The Day after Tomorrow (2004)

Best een aardig filmpje hoor. Serieus moet je het allemaal niet nemen, dat bevestigt de scene met de wolven. Het is één groot bombast; rampje hier, rampje daar, rampje overal. Maar de special effects zijn om van te smullen, NY dat overstroomt wordt... Voor de rest valt het acteerwerk best nog mee, alleen de verhaallijn van de moeder mocht van mij weggelaten worden. Oninteressant en staat garant voor (zoals in bijna elke film tegenwoordig) overbodig veel sentimentele crap. The Day After Tomorrow is een leuk avondvullend filmpje maar meer ook niet. 3.0*

Haha, wat een film toch weer van Emmerich. Ik had 2012 al gezien en vond dat deze niet achter kon blijven. Ik moet eerlijk zeggen dat het er allemaal weer prima uitziet, iets minder geweld en sensatie dan in 2012 maar ook hier weer prachtig in beeld gebrachte rampen.
Maar voor de rest moet je het allemaal weer met een korreltje zout nemen, de verhaallijnen gaan echt gans nergens over, het wordt weer gigantisch overdreven, het sentiment is uiteraard ook weer aanwezig en natuurlijk overleven de hoofdpersonen weer allemaal.. Laat er toch eens een paar doodgaan man..
Mwa, 2,5 ster is meer dan zat eigenlijk.

Geweldige rampenfilm! Het ziet er bijna allemaal geweldig uit. Soms ziet de lucht er wat nep uit en de wolven zien er nep uit, maar verder prachtige special effects! Het ontbreekt de film aan wat humor, maar van het begin tot het eind vermakelijk!

Als je van dit genre houdt, is dit een echte aanrader!

Vermakelijke film, alleen jammer dat sommigen aspecten onjuist zijn, maar dat doet niets af aan het geheel. Naar herziening zou ik mis meer steren geven.

2,5*

Weer eens een blockbuster die me prima bevallen is.

Leuk scenario dat wat mij betreft redelijk wordt uitgewerkt.

Nergens echt goed maar als je zoals ik van dit soort rampenfilms houdt kijkt het gewoon lekker weg, verveel je je niet en worden de clichés niet echt storend.

ruime 3*

Een mooie rampenfilm.
The Day After Tomorrow heeft alles wat een rampenfilm moet hebben. Actie die meer dan voldoende aanwezig is, de wereld die allerlei natuurrampen moet doorstaan en avontuur. De tornado's in Los Angeles zien er werkelijk fantastisch uit. Ook de vloedgolf is ook mooi gemaakt. Een extra laagje spanning komt wanneer Jack zijn zoon gaat halen uit New York. Ik vind het ook interessant dat je niet enkel New York van de kaart zien verdwijnen, maar ook Los Angeles.

De acteerprestaties waren erg goed en mijn favoriete personage is wel die dakloze met zijn hond Buddha. Ook verveelt de film nergens en zit je de hele tijd te kijken hoe ze er het vanaf gaan brengen. De temperaturen die zo snel dalen (10 graden/seconde) is wel heel onwaarschijnlijk.
Al bij al is dit een van de betere rampenfilms. 3.5*

zonde van je geld

'k Vond het een hele goeie rampenfilm, want je krijgt niet 1 maar 3 rampen: tornado's, vloedgolf en dan nog eens een ijstijd, en het ziet er trouwens nog eens fantastisch goed uit. De S-fx zijn realistisch (deze keer vliegen er geen koeien in het rond ) en heel mooi gedaan. Een aanrader in z'n genre.

Ik hou hier wel van, ouderwets degelijk vermaak. Spannend van begin tot eind, veel avonturen, diverse verhaallijnen worden gevolgd en steeds afgewisseld, overtuigend geacteerd en geweldige beelden.

En dat 2 uur lang. De rampen werden realistisch uitgebeeld, zeker niet te overdreven.

Goede rampenfilm om heerlijk thuis bij de warme haard te bekijken

Hetzelfde geval als bij 2012 (en eigenlijk elke rampenfilm), vreselijke verhaallijn omtrent de personages, waardeloze dialogen en tenenkrommend acteerwerk. De film moet het volledig hebben van de special effects en die zijn dan ook netjes. Het komt bij mij altijd over als makkelijk scoren.

Eigenlijk nooit er aan toegekomen deze film te kijken, gister besloot ik hem eens op te zetten, hou namelijk wel van een rampenfilm op z'n tijd. Jammer genoeg had hij beter kunnen vallen. Ik was zo onderhand na de bekendheid van de film en trailers die ik zo nu en dan voorbij zag komen gaan hopen op wat meer rampenbeelden, ondanks een paar zeer leuke shots. Ook iets teveel drama wat mij betreft, wist me ook niet helemaal te pakken (wat dat betreft doet juist een emotioneel sterfgeval het soms vrij goed bij me). Ook de wolven die op dat schip terecht kwamen voelde overdreven toevallig aan en daarmee meer vervelend dan echt spanning-opwekkend. Niet verveeld, en beter te verteren dan z'n latere 2012, maar alsnog niet helemaal bevredigend.

3*

The Day After Tomorrow

Schitterende visual effects kunnen niet voorkomen dat The Day After Tomorrow zichzelf helemaal ondersneeuwd in zijn pretenties. Emmerich weet de ongeloofwaardigheid vaak genoeg te camoufleren en de spanning af en toe bekwaam op te bouwen, zoals wanneer een muur van water de straten van Manhattan binnendringt, maar slaat hier ook vaak genoeg in door: wanneer het vliegtuig turbulentie ervaart dreigt een stewardess meteen verpletterd te worden door een karretje; als Sam zijn vader belt verdrinkt hij bijna en als de achtervolgende (ja, echt) kou nog niet gevaarlijk genoeg is, zijn er ook nog hongerige wolven met scherpe tanden. Wat het toevoegt? Een paar seconden extra spanning, maar meer niet.

De grootschaligheid van de ramp bleef ook een beetje uit, althans gevoelsmatig: maar wat wil je ook als iedereen door de bibliotheek heen loopt, trachtend zijn of haar familie te contacteren, alsof het allemaal wat later gaat worden vanavond? Duizenden mensen dood, maar geen traan die gelaten wordt.

Dat sentiment daarentegen niet vreemd is bij Emmerich blijkt uit geforceerde scènes als met Jack’s vrouw en het kankerpatiëntje Peter en de openbloeiende liefde tussen Sam en Laura. Terwijl de film de potentie had een overlevingsdrama te worden, wordt er niks met de apocalyps gedaan wat we niet ook al in Goede Tijden, Slechte Tijden hebben kunnen zien.

Met enkel cliché's als emotioneel element in de film, overstemmen de onmetelijke computerbeelden het menselijke veel te veel, wat vooral blijkt uit het einde: er is verdomme een nieuwe ijstijd nodig gebleken om vader en zoon weer bij elkaar te brengen. Samen met de nergens subtiele moralistische ondertoon vormt deze laag het dieptepunt van de film, samengevoegd en -gevat in de volgende zin van de eeuwig geplooide Dennis Quaid: “De mens heeft de vorige ijstijd overleeft; we kunnen deze ook overleven. Als we maar leren van onze fouten.” Hij kijkt zijn partner even veelbetekenend aan. “Ik hoop dat ik de kans krijg om te leren van die van mij.”

Leerde Emmerich maar van die van hem. Maar nee, wat volgde was 2012.

Ik vind dit één van de mindere rampenfilms die ik ken. Wat mij betreft blijft het vooral steken bij het verhaal en bij het acteerwerk. Ik vond vooral Gyllenhaal erg matig. Hij kwam mij niet echt over als een intelligente jonge man die met behulp van de tips van zijn vader weet te overleven in het natuurgeweld dat hen overspoeld. Eigenlijk vond ik het maar een slappe hap. Er zat totaal geen overtuiging in het overbrengen van dit personage. Mede hierdoor kwam ook de vader / zoon relatie niet echt over en zat ik nou niet bepaald mee te leven met deze mensen.

Daar komt ook nog bij dat er een behoorlijk prekerige ondertoon heerst bij deze film. Natuurlijk moeten we voor de aarde gaan zorgen en bewuster omgaan met de bronnen die we nog hebben maar het onderwerp was hier wel erg overdreven aanwezig. Ik persoonlijk irriteerde me eraan. Het was een beetje too much aangezien ik er niet voor heb gekozen om een documentaire te kijken over de aantasting van het milieu op aarde.

Wat overblijft is dat er wel heel veel spectaculaire en mooie beelden worden voorgeschoteld. Dat moet ik absoluut toegeven. Maar verder heeft de film me wel een beetje teleurgesteld.

Degelijk.

The Day After Tomorrow staat te boek als mijn slechtste bioscoopervaring. De film zelf is geen ramp, maar ik weet het nog goed: eerste middelbaar, filmnamiddag met de school, en waar mag Jesse zitten? Juist ja, helemaal op de eerste rij, naast een leerkracht nog wel, en waar zitten die? Juist ja, helemaal aan het begin/ einde van een rij. Op 12-jarige leeftijd was mijn Engels nog niet echt denderend (en dacht ik dat dit een intelligente film ging zijn), dus was het vooral een kwestie van de ondertitels lezen, wat geen sinecure is vanaf de eerste rij, helemaal rechts.

Soit, de film zelf heb ik ondertussen teruggezien en doet wat het moet doen: vermaken. Ik heb het evenwel niet zo voor dramatische dingetjes zoals vader-zoekt-zoon en ook de spannende momentjes met wolven zijn niet geweldig origineel, maar wat maakt het uit bij dergelijke popcornfilms? Niet veel, vind ik.

De acteurs zijn er ook naar. Jake Gyllenhaal en Dennis Quaid zijn nu niet meteen Hollywoods beste acteurs. Eerstgenoemde is mij te wisselvallig, Quaid ontbreekt simpelweg talent.

Een knap mieke à la Emmy Rossum of een echte acteur à la Ian Holm zijn welgekomen toevoegingen.

The Day After Tomorrow scoort bij mij vooral punten op het visuele. Roland Emmerich is iemand die zich vaak uitleeft in rampenfilms en hier brengt hij de ramp van dienst wellicht het mooist in beeld. Een ijsvlakte is sowieso een secure keuze, daar kan je bij mij niet veel mee misdoen. De CG-wolven vind ik dan weer wat minder.

3

Ik ben het met 'La royaal' eens; 'het irriteert al na enkele seconden'...

Die sentimentele teksten van personages die met hun gezicht (volop in beeld) zich van hinderlijk soort overacting bedienen, en daarmee hun diepliggende gevoelens van wanhoop denken te kunnen overbrengen...; op mij werkt dat averechts. Maar zo flauw en plat en zielloos; triest. Daarbovenop nog een sausje van patriottisme én het fijne Amerikaanse gezin dat dreigt uiteen te vallen door deze ramp... ; succes verzekerd. Blockbuster eerste klas. En tot overmaat van ramp - aan het eind van de film (happy end) vindt de vader zijn zoon weer in die barre kou.... nou jaaaa... (ik moest er bijna van janken; zo erg vond ik het allemaal)... bluuuh

Moet ik een sterretje geven?

0,5 *

Basic, maar wel leuk.

Ondergaat hetzelfde lot als een hoop soorgelijke films. Eerste uur is het leukst. De aanloop, de eerste tegenslag, de paniek en de ramp ... Emmerich zit dichter tegen Independance Day aan dan tegen een aantal andere mormels die hij op z'n naam heeft staan.

Effecten stelden niet teleur, zitten een paar indrukwekkende scenes in, ondanks dat er blijkbaar weer een paar personages op 5 meter van de meest grotesque effecten moeten ontsnappen. Het is zo ontzettend nutteloos, alsof iemand daar nog met omgekrulde vingertjes naar zit te kijken?

Maar zoals steeds is de aftermath van de ramp nogal saai. Gyllenhaal en z'n vriendjes zijn oninteressant, Quaid is gewoon een slecht acteur, de verhaallijn die tussen beiden ontspint is van zeer laag niveau. Gelukkig dat het einde wel een paar grappige kwinkslagen kent, maar het hele tweede uur is jammer genoeg aan de saaie kant, waardoor de film in geheel weer een hoop aan kracht en lol inboet.

Gelukkig is er het eerste uur nog. Leuk popcornvermaak.

2.5*

The Day after Tomorrow is leuke film waarin de special effects de hoofdrol op eisen.

De special effects in deze film zijn echt subliem. We krijgen van alles voorgeschoteld. Orkanen in Los Angeles. Een vloedgolf in New York. Een schip dat de door de straten van Manhattan vaart. Kortom we krijgen hele mooie en spectaculaire dingen te zien op het gebied van special effects.

The Day after Tomorrow is een film wat je moet kijken met je verstand op 0. Het verhaal is natuurlijk enorm spectaculair. Maar het kan niet dat een klimaat zo snel , zo drastisch wijzigt . De film moet dus met een korreltje zout worden genomen. Toch zit er wel in een duidelijke boodschap in de film. De boodschap is dat regeringen niet alleen aan de economie denken moeten denken , maar ook aan het klimaat. Wat mij betreft een mooie boodschap die helaas niet bij alle regeringen evengoed zou zijn doorgedrongen.

De film is interessant door de special effects en de spectaculaire gebeurtenissen die we in de film te zien krijgen. De film moet het niet hebben van het verhaal. Want dat stelt niet zo veel voor. Jack Hall is een wetenschapper, die toevallig de enigste is die de grote klimaat verandering enigszins had zien aankomen en naar wie niemand wilden luisteren, hij gaat zijn zoon redden die vast zit in New york en die zoon heeft hij toevallig in zijn leven een beetje verwaarloost en waar de held van de film Jack Hall door de gebeurtenissen spijt van krijgt. In deze film zitten veel cliché,s. Dit had toch wel wat minder gekund.

Er word in deze film aardig geacteerd maar het is nergens hoogstaand. Dennis Quaid als Jack Hall acteert het beste. Ondanks dat Jack Hall een erg clichéachtig personage is weet Dennis Quaid hem wel goed te vertolken. De bezorgdheid van Jack Hall en zijn schuldgevoel jegens zijn zoon komt overtuigend over. De rest van de cast doet het wat minder. Maar niemand acteert echt slecht.

The Day after Tomorrow is geregisseerd door Roland Emmerich. Ik heb tot op heden 3 films van Roland Emmerich gezien. Dat is deze film, The Day after Tomorrow dus , 2012 en Independence Day. Wat me tot nu toe opvalt is dat het elke keer gaat over de Verenigde staten. Elke keer word er weer in gezoemd op de verenigde staten en laat Emmerich zien, hoe de VS het tegen buitenaardse wezens opneemt. Of hoe de VS omgaat met de wetenschap met dat het einde der tijde is aangebroken. Of in deze film: hoe de VS omgaat met de klimaat verandering. Het zou wel een keer leuk zijn voor de verandering als Emmerich een ander land de hoofdrol geeft en niet altijd de VS. Het is een beetje cliché. De VS is “de wereldmacht“ dus we geven de VS de hoofdrol. Misschien gaat Emmerich in de toekomst nog weleens een keer afwisselen van land. ( of heeft die dat al in het verleden al een keer gedaan, ik heb immers nog niet alle films van hem gezien). Maar na drie films van Emmerich gezien te hebben was dit iets wat mij opviel.

Al met al vind ik The Day after Tomorrow een leuke film, En we mogen toch wel hopen dat wat we in de film te zien kregen absolute onzin is. Dit willen we toch niet met ze allen mee te maken?

3 sterren voor deze film.

Deze film is zo'n één van die films die ik alsmaar opnieuw kan bekijken. Weliswaar een luchtige blockbuster, maar de effecten werken eerlijk gezegd nog wel. We zijn ondertussen al 10 jaar verder. Dennis Quaid en Jake Gyllenhaal zijn ideaal voor dit soort films. En de prachtige apocalyptische beelden maken het zeker boeiend. Is de film geloofwaardig? Enigszins wel moet ik zeggen. Is het realistisch? Dat dan weer niet. Het blijft een blockbuster die op de eerste plaats spektakel wil brengen. De ijstijd zal er op deze manier niet snel komen. Maar anderzijds zijn natuurrampen en klimaatsveranderingen ook niet verzonnen. Het kan een aanzet zijn om nog meer na te denken over onze planeet. Maar de film is vooral een fantasierijke actiefilm over de mens die het hoofd moet bieden tegen weersomstandigheden. Geen absolute topper die door z'n ongeloofwaardigheid wat afgeschoten wordt (deels onterecht, omdat het vooral film blijft). Maar zoals ik het ervaar een film die blijft entertainen. Soms moet dat niet meer zijn.

Ongetwijfeld een van de beste rampenfilms ooit gemaakt en met een duidelijke boodschap. Geweldig mooie special effects en een schitterend verhaal. Dennis Quaid is de geknipte acteur voor dit soort films. Een film die ik wel iedere maand zou kunnen bekijken. De vader-zoon zoektocht is eigenlijk overbodig maar stoort niet echt, Uiteraard 5 sterren

Niet best, deze rampenfilm. Het verhaal slaat nergens op, de personages zijn nietszeggend, het acteerwerk is matig en het einde zie je al van heel ver aankomen. Niet eens vermakelijk, toch het minste wat je bij een film als deze mag verwachten...

Typische rampenfilm die alleen het eerste half uur nog een beetje boeit, maar daarna verzand in de rampenclichés. De beelden van de rampen all over the world zijn wel goed, maar daarnaast heb je wel acteurs nodig die geloofwaardig de strijd tot overleven kunnen overbrengen op het publiek. Dat lukt dus bij geen een van hen en de geloofwaardigheid in sommige scenes is ver te zoeken. Deze film moet je gaan kijken als je echt niets te doen hebt, in een melige bui bent of niet al te hoge eisen aan een film stelt. Vanwege de plaatsjes de film nog 2 sterren gegeven.

“When this storm is over, we'll be in a new ice age.”

Lekker bombastische rampenfilm die er mooi uitziet en tegelijkertijd een verhaal heeft waar je maar beter zo weinig mogelijk woorden aan vuil moet maken. Het klimaat is weer eens op hol geslagen en deze keer is het menens. Binnen een paar dagen (sure) verandert heel het noordelijk halfrond in een winters landschap met dodelijke gevolgen.

Ik moet zeggen dat het er allemaal schitterend uitziet en New York verandert in een mum van tijd in een poolvlakte. Het verhaal gaat over een zoon en vader die problemen hebben, maar door de ramp nader tot elkaar komen. Pa reist in barre omstandigheden zo even naar New York om zijn zoon te redden, maar die heeft het te druk met het versieren van een meisje. Dat meisje is Emmy Rossum dus echt kwalijk kan je het Sam (Gyllenhaal) niet nemen. Quaid is de vader en is aardig maar voor de rest zitten er niet echt noemenswaardige acteerprestaties tussen. Maar The Day After Tomorrow is best spannend en nogmaals, visueel is het echt prachtig gedaan door de "master from disaster" Emmerich.

Simpel vermaak, deze film moet het eigenlijk alleen hebben van de speciale effecten die er grotendeels best goed uitzien. Duurt verder wel iets te lang voor een verhaal van dit kaliber. En WTF was er aan de hand met die schaduw? Z'n schaduw bewoog eerder dan hij???? Ik dacht dat daar nog wel een verklaring voor zou komen maar er wordt verder niet over gerept... Vreemd!

Met de vader-zoon zoektocht en enkele andere relatiesituaties kiest de film voor het sentimenteel-avontuurlijk accent.

Verdienste ligt nochtans uitsluitend bij het visuele waarbij wij ons een opeenstapeling van extreme natuurrampen moeten voorstellen.

Het blijft boeiend met de fantasie van de makers te bewonderen. De personages zijn wat er van kan verwacht worden : Amerikanen die zich patriotistisch, nobel en onverzettelijk opstellen en in die zin wordt dan ook stevig geacteerd.

Dit moet één van de zwakkere rampenfilms zijn die ik al zag. Vrij ontgoochelende prent. Hoewel klimaatverandering erg actueel is en ook bij mij een zeer interessant thema is, boeide deze film me zeer weinig. De overstromingen en de ijsperiode zijn erg leuk gedaan en altijd tof om naar te kijken. Zeer realistisch weergegeven, top!

Maar waarom moet er steeds de onrealistische en vooral melige tour opgegaan worden? Het verhaal is erg zwak tot slecht. Pa maakt er een erezaak van om zijn zoon eens op te halen in NY. En wat dan? Het vriest de stenen uit de grond, mensen vriezen dood op straat en de held gaat eens een boetereis doen naar NY? Hoe serieus kan je jezelf nog nemen? Wat later kom er een schip tussen de wolkenkrabbers aangevaren. Van een goede GPS gesproken. Ook nergens nog bemanning te zien...
De "spanning" wordt bij de plotse vrieskoude wat opgebouwd door kunstmatige ingrepen zoals net de deur even snel sluiten of door in een gat te springen (Quaid). Ook altijd zo typisch is de slechte timing. Water komt met een gigantische snelheid op je af, maar de hoofdrolspelers hebben nog altijd de tijd om de superhero uit te hangen om net nog op tijd gered te zijn. Vreselijk dergelijke scenario's ...

De acteerprestaties en dialogen zijn ondergeschikt in dergelijke films en dat was er ook naar. Hoewel Gyllenhaal heden ten dage een gerespecteerd acteur is was zijn plotlijn en personage erg leeg, troostelijk, oninteressant. Net als de anderen trouwens. Visueel erg goede film, voor de rest niet veel soeps. Ik verwacht meer van een "goede" film.

Met afstand mijn favoriete moderne rampenfilm. Alles draait om de visuele effecten, en die zijn niet allemaal goed (het Antarctische ijslandschap met ijsbergen aan het begin oogt gewoon niet ècht, en die CG-wolven zien er uiterst belabberd uit), maar de meeste wel, en áls ze dan goed zijn zijn ze meteen ook bijzonder indrukwekkend: de reporter die door het billboard van straat wordt geveegd, de schoonmaker die ziet hoe de hele zijkant van zijn gebouw blijkt te zijn weggeslagen, de "wall of water", en de Russische tanker die door de straten van New York drijft. De eerste helft hiervan is een uitstekende rampenprent die zich in hoog tempo afspeelt en een aardige ecologische boodschap heeft voor wie zich niet stoort aan het idee van de absurde tijdsverdichting, de tweede helft is enigszins ridicuul met die dwaze tocht van Jack ("I have to do this!") en zijn medewerkers naar New York, maar toont zo wel mooi en op navoelbare wijze de bevroren toekomst, dus ook die plotlijn kan ik wel billijken (en bovendien, als het mijn éígen kind was dat daar zo zat... maar dan zou ik natuurlijk wel ook de beschikking over zulke arctic gear moeten hebben, èn twee vrienden die zomaar samen met en voor mij hun leven op het spel willen zetten). Kersen op de ijstaart zijn de ontroerende rol van Ian Holm (Jack: “Professor, it’s time you got out of there.” Rapson: “I’m afraid that time has come and gone, my friend.”) en de aardige "reversal of fortune" ten opzichte van Mexico, en Dennis Quaid is een acteur die ik wel graag zie en die prima in deze rol past. Kortom, zoals Roger Ebert zijn recensie afsluit, "The day after tomorrow is ridiculous, yes, but sublimely ridiculous – and the special effects are stupendous."

Hoe toepasselijk is het om op één januari de film ‘The Day After Tomorrow’ te kijken, voor velen was gister natuurlijk de dag van het jaar (ook voor mij) om lekker vuurwerk te knallen en dan is één januari altijd heel zwaar, ook wel ‘The Day After’. Om toch de dag een beetje door te komen heb ik dan maar ‘‘The Day After Tomorrow’’ gekeken, die net op Netflix is verschenen en die ik nog moest herzien om mijn statistieken goed te krijgen in een even aantal. Ik moet zeggen dat ‘The Day After Tomorrow’ me in de herziening toch een beetje is tegengevallen, de film kent veel leuke dialogen maar is vooral fictief doel gesteld op een zeer belangrijk onderwerp wat hedendaags nog heerst.

Ik heb ‘The Day After Tomorrow’ al wel een paar keer gezien, we hadden hem zelf op DVD en ik vond het vaak een indrukwekkende film. Nu hedendaags interesseren deze films mij niet meer héél erg en vind ik ze vaak ook helemaal niet zo leuk meer. Uiteraard kent deze film een onderwerp wat erg belangrijk in ons samenleving is: het opwarmen van de aarde en de klimaatproblemen waar wij nu mee leven. Het is op de dag van vandaag en over een paar jaar een erg groot probleem met klimaatveranderingen waar deze film de nadruk ook op legt meer hij zit er wel erg dik op en dat is dan nog zacht uitgedrukt. ‘The Day After Tomorrow’ kent zeker genoeg pluspunten en was op veel vlakken ook gewoon een leuke film alleen wist hij het vaak net niet af te maken.

De acteerprestaties waren wel oké maar, ik vond ze allemaal niet echt héél bijzonder. Dennis Quaid speelde als Jack Hall de klimatoloog die als lichtpunt in de film stond. Hij vertelde over de klimaatveranderingen waar niemand in geloofde. Zijn zoon Sam Hall (Jake Gyllenhaal) was aanwezig in New York voor een wedstrijd met erg slimme mensen, hier werd hij vergezeld door Laura Chapman, J.D. en Brian Parks met wie hij in de bibliotheek ging schuilen.

Het verhaal was wel redelijk leuk. We volgen (Zoals gezegd) Jack en zijn zoon Sam waar dan Jack de klimatoloog is. Op een missie ergens in een besneeuwd gebied doen ze ijsboringen om onderzoek te doen waarop vervolgens het ijs breekt en er een heel diep gat te zien is. Jack uit het probleem van de klimaatverandering bij de regering die er vervolgens niks aan doen en Jack zit met lege handen weer bij zijn werk. Op een dag beginnen toch alle apparaten te loeien die het weer in de gaten moeten houden en er breekt een grote storm(en) over de hele wereld uit waarbij er natuurrampen gebeuren op plekken waar het niet moet zo sneeuwde het in het warme Indiaanse New Dehli, vielen er stukken ijs naar beneden in Japan en waren er tornado’s te verkennen in Los Angeles. Nu weet men zeker dat het foute boel is, alleen is het al te laat en komt een deel van de wereld onder een diepe sneeuwlaag te zitten en vormt er een nieuwe ijstijd. Jack moet ondertussen alles op alles zetten om zijn zoon Sam te redden die vast zit en het weer begint er steeds slechter op te worden.

Al om al, een redelijke herziening en ga ik iets naar beneden in de punten. De CGI zag er niet grandioos uit maar was prima te doen en in het algemeen heb ik stiekem wel genoten.

3.0*

Verhaal? Ach..... Maar prachtige beelden.

Nog maar eens, 10 jaar na de tweede maal, herbekeken.

Het is en blijft een indrukwekkende film.

Top.

Blijft toch wel een van mijn favoriete rampenfilms en all time favorieten. Emmerich zet hier de films neer die ik het liefst van hem zie. Lekker veel spektakel, een verhaal dat totaal niks voorstelt en mooie effecten, en voila, een rampenfilm.

Acteerwerk is niet bijzonder en het verhaal is vrij standaard. Maar de film is uiterst vermakelijk en boeiend om te volgen. De effecten zijn best goed gedaan en weten ook erg stijlvol te zijn. Vele natuurrampen hier, en allemaal zijn ze leuk gedaan.

Het voelt toch ergens wel fout aan, zoveel mensenleed en toch zo genieten . Maar ach, wat maakt het uit. Deze film kan zich best geslaagd noemen in zijn genre.