk vond ik verder dik in orde, zeker ook dat van Lon Chaney. Het verhaaltje mag dan misschien wel simpel zijn maar ik vond het best wel origineel.

4,0*

Ik denk de eerste stomme film die ik zag. Maakte destijds een behoorlijke indruk op me, en beviel me zelfs beter dan Brownings klassiekers Freaks en Dracula.

3,5*.

Aardige film, al deed het me alllemaal niet zo heel veel.

Het verhaal vond ik nog het meest interessant van de film. Een bijzonder en uniek verhaal en daarnaast vond ik de film ook redelijk onvoorspelbaar.Ik had bijvoorbeeld verwacht dat de messenwerper wel de vrouw zou krijgen, maar dat liep even anders.

Het einde is zelfs nog enigszins spannend, maar de film was pas echt goed geweest als de armen van de krachtpatser er waren afgetrokken. Maar dat was waarschijnlijk te gewaagd voor die tijd.

Een iets langere film had hier voor mij waarschijnlijk beter gewerkt.

3,0*

Een pareltje uit zijn tijd. Boeiend van begin tot het einde en emotievolle vertolkingen.

Lon Chaney moet ontzettend populair geweest op het witte doek. Hij stierf in 1930, nadat hij amper in één geluidsfilm was opgetreden.

De in 1927 nog piepjonge Joan Crawford zette haar filmcarrière die in de periode van de stomme film was begonnen nog stevig door in de geluidsfilms.

Niet boeiend.

Oude horror is toch een lastig beestje. De gothische films of het Duitse expressionisme zijn dan nog wel te doen, maar een film als deze vind ik maar taai en lastig doorheen te komen. Ik zou hem naar moderne maatstaven ook nooit meer als horror aanduiden, maar allicht dat men er vroeger anders naar keek.

Een enorm simpel romantisch plotje waarbij een man het hart van een meisje probeert te winnen door mogelijke kapers weg te jagen. De film moet het hebben van de circus setting, wat de romance dan een beetje kleur moet geven, maar persoonlijk kon ik daar maar weinig mee. En verder .. is er gewoon niks.

Het is dan ook een korte film, maar dan nog sleept het aardig aan. Acteerwerk is weinig boeiend, de romance komt nooit tot leven en het duistere randje is nogal saai. Browning weet me niet echt te overtuigen, erg moeilijk doorheen te komen.

1.0*

Briljante uitspatting van Tod Browning die zowel het verhaal schreef als regisseerde, een auteursfilm dus. Qua sfeer, setting en insteek leunt The Unknown aan bij Freaks (1932) , de cultklassieker die Brownings naam definitief zou maken én kraken. Net zoals in die latere film bespeelt Browning hier het thema van de donkere of monsterlijke kant van de mens, en onderzoekt hij daaromtrent de grenzen tussen innerlijke en uiterlijke dimensies. Lon Chaney speelt de hoofdrol en hij doet dat monsterlijk goed, zowel wat de fysieke uitdaging betreft, als op het emotionele level: in deze silent movie slaagt hij erin een scala aan emoties uit te drukken op een heel naturelle wijze. De andere opvallende hoofdrol is voor Joan Crawford wiens sex appeal volop wordt uitgespeeld. Haar atletische gestalte - brede schouders en smalle heupen - is enkele malen te bewonderen in weinig verhullende kledij en verder kunnen we vaststellen dat ze in deze fase van haar carrière haar wenkbrauwen nog in toom wist te houden. MIj komt ze hier charmanter en enigmatischer over dan in haar latere sprekende rollen. Misschien had ze maar gewoon moeten blijven zwijgen?

De verhaallijn van The Unknown getuigt toch wel van de buitenissigheid van Tod Browning in het Hollywoodgebeuren van toen. Enerzijds gaat het om een volstrekt krankzinnig verhaal, anderzijds ben ik bereid erin mee te gaan door de klokvaste logica die erachter schuilt én de acteerprestaties. The Unknown kent nog een razend spannend einde, en dat is zeker ook te danken aan de sublieme montage van dit onderdeel. Vind ik straf van Browning.

Deze film heb ik bekeken met de redelijk moderne soundtrack van The Alloy Orchestra (1997) en die voldoet helemaal, als je er niets op tegen hebt dat er synthesizers gebruikt worden.

Tod Browning maakt een horrorverhaal met daarin een liefdesverhaal. De horror werkt wel doordat het verhaal bestaat uit de rivaliteit tussen twee mannen voor een vrouw. Doe er nog een passende setting bij in het circus met de nodige freaks (Browning maakte later immers Dracula en Freaks). De regisseur komt zelf uit een circusverleden en zal er ongetwijfeld inspiratie hebben opgedaan.

Een filmstijl die na al die jaren wat gedateerd is. Hoe vooruitstrevend en invloedrijk veel films uit de silent periode zijn, meestal zijn ze ook voorbijgestreefd door nieuwere technieken en de manier van acteren en regisseren. Maar het ziet er nog best goed uit in deze film en het theatrale past ook wel bij het genre. Vooral een jonge Joan Crawford valt op. Toen nog als jonge mooie twintiger. Ze werd wat als opvolger van Clara Bow gezien en zou in tegenstelling tot Bow wel de stap naar de geluidsfilm met veel succes omarmen en de nodige prijzen winnen.

In 1927 was MGM nog niet de brave studio die het na 1934 zou worden. Tot dat jaar werden door MGM ook wel eens films van de verontrustende soort uitgebracht. The Unknown met een hoofdrol voor Lon Chaney en onder regie van regisseur Tod Browning is zo’n film.

Chaney speelt (zoals altijd) een outsider. Hij is een getraumatiseerde circusartiest zonder armen die verliefd is op zijn schone assistente gespeeld door Joan Crawford. Ook zij draagt een trauma. Een gebeurtenis in het verleden maakt dat zij niet wil worden vastgehouden door mannenarmen. Wat zij echter niet weet (maar de kijker wel) is dat Chaney zijn armen niet heeft verloren en zijn gespeelde handicap inzet voor criminele handeltjes. Zeg nu eerlijk. Zo’n bizar verhaal klinkt niet als een film die door een studio die family values hoog in het vaandel heeft staan geproduceerd zou kunnen worden.

Liefde doet rare dingen met een man. Chaney doet rare dingen om het hart van zijn geliefde te winnen. Tod Browning maakt goed gebruik van de exotische setting om dat te onderstrepen. Het circusmilieu met zijn eigenzinnige en macabere uitstraling wordt door Browning als een sfeervolle achtergrond ingezet. Een achtergrond waartegen een ensemble van pathologische figuren heel erg hun best doet om zich zo normaal mogelijk te gedragen. Tevergeefs.

Stille filmtijdperk liefdesdriehoek-gedoe! Tussen 1919 en 1929 maakten regisseur Tod Browning (tegenwoordig beroemd om Dracula en Freaks), en acteur Lon Chaney, Sr. samen in totaal tien films .Deze die ook is gebaseerd op bronmateriaal van de schrijver van Freaks en speelt zich ook af in een circus.

De sterren van Antonio Zanzi's zigeunercircus zijn, zijn prachtige dochter Nannon en de armloze Alonzo de messenwerper (Lon Chaney Sr.).Hij daar zo bedreven in, dat hij zelfs Nannon tot op haar ondergoed kan uitkleden door de bandjes van haar jurk door te snijden. Het meisje bezit een vreemde eigenaardigheid van zichzelf, namelijk dat ze irrationeel doodsbang is voor mannenhanden. Deze fobie is in feite het grootste obstakel dat Nannons andere aanbidder, de sterke man Malabar in de weg staat; Tja en Alonzo doet alles voor haar liefde...

Het zijn films als deze waarom de Hays Code werd ingevoerd!. Stel je voor dat de burgerlijk goegemeente; moord, dwergen, polydactylie schaars geklede dames en verwrongen romantiek te zien kreeg? Het is nu niet meer voor te stellen dat het publiek van 1927 niet helemaal zeker wist wat ze van de film moesten vinden. Want voor de moderne kijkers is het allemaal niet meer zo verontrustend of schokkend als toen Misschien nog aangrijpend macaber en er zijn niet veel andere horrorfilms zoals deze uit die tijd!