The Chase (1966)

De titel is wat misleidend, want van een achtervolging is geeneens sprake.. integendeel, de ontsnapte kleine boef is op de terugweg naar zijn geboortedorp waar heel wat mensen hem opwachten. Mensen die hem liefhebben, mensen die met hem willen afrekenen. Zoals gauke terecht zegt gaat de film meer over de bekrompen burgers in het dorpje die hun eigen problemen afspiegelen op Bubber Reeves, die misschien nog de meest onschuldige man is zoals op het einde zal blijken. Verder komt er ook heel wat small town politics bij kijken, met een industrieel die het hele dorp runt inclusief de bewoners. Ik had me meer aan een Fugitive achtige film verwacht wat het niet is. Het is een behoorlijk traag drama dat soms de neiging heeft om aan te slepen. De mooie cinematografie, en een rist grote acteurs zoals Jane Fonda, Marlon Brando, een jonge Robert Duvall en Robert Redford zorgen nog voor kijkplezier.

Goeie film waarin een ontsnapte gevangene de gemoederen van een stadje goed bezig houden. De hele gemeenschap met de onderlinge verhoudingen worden goed neergezet. Ietwat aan de lange kant, maar dit wordt goedgemaakt door een sterk laatste gedeelte waarbij de spanningen hoog oplopen. Een prima cast met flink wat bekende namen, waar verder niemand echt uitspringt.

Sociaal-psychologische studie van de bevolking van een klein stadje in het zuiden van Amerika, waar op een zaterdagavond drie feestjes tegelijkertijd aan de gang zijn en de feestgangers in verschillende gradaties van beschonkenheid geobsedeerd raken door de ontsnapping van een min of meer beruchte plaatsgenoot, uitmondend in een gewelddadige climax.

Deze met sterren overladen film over o.a. buitenechtelijke relaties, alcoholisme, corruptie, racisme en eigenrichting, neemt de tijd om het ongeremde, primaire gedrag van de mensen over het voetlicht te brengen. Sheriff Brando (mompelend als altijd) probeert op relaxte wijze orde te scheppen in de oververhitte chaos.

Niet direct een topper van Arthur Penn, maar wel een van zijn betere films.

Happy birthday

Ik heb vorige maand een jaarkaart van Cinema Zuid als cadeau gekregen en daar moet van geprofiteerd worden. Het leuke is dat die kaart pas begint te tellen vanaf de eerste film die je gaat kijken en het Marlon Brando thema dat ze in de maanden juli en augustus aansnijden leek me de perfecte gelegenheid om te startten. Ik ben zeker en vast geen Brando kenner, maar wil daar graag verandering in brengen. The Chase was me dan ook onbekend, maar gisteren na een dikke twee uur in de cinema vroeg ik me echt af waarom dat zo is.

Want The Chase (wat trouwens een slechte titel is, want hierdoor krijg je het gevoel dat het meer een actiefilm zal zijn) is een meer dan degelijke film. In de jaren '60 en '70 werden dit soort films die zich afspelen in kleine stadjes wel meer gemaakt (denk aan The Last Picture Show en Splendor in the Grass), maar het is een soort stijl die je vandaag de dag niet meer tegenkomt. The Chase behandelt thema's zoals racisme (Lester die in de gevangenis bijna gelyncht wordt), corruptie (het feit dat iedereen er vanuit gaat dat de sheriff naar de pijpen van de rijkste man in het stadje danst) en overspel (werkelijk praktisch iedereen rijdt een scheve schaats) en het zorgt ervoor dat de film van in het begin tot het einde blijft boeien. In het begin oogt het allemaal nogal onoverzichtelijk, maar Arthur Penn weet het geheel naar een goede climax te bouwen. Zeker vanaf de scène waar Calder brutaal wordt bijeen gerammeld vliegt de film in een hogere snelling. Werkelijk elk greintje hoop wordt overboord gegooid en de dood van Jake en Bubber voelt als een mokerslag. De haat die vanuit de menigte komt, je voelt ze zo op je afkomen, en dit is één van de meest treurige eindes die ik ken.

Vreemd eigenlijk dat dit een film is die vandaag de dag nagenoeg niet gekend is, want de cast is niet van de minste te noemen. Mijn aandacht ging vooral naar Marlon Brando. De man begon hier al meer en meer als Vito Corleone te praten, maar slaagt er werkelijk in elke film in om zijn personage met een dierlijk magnetisme neer te zetten en The Chase is daar geen uitzondering op. Ook nog kleine bijrollen voor de mooie Jane Fonda, die vooral naar het einde toe meer en meer om handen krijgt, Robert Redford, die eigenlijk heel de film lang niet echt iets om handen heeft en toch weet te overtuigen, en Robert Duvall, die met een kleine bijrol indruk weet te maken. Qua cast voelt dit gewoon erg verzorgd aan doordat zelfs de kleinste bijrollen goed worden ingevuld.

Ik moet eerlijk gezegd zeggen dat ik weggeblazen ben. Naarmate de film vordert neem de fatalistische toon meer en meer de overhand en het resultaat mag er zijn. Sterke rollen van Brando, Redford en Fonda en een verhaal dat blijft boeien. Best zo min mogelijk op voorhand van de film weten zodat je je kunt laten verrassen door de intriges. Aanrader!

4.5*

De zaterdag begint rustig en in Peyton Place-stijl krijgen we te zien en te horen wat er in het stadje leeft en dan wordt de boel opgeschrikt door het bericht dat de lokale bad guy ontsnapt is uit de gevangenis en die zou nog wat appeltjes te schillen hebben met bepaalde personen.

Dan wordt het avond en nacht en raakt alles een beetje opgehitst door de drank en gaan we in crescendo naar de ontknoping.

Marlon Brando, Jane Fonda, Robert Redford, Robert Duvall en nog veel meer geweldige personages in fantastisch gefotografeerde film.

Small-town-people met hun passies en emoties, hun naijver en machtswellust en ook hun lage dunk over het zwarte ras in deze film waarvan het jaar er duidelijk opstaat en met een wereldploeg-cast.

Het is een film die ge vlotweg uitkijkt maar onderweg toch soms moet povere dialogen verwerken en het matig acteren aanvaarden van sommige toppers, zoals een Robert Redford die vlot naast zijn ook al weinig duidelijk getekende rol zit.

Het decadent sfeertje is wel goed getekend en de nothing-can-harm-us-Amerikaan komt ook goed uit de bus.

Niet groots, met de klassieke overacting goed vertegenwoordigd, maar stap daar over en geniet van de nog jonge Jane en Angie en van de altijd bijzondere Marlon Brando.

Marlon Brando is op het top van zijn kunnen in deze complexe vertelling die de stemming in de VS sinds de moord op JFK op fascinerende wijze tracht bloot te leggen. De film is extra interessant omdat Jane Fonda zich hier, na westernkomedie Cat Ballou, laat zien in een dramatische rol en omdat Robert Redford en Robert Duvall hier één van hun eerste filmrollen spelen.

Redford speelt hier Charlie 'Bubbles' Reeves, een veroordeelde crimineel wiens ontsnapping de gemoederen in een stadje zeer hoog doet oplaaien. Sheriff Calder [Marlon Brando] probeert niet alleen alles in toom te houden, maar probeert zelf ook beide benen op de grond te houden onder de druk van invloedrijke 'vrienden' die hem onder druk zetten om Bubbles keihard aan te pakken en zelfs dreigen om de man hoogstpersoonlijk te lynchen. Anderen hebben redenen om te vermoeden dat Bubbles zich op hen komt wreken en vinden dat Calder te weinig doet om de stad te beschermen.

Regisseur Arthur Penn was woedend toen producer Sam Spiegel de film opnieuw monteerde en was zeer ontstemd over het eindresultaat. De film bevat allicht wat teveel karakters waardoor het tempo in eerste deel wat laag ligt vanwege de vele dialogen. Maar de vertolkingen zijn uitstekend en de film werkt wel zeer effectief toe naar een ijzersterke finale, die wel heel nadrukkelijke parallellen vertoont met de Amerikaanse geschiedenis van de jaren '60, maar juist daarom zo fascinerend is. Brando torent uit boven alles en iedereen en zorgt er daarmee voor dat de film ondanks de vele karakters nooit het spoor bijster raakt. Een must voor fans van Brando, een aanrader voor liefhebbers van films met een recent-historische context. Ronduit fascinerend!

Erg slecht. Film heeft eindeloos lang nodig om op gang te komen en vliegt direct uit de bocht zodra er eindelijk tempo inzit. Er zitten zeker vijf of zes lange scènes in die er voor de plot in het geheel niet toe doen. Dat plot is overigens zeer dunnetjes. De driehoeksverhouding in het hart van het verhaal blijft extreem oppervlakkig, van het niveautje soap-serie. Thema's als overspel, racisme en de dierlijke driften van de mens worden wel aangestipt, maar nooit echt behandeld. Overigens ook ongelooflijk dat al die grote sterren een strak gezicht houden tijdens de vaak idioot houterige dialogen. Met de laatste zin van de film misschien wel als dieptepunt.

Ik had het al bij de vorige film die ik van deze regisseur keek, het stuk bekendere Bonnie and Clyde; een paar scenes springen er met kop en schouders bovenuit, maar over de gehele linie beschouwd is het tamelijk ongeïnspireerde middelmaat wat hij op de mat legt. De blikvanger in deze film, het mag geen verrassing heten, is de afranseling van sheriff Marlon Brando. Iedere keer als de martelaar nog maar weer eens een por uitdeelt, en Brando vervolgens voor de zoveelste keer opkrabbelt, voelt dat als een steek in eigen maag. Je voelt gewoon dat dit wel eens gruwelijk kan aflopen, wat het gelukkig niet doet.

Ondanks dat sterk staaltje acteerwerk, het gezwollen oog zal me lang bijblijven, heb ik niet het idee dat Brando op zijn plaats is. Hij speelt hier een wat bleu personage, en dat past natuurlijk allerminst bij de mastodont van de Amerikaanse film. En dat ligt echt niet aan hem, want binnen de eng-afgemeten perken van zijn personage maakt hij er echt waar het beste van. Ze hadden deze rol gewoon niet aan hem mogen geven. Brando is toch gewoon een non-conformist, iemand die virulent het systeem onderuit wil schoffelen, en nu maakt hij zelf deel uit van dat systeem, hoewel natuurlijk met de nodige twijfel die van lieverlede groeit in het personage. Brando vond dat trouwens zelf ook: 'Marlon Brando did not like the part of Sheriff Calder, and complained that all he did in the picture was wander around. He began referring to himself as "The Old Lamplighter.'

Dan blijven er nog heel wat (toen aankomende) grootmachten over. Het punt is een beetje dat we iemand als Redford ook uit andere films kennen, dan is deze rol niet erg opvallend. Dit is een relatief onbekende film, dus natuurlijk heb ik allang de All The President's Men, of in het geval van Duvall Apocalyps Now, van deze wereld gezien. En ik krijg het idee dat Penn meer bezig was om een sociaal-maatschappelijke kenschets van zijn tijd af te leveren, dan het individuele karakter van zijn personages uit te lichten.

De imposante cast maakt dit nog wel enigszins de moeite waard, maar gezegd moet worden dat de film de tand des tijds niet zo best heeft doorstaan. Het veel te lang uitgesponnen verhaal wordt erg statisch en conservatief in beeld gebracht door regisseur Arthur Penn. Hoe de thematiek rondom racisme wordt aangepakt is daarnaast ook behoorlijk tenenkrommend. Je blijft kijken voor de bekende namen, en dat zijn er heel wat, maar uiteindelijk is dit een nogal matige film.

Deze film kwam moeizaam op gang. De sfeerschets-achtige aanloop van de film (met een lichte parodie-achtige ondertoon) is compleet uit evenwicht. en mist ritme en probeert feitelijk iets te doen wat iets als Nashville later probeerde doen (en die film slaagt daarin wel wat beter). De film heeft duidelijk sporen van een film waar het script veel bewerkingen heeft gehad. Er waren vast issues in de editing ende film vind in de eerste helft geen toon.

De tweede helft, als het verhaal tot zijn punt komt is echt veel, heel veel beter. De film vind zijn focus en ritme en blijkt een vroege new hollywood film te zien. Een film die heel zwartgallig is waarbij het laagje beschaving rap wegvalt. De mensheid is bijna reddeloos verloren.

Als de eerste film het niveau van de tweede had gehad dat was deze film legendarischer dan opvolger Bonnie & Clyde. Nu is het bijna een soort voorstudie.

Maar Penn in deze tijd blijft altijd interessant.