Stepmom (1998)

IK vond het ook een hele mooie film. Misschien cliche, misschien voorspelbaar. Maar het feit dat een verhaal voorspelbaar is, betekent nog niet per definitie slecht is. Een verhaal met een dergelijk onderwerp kan haast niet anders dan voorspelbaar zijn.

Wat een kankerfilm...

Nee, effe serieus. Ik vond dit een heel mooie film. Het is een van de mooiste films over het moederschap die ik ooit gezien heb, en dan met twee van de leukste Amerikaanse actrices die ik ken. De personages worden niet gespaard, zitten vol met zwakheden, en dat wordt helemaal uitgespeeld. Ted Harris heeft de minst interessante rol. Ik vond juist het slingeren van de kinderen (vooral de oudste dan) tussen loyaliteit aan haar moeder en de liefde voor Isabel die ze ontwikkelt, heel mooi. Dat gaat niet geleidelijk, dat gaat schokkend, vooral met die ziekte die dan ook zich nog even aandient. Ook hilarische momenten, zoals het schooltoneelstuk. Overigens een jaloersmakend mooie leefomgeving, wat die mensen hebben, in het rijke New England, leuke baan bij een uitgeverij, schatten van kinders, wat wil je nog meer? Geen kanker in ieder geval, en geen man die je laat zitten. Dus die rijkdom is dan ook lekker betrekkelijk.

Wel, ik vond ik het een mooie film. Goed acteerwerk van Julia Roberts en de gehele andere cast, ook de kinderen. Opzicht gebeurt er nou niet heel veel spectaculairs (logisch is immers een drama-film), maar op de een of andere mannier wist de film me het gehele, toch lange, speelduur te vermaken en te boeien. Tuurlijk is kanker ook een heftig onderwerp, ik heb ook familie die aan die ziekte is overleden. Deze film beeld toch wel een mooi verhaal daarover uit.

3,5*

Film over de problematiek van een nieuw samengesteld gezin en van de strijd tegen kanker, maar eigenlijk gaat de film hoofdzakelijk over de kinderen.

"Stepmom" is een goede film, op zijn Amerikaans, met enige overdrijving in de uitwerking van emoties (sentimentaliteit, geluk, droefenis...wat naar boven afgerond) maar die toch raakt.

Mooi is alleszins hoe de kinderen, die toch enkele jaartjes verschillen in leeftijd, anders reageren op de gebeurtenissen. Goed weergegeven. Trouwens die twee jongeren spelen zeer goed en die kleinste zelfs heel grappig. Daarnaast kunnen ook Julia Roberts en Susan Sarandon ook op een goede act terugblikken.

Niet bijzonder.

Vooral een film die wel leuk is om eens te bekijken rond de kerstdagen, die nu al korter dan een maand onderweg zijn. Daar is ook het meeste mee gezegd, want ik vond dit voor de rest niet bijzonder uitblinken in een bepaald vlak.

Acteerwerk is heel gewoontjes, Roberts is niet echt mijn actrice maar doet het voor de rest redelijk, evenals Sarandon die eigenlijk ook maar weinig sympathie doet creëren. De toen nog kleine Malone is best schattig om zo te zien en speelt beide dames er voor mij eigenlijk uit.

Voor de rest is het vrij gewoontjes, nergens heel droevig maar het vermaakt. Het uiteindelijke resultaat is eigenlijk gewoon een normale kerstfilm die wel gezellig is voor zo een tijdje maar ook een film is die je maar 1x hoeft te zien.

Ik kon het wel trekken al is het soms kantje boordje. Geen fan van Julia Roberts maar van haar rol hield ik wel, meer dan Sarandons. Wie zou er niet zo'n stiefmoeder willen? Ook de kinderen zijn schattig. De situatie met de twee mama's wordt nogal geïdealiseerd naar het einde toe. Gelukkig heeft de moeder kanker anders hadden we nooit de stiefmoeder zo mooi in het daglicht kunnen zetten. Sentimenteel gehalte (zelfs een beetje vals sentiment) ligt vooral naar het einde toe hoog. Los daarvan is het gewoon een sympathieke tragikomedie om met de hele familie te bekijken, en moet je het gewoon voor de feelgood doen.

Een tranentrekker, en dat is dus echt niet mijn favoriete genre.

Ik had eigenlijk ietwat gehoopt op een traditionele boze stiefmoeder, maar alle boosaardigheid komt juist van de echte moeder - en daar is vervolgens veel te weinig van om de film mee te vullen. In plaats daarvan wordt het mierzoet, wordt de soundtrack stomvervelend, en duurt het allemaal nogal lang voordat het voorspelbare einde eindelijk daar is.

Bonuspuntje wel omdat ons'Zjuul (weer eens) een fotograaf speelt, en ook nog eens de goede spullen in haar vingers heeft. Ik bedoel natuurlijk omdat ze fraai speelt, net als Harris en Sarandon.