Hardcore Henry (2015)

Zojuist gezien in Seatlle, voor mij de meest waardeloze film sinds lange tijd....

Na een half uur was de helft van de bioscoop leeg, na 45 min zaten er nog maar 6 mensen.

Heb de film met moeite afgekeken omdat mijn zoon hem wel enigzins vet vond, ik kon het echt niet waarderen, helaas.

Wat een waanzinnige ervaring! De makers waren zich gelukkig heel erg bewust van de valkuilen die deze manier van filmen met zich meebrengt. In plaats van de voor de hand liggende parallellen met games te ontwijken, zoomt Hardcore Henry er vol op in. De film gaat dan ook talloze keren schaamteloos over de top en is vaak hilarisch in zijn gore en bespottelijke actiescènes. Ook de rollen van Copley zijn erg grappig. De gimmick van first person wordt volop benut.

Het duurde bij mij zeker een minuut of twintig voordat ik echt gewend was aan de manier van filmen. Maar daarna heb ik volop genoten van deze achtbaanrit. Sowieso een van de meest intense bioscoopervaringen die ik ook heb gehad. Of het ook een goede film was? Geen idee eigenlijk. Maar man wat was het lachen!

"You are half machine, half pussy."

Zoals verwacht had dit concept beter gewerkt als een korte film.

Qua verhaal moet je hier uiteraard niet veel van verwachten; er wordt een karig plot device gepresenteerd waarin de zwijgzame protagonist alsmaar van punt A naar punt B moet zien te geraken. Intrigerend is het niet te noemen en op een - vergezochte - plotwending na valt hier bar weinig uit te halen.

Waar 'Hardcore Henry' het meer van moet hebben, is de explosieve P.O.V. ervaring die je als kijker een hoop over-the-top actie voorschotelt. De film kijkt namelijk weg als een first-person shooter die de gemiddelde gamer zeker zal aanspreken. Daarbij is het te prijzen dat de camera niet wegdraait bij het grafische geweld, waardoor je er beter in zit en de kogels je zowat letterlijk om de oren vliegen.

Helaas moet ik concluderen dat het gevolgde stramien op een gegeven moment te repetitief wordt. Tevens weet Ilya Naishuller nauwelijks rustpunten te creëren, met als gevolg dat enige vermoeidheid onvermijdelijk is. Dat de personages nul inhoud hebben, helpt ook niet echt mee. Alleen Sharlto Copley die in de meest gestoorde rollen voorbij komt kan het geheel nog op peil houden.

Al met al best een vermakelijke actiefilm, maar iets te veel van hetzelfde.

3,0 Sterren.

Waanzinnige achtbaanrit deze week in de bioscoop gehad met een film die vermoedelijk geen commerciële hit gaat worden, maar wel vreselijk amusant is. Het first person concept kost een paar minuten om aan te wennen, maar al snel werkt dit prima. Kan me voorstellen dat dit bij velen niet in de smaak valt, maar als tientallen jaren al first person shooters spelende gameliefhebber was het voor mij snel vertrouwd. Ik moest trouwens regelmatig aan de game Call of Duty 4: Modern Warfare (2007) denken tijdens het spelen, helemaal met die camouflage-sniper in Rusland.

Zoek ieder geval geen inhoud, want dat kreeg je niet. Het verhaal is zo minimaal dan het ook niemand wat interesseert en slechts op het einde krijg je een paar minuutjes info. Het gaat om de ervaring, samen met de snoeiharde, bloederige actie. Op dat gebied scoort de film echt goed, want ik heb zelden zo'n bizar portie geweld gezien. Erg fijn. Als je dan uiteindelijk een slachtpartij op de muziek van Queen krijgt, dan weet je dat de makers de film geen seconde serieus nemen. Zoals het hoort. Gelukkig zit er wel voldoende humor in, zeker als die verlamde kerel erbij komt, dat het allemaal goed te pruimen blijft.

Er zit werkelijk geen rustmoment in de film en als het er na anderhalf uur op zit, dan is het ook meer dan genoeg geweest. De first person view is een gimmick, maar wel eentje die de film absoluut een eigen smoel geeft. Van mij mag er best een vervolg komen, maar wel pas over een paar jaar.

3,5*

Geniaal. Hardcore Henry maakt zo'n beetje alle actiefilms overbodig en brengt een 90 minuten durende adrenalinerush van jewelste. Dít is hoe een actiefilm moet zijn. De schijnbare behoefte aan rustpauzes van sommigen ontgaat me volledig, nou net één van de punten waarop deze film zich van het gros onderscheid. Naast uiteraard het turbulente, hectische camerawerk, volledig uit first-person perspectief gefilmd.

Enige kleine puntje van kritiek (naast de wat suffe titel): het pakweg eerste halfuur was toch nét wat beter dan de rest. Niet eens zozeer omwille van de repetitieve aard, maar vooral omdat de dynamische actie nóg beter tot zijn recht kwam in zo'n bruisende stad. Maar verder weergaloze, innovatieve cinema. Begin voorzichtig met een ruime 4*, vermits ik me afvraag of de film even goed tot zijn recht komt op normaal beeld, maar deze zou best nog op kunnen lopen.

Deze film die ik afgelopen avond in arthouse Lux heb bekeken voldeed helemaal aan mijn verwachtingen. Dat kan echter niet gezegd worden bij de wat oudere dame in de zaal, die het na amper een kwartier voor gezien hield. Dit was dus duidelijk niet haar ding. Maar ja, ik wilde haar vooraf nog waarschuwen maar helaas tevergeefs. Ik was vanaf dat moment de enige in de zaal wat ik helemaal niet erg vond want ik vermaakte mij prima in deze adrenalinetrip, want dat was het gewoon. Niet nadenken maar gewoon alles over je heen laten gaan. Daar gaat het bij deze film om die een en al actie was. Op een gegeven moment moest ik nodig naar het toilet, dus was het wachten op een rustige scène, maar die kwam er verdomme gewoon niet. Dus maar tijdens een shoot-out naar het toilet gegaan en toen ik terug kwam was die shoot-oot nog steeds aan de gang. Ik heb dus niet veel gemist.

Wat me achteraf wel verbaasde dat deze film in Lux Nijmegen vertoond werd die het toch vooral moet hebben van serieuze art-house films. Nou, ik vond het allemaal prima. Dit soort films mogen van mij wel meer vertoond worden, maar of dit soort dolle “achtbaansritten” waar het inhoudelijke totaal ondergeschikt is aan het visuele in Lux veel bezoekers zal opleveren, daar valt zeer sterk aan te betwijfelen.

4.0*

Daar heb ik bijna de hele film over getwijfeld. Had ik toch moeten doen. Het first shooterconcept begon me na 5 minuten al te vervelen. Vond het totaal niet spannend. Had geen enkele binding met de hoofdpersoon die je nooit had gezien. Vond de bionische ledenmaten onzin en niets toevoegen. (was in 1976 al uitgekauwd door de man van 6 miljoen).

Verder was het visueel erg lelijk. Iemand met de Go pro camera laten rondrennen vind ik nu ook niet erg vernieuwend. Levert vooral rommelige en schokkende (doel op de beweging, niet inhoud) beelden op. Bovendien was het ook allemaal erg lelijk. Totaal geen aansprekende esthetiek. Lelijk kleurgebruik, hard digitaal beeld. Geen zaken waar ik graag naar kijk.

En het verhaal? Welk verhaal. Nu hoeft dat niet eens een probleem te zijn, maar nu was er enkel wat vage shit over een Titatovenaar die zo weggelopen was uit de eerste Die hard. En ja hoor, na 90 minuten legde deze schijnbaar onoverwinnelijke gozer toch het loodje.... The End

Nee doe mij dankaar die filmpjes van de Oekrainsche youtubers. Die zijn 100 keer zo spectaculair.

JportDev - compilation of awesome crazy Ukrainians climbing high places - YouTube

Maar ieder zijn ding, want anderen zijn hier kennelijk wel enthousiast.

Zelden een film gezien waarin je zo sterk wordt meegesleurd, waarin de flow zó sterk is. De film is zeer radicaal in de mate waarin de first person perspective is doorgevoerd. Er loopt niet iemand met een camera rond, maar jij ziet gewoon precies hetzelfde als de hoofdpersoon.

De keiharde actie is non-stop. Er is geen adempauze en er wordt ook geen tijd genomen om het 'verhaal' uit te diepen wat je ongetwijfeld weer uit de flow zou halen. Niets van dat alles. De film beukt gewoon genadeloos door en zo zie ik dat graag!

Het camerawerk is zeer dynamisch en shaky, maar bepaald niet het werk van een amateur met een handy cam. Het vergt juist zeer veel behendigheid om het camerawerk onder dergelijke omstandigheden de juiste mate van beheersing en professionaliteit mee te geven, en als dat dan geslaagd is maakt dat des te meer indruk. Net als in Cloverfield is dat ook hier zeer geslaagd, al was het spel van kleur en licht daar wellicht nog iets preciezer en doelbewuster.

Sharlto Copley weet als geen ander kleur te geven aan dynamisch gefilmde werkjes zoals deze (zie ook District 9). Ook zorgt hij voor de nodige luchtigheid en zelfrelativering. Het verhaal slaat verder nergens op, maar het is allemaal heerlijk droog gebracht, dus who cares.

Klein puntje van kritiek is toch wel de overdaad aan continuity errors. Niet omdat het verhaal daardoor minder geloofwaardig wordt: dat was het toch al niet en dat maakt ook niet uit. Wel omdat je daardoor soms weer een heel klein beetje uit de flow wordt getrokken. Gelukkig wordt dit ruimschoots gecompenseerd door de overweldigende dynamiek van de film. Dat is toch vooral hetgeen wat bij mij blijft hangen.

Intens van genoten!

4,5*

Zelfs beter dan verwacht.

Hardcore Henry is een zeldzaamheid, een film die er vol voor gaat in plaats van alles met de rem op de voet doet. Iets wat je eigenlijk niet meer ziet in de bioscoop tegenwoordig, waar alles toch draait rond het zoveel mogelijk tevreden houden van mensen.

Dat wel zeggen dat de niet en/of klassieke actiefan allicht weinig tot niks te zoeken heeft bij deze film. Hardcore Henry stopt niet, houdt niet in, maar raast als een gekke 90 minuten lang door. Er wordt aardig wat afgeschoten, gevlogen, in de fik gestoken, tot ontploffing gebracht en als publiek zit je op de eerste rij.

Persoonlijke favoriete momenten waren de tuimelperte uit de lucht en de dubbele autoaanrijding. Dat zijn rushes die ik eerlijk gezegd nog nooit eerder heb meegemaakt in een film. Vond het heerlijk, een mijlpaal waar toekomstige actiefilm zich moeten tegen meten. En nu is het wachten op andere regisseurs die de fakkel overnemen, want deze techniek blijft allicht niet beperkt tot deze film alleen.

4.5* en een uitgebreide review

Precies zoals de trailer het presenteert! Rennen, schieten, rennen, schieten en schieten. Al heeft de film nog wel een verrassing wat in de trailer niet ( direct duidelijk) te zien is. Kom ik straks op terug. Er zitten overigens wel een paar rustige scènes in waarin we een beetje uitleg krijgen omtrent het wat vage plot. Hardcore Henry, ik kan niet anders zeggen dan dat ik genoten heb van de actie, de rauwheid, de humor, de muziek en het spektakel.

Maar nu de grote verrassing: zonder Sharlto Copley had deze film toch iets gemist denk ik. Copley is precies wat deze film compleet maakt, want hij is hilarisch en fantastisch! Verder kan Henry dus niet praten, maar dat stoorde mij totaal niet. Hetzelfde geld voor veel games zoals bijvoorbeeld Half-Life, Dishonored en BioShock waarbij dat ook prima is! En stel je voor: een First Person Shooter zoals Hardcore Henry als Virtual Reality game!

De film heeft een game als inspiratiebron! Goh, echt? Ja, echt! En dat is Left 4 Dead. In de film is zelfs een poster van de game te zien en ze zeggen er het volgende over: The movie is shot very similar to the play style of Left 4 Dead. Topgame overigens! Al zit er ook een scène in die bijna rechtstreeks uit de game Call of Duty: Mordern Warfare 1 komt! Namelijk de missie in Pripyat/Prypiat

Zonder dat de film echt ingaat op het verhaal, kan er nog het e.e.a. uitgelegd worden. Bijvoorbeeld, hoe komt Akan aan zijn krachten? Iemand die dat wil weten? Dat kan, er is een comic genaamd Hardcore Akan. Verder is dit vooral een film die je wil kijken voor de fantastische (bijna non-stop) actie en Sharlto Copley natuurlijk!

Gewoon 4 sterren dus!

Knallen. Maar als je het trucje eenmaal gewend bent is het niets meer dan een gimmick. De film probeert nog enigszins verrassend uit de hoek te komen, maar het hoofd personage is te oppervlakkig om hier enige binding mee te voelen en dus geschokt te zijn door de wendingen. En dat terwijl je de gehele film uit zijn ogen kijkt. Lijkt me vet als een VR beleving. Voor zo in de bioscoop is het een leuke eenmalige ervaring. Grappig vondsten, maar na 1,5 uur is het ook wel echt klaar.

Hardcore Henry. Bij die titel moest ik denken aan Henry Rollins die o.a. de zanger van de hardcoreband Black Flag was. Na het lezen van een aantal lovende berichten hier ook maar besloten naar de bioscoop te gaan. Ik kreeg zowaar een vriend mee.

Bij de openingscredits zag ik de naam Timur Bekmambetov als producer voorbijkomen, de regisseur van Abraham Lincoln: Vampire Hunter, dus dat beloofde al wat, maar het resultaat gaat nog wel eventjes flink wat verder dan wat Bekmanbetov in zijn films heeft laten zien. Het mag weinig met hardcore punk van doen te hebben, hardcore is het zeker.

Het eerste dat opvalt is natuurlijk het first person perspective. Al zullen er ongetwijfeld andere films zijn die dit ook hebben, ik ken eigenlijk geen film waar dat zo consequent toegepast wordt als hier, in ieder geval geen actiefilm. De film schijnt gebaseerd te zijn op een computerspel, en die associatie is er ook een beetje door het perspectief. Maar het voelt vooral als een flink energieke achtbaanrit aan. Het enige wat nog een beetje in de buurt komt is denk ik Crank, maar dit gaat toch even iets verder. Het zou me overigens niet verbazen als de adrenalinespuiten naar het einde toe een hommage aan die laatstgenoemde film vormen.

Veel actie, die er spectaculair uitziet door het perspectief. De beelden zijn wild, maar zonder rommelig te worden, want los van alle chaos ziet het er erg gelikt uit. Ook af en toe humoristisch, met name door de vele personages van de meer dan uitstekende Copley. Alleen de soundtrack is niet altijd even sterk; met name de gezongen nummers hadden van mij niet echt gehoeven, al was het Queen nummer wel grappig.

Allemaal flink over the top; het verhaal stelt niet veel voor. Maar wie geeft daar nou om bij zo'n film, het draait toch vooral om de adrenalinekick. Ik ben in ieder geval weer flink opgeladen, en kan er weer tegenaan. 4,5*.

Wat een heerlijke achtbaanrit. De toon wordt gelijk gezet met de mooie openingstitels. Anderhalf uur lang bijna constant actie. Niet gewone actie, maar keiharde "hardcore" actie, waarbij het bloed je om de oren vliegt. Hierdoor geniet je van de constante actie en is het verhaal een stuk minder belangrijk.

Het verhaal houdt overigens wel goed alle actie bij elkaar, zodat al die dode in elk geval niks voor niks zijn.

Copley speelde een enorm leuke rol. Heb behoorlijk kunnen lachen om dit karakter.

Enorm fijne film met harde actie, lekkere muziek, goede humor en een leuke filmstijl.

In een tijd waar grote regisseurs ''flirten'' met POV; Enter the Void (2009) , low budget regisseurs het als een kans zien om op te vallen; FPS: First Person Shooter (2014) en You Are Not Alone (2014), waar de meest extreme splatter cinema zijn beroep op doet; Hotel Inferno (2013) en waar music video's al hoge ogen mee hebben gegooid; Cinnamon Chasers is de First Person-film een terrein waar ik alles aangrijp. Hardcore Henry is daar de onverwachte kers op de taart. Die absurde grand finale is er één die de twijfel van 4.5* of 5* deed verdwijnen en zelfs Necrostorm producties te kakken zet. Moderne filmmakers met krankzinnige ballen... resultaat is de beste bioscoopervaring tot op heden.

Zeer originele film. Het verhaal is wat maf, met best nog wel een aardige twist. De uitwerking is prima en in zijn geheel in POV geschoten. Dat is even wennen en soms best vermoeiend. Richting het eind gaat het wel wat vervelen. De actie is grof en hard, maar past bij de stijl van de film. Copley is prima gecast voor zijn rol. De film kent tevens een prima en opvallende soundtrack. De 'optiteling' is eveneens opvallend origineel. Kortom, een prima buitenbeentje. 3.5

Een beetje teleurgesteld en eigenlijk blij dat ik hem af heb kunnen kijken. Dat gevoel houd ik niet vaak over na een film.

De pure actie maakt het nog geen goede film. Ik heb bewondering voor de mensen die hem op het grote scherm hebben bekeken, of dat nog gaan doen. Ik vond het op een 22 inch af en toe al duizelingwekkend. Het is een flinterdun verhaal. Vond de film methode ook niet echt geschikt voor videomateriaal langer als een paar minuten.

Sharlto Copley is altijd wel een fijne acteur om naar te kijken.

typisch onderaan de langste ladder, leuk voor een kwartiertje en dan liever op YouTube en nu maar rustig proberen te slapen. De 1,5 is voor Tim Roth. Wat jammer dat er geen vrienden van me in spelen, dan had ik me de hele week zalig kunnen uitleven.

Waar is m'n linkerbeen trouwens gebleven?

Hardcore Henry: Het slechtste uit games

Hardcore Henry laat vooral zien waarom videogames in deze vorm (First Person Shooters in het bijzonder) hun beste tijd gehad hebben. Het (kunst-) medium zou zijn doelgroep - de van seks verstoken, puisterige puberjongen- al reeds lang voorbij moeten zijn. Interactiviteit, perspectiefwisselingen en open werelden bieden namelijk een schier eindeloos web van mogelijkheden om immersieve nieuwe ervaringen te creëren. Met uitzondering van de sporadische indie developer blijven de grote ontwikkelaars steken bij inwisselbare, generieke middelmatigheden. Met idiote verhaallijnen waar je zelfs in de meest verfoeilijke blockbuster niet mee aan kunt zetten. Met stereotiepe karakters zonder psychologische of intellectuele gelaagdheid, maar altijd hetzelfde blik aan lekkere wijven en stoere kerels. Met nodeloos, excessief geweld dat shock value boven sfeer of suspense stelt. Volwassen gamers zullen moeten toegeven dat 'hun' medium nog niet uitgegroeid is tot iets wat smaakvol en verfijnd in elkaar steekt.

Ondertussen is de populaire filmindustrie wél een andere kant op aan het gaan. Hedendaagse blockbusters als 'Mad Max: Fury Road', 'Star Wars: The Force Awakens' en 'Gravity' proberen om vrouwelijke gezichtspunten meer centraal te stellen. Vrouwen kijken namelijk óók dezelfde blockbusters, dus waarom zijn onze populaire media dan zulke uitdragers van testosteronbommen en openlijk seksisme!? Zoals gezegd, de ontwikkeling naar diversiteit lijkt in games nog verder weg te zijn dan ooit, omdat we het medium gaming zo eenzijdig blijven zien als iets waar bepaalde platgetreden gemeenplaatsen er nou eenmaal bij horen. En nu hebben we Hardcore Henry: een film waar overbekende gameclichés worden nagespeeld door menselijke acteurs.

Visueel is het zeker een opwindend staaltje pief paf poef vanuit het eerste persoonsperspectief. Bij vlagen is het leuk gevonden hoe kleine details in het beeld verwerkt zijn, zoals wanneer Henry een bebloede handafdruk achterlaat. Of als hij een pistool oppakt en hem niet vast kan houden omdat het gloeiend heet is. Ik heb zeker respect ervoor dat het die FPS-gimmick radicaal doorvoert op een manier dat het een nieuwe beeldtaal afdwingt om stunts en actiescènes in beeld te brengen. Op het visuele vlak is de film best vernieuwend en het zal me verbazen als het geen navolging gaat krijgen van andere actiefilm regisseurs. Toch is het in geen enkel ander opzicht een vernieuwende film te noemen. Het machogedoe barst namelijk uit zijn voegen van het gemeenste soort seksisme, plus een zoveelste inwisselbare verheerlijking van excessief geweld (nu dichterbij dan ooit door het FPS-perspectief).

Het slechtste uit het ene medium wordt simpelweg vertaald naar het andere medium. Dan heb ik het niet erover dat het 'moreel verwerpelijk' is of zo- dat geloof ik óók niet zo - maar het getuigt van een fantasieloosheid om verhalen te vertellen die we al honderden keren eerder gezien, gespeeld of gelezen hebben. Daarnaast werkt het óók gewoon niet. De film heeft nul spanning omdat onze Henry zonder uitzondering raak schiet en zich toch wel redt uit de situaties die worden geschetst. Het heeft een bloedeloze, statische film tot gevolg, die meer weg lijkt te hebben van op de bank kijken naar de gameprestaties van je oudere broer. 'Geef godnondeju eens die controller terug, want ik verveel me hier de pleuris om naar jouw geschiet te moeten kijken.'

Hardcore Henry is een nagespeelde game, en dat is een zwaktebod met weinig respect voor het feit dat cinema nou eenmaal een geheel ander medium is dan games. De logica van platgetreden paden uit gaming volgen, levert saai en plat amusement op: inwisselbaar, leeg en verfoeilijk fantasieloos.

Tsja.

Ik heb het altijd wel met aparte films, maar dit vond ik dus helemaal niks. Boooooring. Alsof je zit te kijken hoe iemand anders een spel speelt, zonder iets van een verhaallijn, lelijk van cinematografie en zo warrig gefilmd dat je af en toe nauwelijks ziet wat er gebeurt. Nou is dat op zich voor het volgen van de film ook niet zo bezwaarlijk, want de held schiet natuurlijk altijd raak en overleeft alles.

Half puntje voor de zwaardscenes, maar dat is het dan ook wel.

Een tegenvaller.

Ik had wat moeite met voorspellen wat ik van Hardcore Henry zou gaan vinden, door de nogal wisselende geluiden en mijn mening over de werking van film in first person perspective. Hoe zou het bevallen, qua (des)oriëntatie, identificatie met het karakter en de choreografie van de actie, die je veelal vanuit een heel ander oogpunt bekijkt dan je gewend bent, namelijk alles vanuit de ogen van de hoofdpersoon bezien? Wetend van toch enigszins gefaalde filmexperimenten als Lady in the Lake, hoopte ik toch dat deze stijl zich beter voor een actiefilm zou lenen. En doet het dat? Ten dele, want er zijn genoeg mensen die vol lof zijn. Ik hoor er alleen niet bij.

Positief is dat er zeker een paar coole actiescènes bijzitten, zoals bijvoorbeeld die met het zijspan op de snelweg en meer op het einde in de flat, waar het echt net een shooter word. Ook viel het gevoel van desoriëntatie erg mee, over positionering in de ruimte is goed nagedacht en ook de shaky cam blijft voor wie er enigszins aan gewend is binnen de perken, voor zover dat mogelijk is met een first person actiefilm. De innovativiteit van Hardcore Henry zal door anderen wellicht beter beargumenteerd kunnen worden, en ook ikzelf heb qua stijl in ieder geval niet eerder een film gezien als deze. Maar is dat genoeg? Meestal niet.

Helaas voelde voor mij het perspectief al snel als een trucje, waardoor de échte lol snel af was. En dan resteert slechts af en toe een creatief uitgevoerde scène of shot waar je bewondering voor kunt hebben. Verhaaltechnisch zal een film als deze geen prijzen winnen, en hoe leuk een Sharlto Copley ook is, ook acteergeweld is geen reden om deze op te zetten. Het grootste deel van de tijd dus, leed de film voor mij aan het hier al eerder genoemde 'iemand anders zien spelen' syndroom. Ik ben een gamer en heb redelijk wat shooters gespeeld (en door anderen gespeeld zien worden), en Hardcore Henry voelde al vrij snel als toekijken. Bewonderaars hebben de film hierboven beschreven als een 'dolle achtbaanrit', en dat zal Henry vast zelf als zodanig ervaren hebben. Maar voor mijn gevoel was het meer een Go Pro filmpje van een achtbaanrit dat een maat je naderhand laat zien. Je vertelt hem dat het heel vet moet zijn geweest, in die achtbaan. Maar die thrill zelf voelen doe je niet.

Ook tijdens achtervolgingen te voet, waar redelijk wat parkour/freerunning stunts bij lijken te zitten, zie je vaak niet goed wat er gebeurt, omdat je het voetenwerk van de hoofdpersoon niet ziet, alleen van degene die hij achterna zit. En vrijwel altijd vanuit hetzelfde perspectief: de achterkant. Dan voelde een achtervolging zoals die in Casino Royale voor mij veel ruimtelijker en mooier gechoreografeerd. Wellicht een kwestie van smaak, maar ik miste de combinatie van overzichtshots en de verschillende vormen van close-ups, die met een effectieve montage film zo'n dynamisch medium maakt. Natuurlijk, HH is één bonk dynamiek, maar ik heb meer licht geamuseerd tot gelaten toegekeken, dan dat ik al die adrenaline zelf voelde. En dat is wel degelijk af en toe anders geweest. De wow van de eerste keer bullet-time tijdens The Matrix, de pure actie van The Raid waardoor ik zowat kraaiend van plezier amper in mijn stoel kon blijven. Dat onder de indruk zijn is nu helaas compleet uitgebleven.

Binnen de mogelijkheden van deze stijl is Hardcore Henry wat mij betreft vrij goed uitgevoerd. Het is alleen niet een stijl die mij persoonlijk bevalt, waar het complete films betreft. De loftuitingen van een aantal mensen die ik hoog heb zitten qua filmssmaak hebben ervoor gezorgd dat ik hoopte op meer. Ondanks dat ik niet wist wat ik hiervan zou gaan vinden, zorgt dat dus toch voor een gevoel van teleurstelling.

In één zin: this just isn't working for me...

3*

Een over-de-top verfilming van een bloederige first-person-shooter, zo zou je dit hectische werkje wel kunnen omschrijven. Het verhaaltje stelt weinig tot niets voor, maar visueel wordt alles uit de kast getrokken om er iets moois van te maken. Op gegeven moment begint de boel te slepen, ondanks het hoge tempo, en de finale is aan de rommelige en langdradige kant, maar tot die tijd valt er te genieten van heel wat spektakel. De aktiescenes, feitelijk de beste die ik sinds de Raid-films heb gezien, zitten erg knap in elkaar en worden bijzonder inventief in beeld gebracht. De gimmick van de film heeft zo zijn beperkingen, maar de russissche regisseur Ilya Naishuller geeft hier toch wel een indrukwekkend visitekaartje af.

Nadat ik een aantal weken geleden de film "He Never Died (2015)" heb gezien waarin Henry Rollins de hoofdrol speelt, was het nu de buurt aan deze Henry film, die wel niet draait om Henry Rollins Net zoals het genieten was van de eerder genoemde film was dit ook het geval bij deze keiharde POV (Point of view ) Actie / Sciencefiction film, of beter gezegd actie spel, waarin je als ziet vanuit het oogpunt van de terug uit de dood gebrachte cyborg Henry.

Het verhaal (speelt zich af in Moskou) mag dan misschien niet veel voorstellen, maar de uitvoering ervan is gewoon leuk en vermakelijk en dan doel ik vooral op de manier (dus vanuit het oogpunt van Henry) hoe het hele verhaal spectaculair in beeld werd gebracht en dat in een heel hoog tempo (beter gezegd moordend tempo ) waarbij er heel veel gebeurt, en dat laatste vooral in combinatie met keiharde actie, welke vaak fraai in beeld werd gebracht zoals o.a. de spectaculaire zijspan scene. Je zou zeggen dat de vrijwel continue actie op een gegeven moment wel gaat vervellen, maar ik vond de actie juist steeds meer vermakelijker en spectaculairder worden naarmate het verhaal vorderde. Op het einde zit het zelfs zeer leuk verwerkt in het liedje "Don't Stop Me Now" van Queen, als Henry zich voorziet van adrenaline, ingebracht via spuiten in zijn benen, en dan een heel leger van cyborgs te lijf gaat. Omdat het verhaal ook luchtig in elkaar steekt, kijkt deze film zich lekker weg van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten).

Door dit luchtige zit er ook de nodige droge humor in, en dat komt volledig op conto van Sharlto Copley, die in dit verhaal veel verschillende leuke personen speelt (o.a. een zwerver, punker, Britse jaren 40 soldaat) en dat allemaal onder dezelfde persoon genaamd Jimmy. Ik moest vooral lachen om hem (in de rol van zwerver) als hij iemand vanuit de bus ziet komen aanlopen met aparte kledij en dan zegt "Dat is het meest homo-achtig jasje dat ik ooit heb gezien" en dan roept tegen die persoon "Te gek jasje. Waar heb je die vandaan ?", waarna die persoon hem dan onder vuur neemt met een vlammenwerper Verder valt er ook te genieten van vrouwelijk schoon in de vorm van de fraaie Haley Bennett (in de rol van Estelle, die zogenaamd de vrouw is van Henry) en valt er ook wat vrouwelijk bloot te bewonderen tijdens de leuke bordeelscene.

Visueel wordt alles fraai in beeld gebracht en dat geldt zeker ook voor de gedetailleerde actie, die ik volgens mij nog nooit zo gedetailleerd en hard (soms zelfs goor) in beeld heb gezien bij een actiefilm (bij de Actie / Thriller film "The Raid (2011)", ging men inderdaad ook flink tekeer). De actie is wel behoorlijk over de top, maar dat geldt eigenlijk voor alles in deze film en dat maakt deze film juist zo leuk om naar te kijken. Dat men het hele verhaal heeft gefilmd vanuit het oogpunt van Henry, was ook gewoon leuk gedaan en was zeker ook origineel in deze vorm. Dit heeft natuurlijk wel als nadeel dat het beeld snel heen en weer springt en beweegt, maar dat heb ik helemaal niet als hinderlijk of storend ondervonden. Wat ik ook leuk vond was het einde van het verhaal, want het einde is eigenlijk hetzelfde als de opening van het verhaal maar dan het tegenovergestelde (Henry dood dan namelijk Estelle, die het liefje is van slechterik Akan).

Ondanks dat er heel veel personen in deze film meespelen, draait het verhaal eigenlijk maar om een 4-tal personen en de overige personen zijn vooral slachtoffers die worden gedood door Henry en in veel mindere maten ook door Akan, omdat deze slachtoffers vooral huurlingen zijn van Akan. Deze 4-tal personen werden leuk gespeeld door Sharlto Copley (in de rol van de mysterieuze Britse kerel met de naam Jimmy), Haley Bennett (in de rol van Estelle, die Henry terugbrengt uit de dood en zegt dat ze zijn vrouw is), Danila Kozlovsky (in de rol van slechterik Akan, die een psychotische tiran is met telekinetische krachten en die voorzien is van een leger huurlingen die het gemunt hebben op Henry) en natuurlijk Henry (eigenlijk gespeeld door de cameraman) zelf wiens gezicht je nooit te zien krijgt, met uitzondering van heel even op einde van het verhaal via een stuk van een spiegel. Tim Roth (in de rol van vader van Henry) speelt ook mee in deze film, maar zijn rol is maar heel erg kort en ook nog via een flashback.

Al met al gewoon een leuke en zeer vermakelijke Actie / Sciencefiction (met de nadruk op actie) film, waarbij je op de wenken bediend wordt qua actie, want deze film is min of meer een rollercoaster bestaande uit actie (vooral veel geschiet) en vaak ook spectaculair en keihard. Het verhaal zelf stelt maar weinig voor, maar dat is meestal het geval bij actiefilms.

'Hardcore Henry' scoort direct punten met de opening, ondersteund door 'Let Me Down Easy' van The Stranglers. Heerlijk. Deze film is me verder echt vies meegevallen. Heb me uitstekend vermaakt met deze chaotische, actievolle ongein. Humor, leuke Jimmy's en een origineel concept wat tot mijn verbazing de gehele speelduur werkte. Leuk soundtrackje verder. Ja, prima vertier dit. Dikke voldoende.

Na eerst hier de hoge waardering te bekijken. (3.13 )

dacht ik ... ok ik ga deze film eens een kans geven.

Helaas hij viel me erg tegen, namelijk:

1. alsof je een first person view game aan het spelen bent.

2. de hele film een hoop geklungel met de camera.

3. verhaallijn erg nonchalant en niet goed afgewerkt.

Natuurlijk moet je deze film met een korreltje zout nemen, maar dan nog.

Jammer dat ik met deze reactie, mensen tegen het hoofd stoot die hem wel goed vinden,

maar ja ieder zijn mening.

Ontzettend knap gemaakt, met mooie parkours-scenes en verbluffende gevechten en special effects. Qua adrenaline heeft het bijna dezelfde impact als films als The Raid of Mad Max: Fury Road; aan één stuk door actie, explosies, hectiek en chaos.

Nu is actie en een hoop vuurgevechten niet nieuw, maar door de 'first person view' stijl voelt het alsof je een goed in elkaar gezette trailer van een 3d-schietspel met ultrarealistische graphics aan het kijken bent. In dat opzicht dus een -voor mij- nieuwe filmervaring.

Dat wil echter niet zeggen dat de film per se het predikaat 'goed' verdient. De personages zijn -met uitzondering van een vermakelijke Sharlto Copley- best wel stompzinnig; vooral de bad guy Akan met zijn lame telekinetische krachten lijkt zo weggelopen uit een slechte Final Fantasy game.

Ook het verhaal is eigenlijk maar vergezochte onzin, maar dat de pret van het spektakel niet drukken.

Ik kon niet wennen aan de pc-game opzet. Als je veel games speelt is het misschien herkenbaar maar waarom dat ook in films moet is me onduidelijk. Zoals eerder hier gezegd zal je voor en tegenstanders van de game opzet hebben maar voor mij is dit een reden om zulke films niet meer te gaan kijken. Ik kan er daardoor juist niet inkomen en omdat ik nooit zulke games speel voelt het zelfs wat kinderachtig aan. (sorry is mijn mening) Met een vertrouwde opzet en bijvoorbeeld Jason Statham in de hoofdrol had deze film voor mij 10x beter geweest.

Wow, een achtbaan van geweld vanuit first-person view.

In één adem uitgekeken.

Even over het genre; ik hou niet van drama, maar als ik per ongeluk een drama film kijk geef ik niet een 1 of lager omdat ik niet van drama hou. Dan geef ik geen punten of ik probeer de film objectief te beoordelen.

Deze film is misschien op zich niet nieuw maar combineert veel van andere films en naar mijn mening is dit voortreffelijk gedaan. Het tempo ligt inderdaad heel hoog maar of je er 20 of 25 dood ziet gaan maakt niet uit, je moet meegaan in de indruk.

Hardcore Henry

Met een eerste blik was is helemaal niet zo enthousiast over Hardcore Henry, een FPV film kon ik destijds nog niet bekoren, al als ik er over na dacht begon de verveling naar binnen te kruipen en stak er zelf een lichte hoofdpijn op. Na wat lovende berichten waaronder, Onderhond, begon de interesse toch wel lichtelijk naar voren te kruipen en heb ik er maar voor gekozen Hardcore Henry mee te nemen op vakantie. Nu ik dan toch eindelijk op vakantie ben, en het bijna alweer voorbij is, begon ik maar eens aan Hardcore Henry en, ik moet zeggen dat ik mezelf nog lang niet verveeld heb alleen, had ik na de lovende berichten toch wel een beetje te hoge verwachtingen gekregen, die deels waargemaakt is.

Hardcore Henry is letterlijk Steven Seagal uit Rusland. Met een bult mooie meiden, bendes en non-stop shooting kun je Hardcore Henry toch wel klein samenvatten, toch bevat Hardcore Henry nog een vleugje Free running waardoor de FPV beelden toch erg sterk uit pakken.

Het verhaal beviel me redelijk. Henry is overleden en word door Estelle (Haley Bennett) weer tot leven gewekt en tevens ook weer heel gemaakt. Hem word verteld dat zij , zijn liefde is. Het hoofdkwartier word aangevallen door Akan (Danila Kozlovsky) die snode plannen heeft rondom het project waar Henry ook in valt. Hij wil graag een leger maken van CYBORG'S en hoopt via Henry's lichaam er achter te komen hoe hij ze moet creëren. Na een val van Henry van de brug af gaat hij op zoek naar Estelle, om die tevens te redden. Hij krijgt tussen door een paar opdrachten en met veel mooie actie scenes kom je de film fijn door.

Het valt me trouwens ook nog best wel mee dat deze film niet gezien word als 'horror'. Er zijn namelijk zat mensen die dit gaan beschouwen als horror. Tijdens vele actie scenes zie je mensen uit elkaar spatten, bloed uit het lichaam lopen en vooral op het eind als Akan vermoord word, een best wel fikse plas bloed en het halve hoofd van Akan in zijn hand, mooie beelden dat wel!

Met een (best wel mooi) budget van 2.000.000$ hebben ze een mooie film neergezet, die (onder andere voor dat geld) veel nodig heeft van de CGI dan van de shots. Tevens, met het feit dat de film met twee Go-Pro's gefilmd is vind ik het er prima uit zien. Zie onder andere deze foto. Het concept was leuk en het verhaal was dus prima. Toch wel vermakelijke film en wil me woorden in het begin graag terug nemen maar, toch is hij niet getipt aan me vernieuwde verwachtingen, daar verwachtte ik dan nét iets te veel voor.

3.5*

Super film dikke voldoende, wat een verhaal lijn,

Ook al ben je niet echt fan van de game aanpak is dit een rollercoaster van actiescènes die voor de één een waar spektakel zal zijn en voor de ander misschien een vermoeiende rit. Echt vervelen zul je niet want deze productie heeft een zeer strak tempo waar de ene wervelende actiescène op de ander volgt.

Ook qua gore is het niveau vrij hoog. Heel wat bloederige scènes passeren de revue. Het verhaal is opvallend degelijk voor dit genre en is niet zo voorspelbaar als het lijkt. Maar zoals ik zei heeft het ook wel een kanttekening, nl. je waant je soms gewoon in een gamespel en overdaad schaadt wel. Soms is het iets teveel van het goede en niet alle actiescènes zien er even goed uit. Toch best geslaagd in zijn opzet, maar om er nu echt warm van te lopen is iets anders. Deze aanpak hoeft voor mij ook niet zo in de toekomst want qua kwaliteit zal het hoogstwaarschijnlijk niet verbeteren. Deze film weet nog te verrassen en origineel uit de hoek te komen met heel wat spektakel en bloederige scènes. De interesse voor meer van dit is bij mij niet zo aanwezig. 7/10