Hardware (1990)

net binnen gekregen. erg coole 2disc editie. gave extras. te coole film ook

Coole cyberpunk-film die zich afspeelt in een post-apocalyptische wereld waar de overheid met ijzeren hand regeert en kost wat kost de overbevolking wil aanpakken. Ik was al overtuigd van Richard Stanley's talent na het zien van Dust Devil, dus ik verwachtte behoorlijk veel van zijn debuutfilm.

Het uitgangspunt rond een moordende cyborg is redelijk apart, maar lijkt op zich wat magertjes om een heel verhaal mee te vullen. Dat blijkt uiteindelijk ook het geval, al weet Stanley die leemte perfect op te vullen door zijn film van de nodige filosofische bespiegelingen te voorzien, iets dat onlosmakelijk met het thema "mens vs. machine" verbonden lijkt. Verhaaltechnisch is Hardware dus niet altijd en overal even bevredigend. Het middenstuk is bijvoorbeeld onnodig langdradig, maar gelukkig blijft de film op zulke momenten wel boeien door de audiovisuele kwaliteiten.

Net zoals in Dust Devil is de cinematografie van hoog niveau. Met beperkte middelen weet Stanley door uitstekend camerawerk het maximale uit de setting te halen. Zo schept hij met de openings- en slotscène die zich afspelen in een rode woestijn onder een toxische lucht een uniek universum. Deze shots zijn echt zo verbluffend mooi dat je ze simpelweg als foto in je woonkamer kan hangen. Met de zweverige achtergrondmuziek wordt een dromerig sfeertje gecreëerd hetgeen de futuristische look&feel op de juiste momenten benadrukt. Het is alleen spijtig dat de score op andere momenten dan weer net iets te standaard klinkt.

De actie in Hardware is trouwens niet echt spectaculair. Daar staat wel tegenover dat de moordende cyborg M.A.R.K. 13 een fantastische en mooi vormgegeven creatie is. En hij is bijna niet kapot te krijgen. Als dat dan uiteindelijk toch lukt, krijg je via een cynisch radiobericht (met de stem van Iggy Pop) doodleuk te horen dat de overheid van plan is om nog zo'n duizend andere exemplaren los te laten. Meteen worden hier de ambities voor een sequel kenbaar gemaakt: Hardware 2: Ground Zero. Helaas is deze nog altijd niet ingeblikt.

Deze film heeft natuurlijk erg veel weg van The Terminator, maar blinkt redelijk uit in zijn fraaie fotografie en vette rocksoundtrack. Tegen het einde zitten er een paar gedenkwaardige gore-scènes in en over het geheel wordt er prima geacteerd. Niet geniaal, maar leuk om eens gezien te hebben.

Blijft een fijne, inventieve low budget film. Het verhaal stelt niet veel voor en het tempo ligt laag, maar visueel is de film behoorlijk indrukwekkend en de onheilspellende soundtrack geeft alles precies de juiste sfeer mee. McDermott is helaas matig in de hoofdrol, maar Travis is prima. Lekker bloederige speciale effecten en een fraaie naargeestige production design. Ik heb de film herkeken op blu-ray, maar dit voegt qua beeldkwaliteit weinig toe aan de dvd-versie. Veel beeldruis en scheurtjes- dat had beter gekund.

Was inderdaad een zeer leuke low-budget sfje. Maar het is wel erg jammer dat er in de helft van de film zo weinig gebeurd. We worden wel meegevoerd in het grauwe, verwoeste wereld en komen weer de typische jaren 80/90 sf snuffs erin tegen. Ook het acteer werk was goed en die radiostem van Iggy Pop zorgde ook voor iets prachtigs. Maar het minpunt blijft gewoon dat er erg weinig in gebeurd. Ook waneer dat ijzeren monster tot leven komt gebeurd er niet echt veel. (wel natuurlijk een paar smerige moorden) maar het is dan al snel afgelopen.

Maar ach, het was zeker wel vermakelijk maar had veel meer in gekund.

3,0*

Sterke sci-fi. Hardware begint wat traag, maar zet wel direct een zeer aardig sfeertje, wat voornamelijk te danken is aan de erg goede score. Het verhaaltje is veel simpeler dan ik had gedacht, maar dat wordt ten volste benut met een climax, die visueel (geweldige belichting!) bijzonder sterk en allesbehalve conventioneel is. Een mooi contrast met het begin van de film. Alles wordt opzij gezet voor de confrontatie met de robot en ik kon dat best smaken. Helaas heeft de volgende film van Stanley mij niet zo kunnen bekoren.
4*

Gaaf.

Geen idee hoe ik zelfs nog nooit van deze film gehoord had. Valt toch aardig in het cyberpunk vakje en het ademt gewoon cult. Maar op de één of andere manier is het zo cult dat de film zelfs op die lijstjes veelal afwezig is.

Film deed me denken aan een mix tussen Tetsuo en Mean Machine, maar dan in een post-apocalyptische setting. Voer voor mijn bek dus, en dat was het ook. Sfeervol in beeld gebracht, met veel aandacht voor het roestige staal en met een lekker hardgekleurd einde.

Robotje is erg cool. Qua kunnen niet zo heel indrukwekkend, maar qua design komt het angstaanjagend genoeg over. Leuk de stop-motion scenes waarin het zichzelf in elkaar aan het vijzen is, alleen jammer dat Stanley soms iets té gejaagd te werk gaat. Film had iets meer die typische cyberpunk fetish mogen hebben. Stanley legt soms mooie plaatjes vast, maar knipt te snel weer weg naar een volgende scene. Van het verhaal moet deze film het echt niet hebben, dus een beetje onnodig.

Muziek is wel kut, jammer genoeg. Vervelend ook die "oh, ik ben een toekomstmens maar ik luister classics (wat dan eigenlijk de huidige muzieksmaak van de regisseur is)" trucjes, te vaak gebruikt (en eigenlijk altijd kutmuziek). Naar mate de film vordert wordt de soundtrack wel iets beter, maar echt goed wordt het nooit. Doe mij dan maar Chu Ishikawa.

Maar verder een fijne, sfeervolle verrassing. Film is net niet freaky genoeg en wil net iets teveel een Amerikaans verteltempo aanhouden. Wanneer Stanley meer de sfeer en beelden laat spreken is het echter genieten.

3.5*

Niet zo mijn ding eigenlijk, maar best vermakelijke pulp.

Kan me verder wel voorstellen waarom deze zich tot zo'n culthit ontpopt heeft. Kijkers idolaat van Japanse cyberpunk, en wat dies meer zij, zullen hier waarschijnlijk wel hun heil vinden. Maar ondanks mijn geringe affiniteit in het onderwerp, kon ik deze prent ook wel pruimen.

Het verhaaltje - if any - heeft wat tijd nodig om op zijn poten gezet te worden; dát aspect is verder ook niet echt het meest denderende aan de film. Sferisch gezien valt er al meer te beleven, gelukkig. Maar echt leuk wordt het pas wanneer het militante robotje de boel komt verstieren. Vanaf dan profileert dit vehikel zich - nóg meer als voorheen - als je reinste pulp. Maar wél amusante, geestige pulp, met daarenboven veel oog voor visuele flair. En een hoop saillante details.

Doet qua feel ook wat denken aan spul als Robocop en Total Recall, al is dit visueel natuurlijk wel van een totaal ander kaliber. Vermakelijke kolder dus, die - naast het feit dat ik niet zoveel met de thematiek heb - eenvoudigweg te lomp en te conventioneel is qua verloop, om me er euforisch over te krijgen. 3,0* heeft-ie wel verdiend.

Ondanks het trage tempo in het eerste gedeelte van de film ontwikkelt de film zich geleidelijk aan tot een duister sfeervol pulpfilmpje met een paar stijlvolle scènes zoals de openingsscène die zich afspeelt in een rode woestijn en de magnifieke slotscène waar de belichting optimaal wordt gebruikt. Prachtige shots. Er gebeurt misschien niet zoveel, maar de paar gore scènes mogen er wel zijn. En de robot zelf is top in zijn eenvoud. 7/10

In een apocalyptische toekomst vind een schroothandelaar onderdelen van een robot. Hij neemt het Robot-hoofd mee voor zijn vriendin die kunstwerken maakt met schroot. Uiteindelijk blijkt het te gaan om een geavanceerde militaire robot die zichzelf kan repareren en alle mensen op zijn pat vernietigt.

Voordat Isaac Asimov ons kennis niet maken met vriendelijke robots, werden deze stalen levensvormen vooral als monsters gezien. Want, Asimov's robot-wetten ten spijt, robots zijn ook best angstaanjagend. Een C-3PO kan je hand zonder moeite verbrijzelen als hij dat zou willen. Die angst weet de eigenzinnige filmmaker Richard Stanley weer helemaal nieuw leven in te blazen met Hardware. Een groezelig dystopisch toekomstbeeld dat enigszins aan Japanse cyberpunk (of zelfs anime) doet denken. Vergelijkingen zijn er ook met pre-Matrix werkjes als Cyborg en Nemesis van Albert Pyun (dezelfde 90s b-film uitstraling) en overduidelijk natuurlijk ook Terminator. Stanley was echter ook een groot bewonderaar van Dario Argento en zo doende zit er in zijn toekomst visie zelfs wat Bavaïesk-kleurgebruik wat het een heel kenmerkend sfeertje geeft. Dario Argento vond het een ijzersterk toekomstbeeld, zo zegt hij op de Italiaanse poster.

Aan sfeer is in ieder geval geen gebrek en de anime-achtige manier waarop alles in beeld gebracht is mag er ook zeker zijn. Het verloop van het verhaal had echter wat beter gekund. Er vallen best wat doden in de film, maar lang niet allemaal door toedoen van de robot. Daarnaast is het allemaal ook niet lang in beeld, gorehounds zullen dan ook teleurgesteld zijn dat er maar een echt brute kill in de hele film zit. Daarnaast neemt Stanley in het midden de tijd voor allerlei dramatische stop-motion met Stabat Mater eronder in een poging om het niveau van de film wat op te krikken. Resultaat is een vrij bizarre inconstantheid in toon.

Als soundtrack gebruikt Stanley voornamelijk Metal en Alternatieve Rock en de originele muziek is gemaakt door Simon Boswell (Santa Sangre, Phenomena, Opera, Demoni). Een sterke combinatie van synthesizers en 80s rock.

Uiteindelijk vond ik het een erg fijn cult-filmpje wel. Visueel erg mooi en verder ook wel vermakelijk. Stanley wilde er een tweede laag in stoppen met metafysische elementen, maar dat herken ik er niet echt in.

Vermakelijke, sfeervolle (broeierige en duistere sfeer), goedkope en eenvoudige Sciencefiction / Thriller film uit de beginjaren 90, met inderdaad een creepy en geile robot (zag er ook best fraai uit) die het voorzien had op de mooie Stacey Travis (is ook een beetje bloot van te zien), net zoals een perverse vadsige gluurder. De opbouw is inderdaad behoorlijk traag, maar als de film (het verhaal lijkt nergens op) eenmaal op gang komt (of beter gezegd "de robot op gang komt"), weet de film nog best te boeien en is het op bepaalde momenten ook wat spannend en hard.

Verder is het ook leuk om te zien dat een aantal bekende Rock en Metal muzikanten een klein rolletje hebben in deze film en dan doel ik natuurlijk op Iggy Pop en Lemmy (als taxichauffeur op een bootje), waarvan ook nummers (waaronder het bekende "Ace Of Spades") te horen zijn.

Erg Fijne Sciencefiction-Thriller! De wereld is vergaan door een nucleaire oorlog, veranderd in een radioactieve woestenij, de post-apocalyptische wereld is overbevolkt, en robots en cyborgs zijn onderdeel van het leven. Elke hoop van de mensheid is weg...

En waar veel andere Sf vaak alleen maar een ontheemde wereld gebruiken als achtergrond voor spektakel, bouwt deze film in de eerste drie kwartier, zijn wereld. Maar wel veelal op één locatie, een donker appartement, want de film is duidelijk voor een laag-budget gemaakt. De confrontatie met M.A.R.K. 13 waarvan je weet dat die er gaat komen laat dan ook even op zich wachten. Ook niet heel verwonderlijk want voor het plot is, het bronmateriaal gebruikt van een strip van 7 pagina's.

Daarom zijn er wat neven-plotjes bedacht; zoals een seksscène die eerst vrij standaard lijkt totdat een spionerende geilaard, het van commentaar begint te voorzien. Vrienden van de regisseur Lemmy van Motörhead en Iggy Pop kwamen even langs; de eerste om als taxichauffeur, zonder andere reden, zijn eigen muziek even te promoten, de andere om soms met zijn stem als een radio-dj te fungeren. En er zijn een paar stilistische hoogstandjes (zoals de trippy bijna-dood-hallucinaties van Mozes).

Hoofdattractie is Stacey Travis, die prachtig werk levert met haar stoere persoonlijkheid. Bijna mannelijk in haar rol als techneut maar eveneens zet ze zich neer als een krachtig vrouwelijk karakter. Tja... en dan weet het robothoofd zich volledig te repareren. En gaat de film compleet los in een bloederig gevecht om leven en dood.

Wat op papier misschien leek op een lompe simpel rechtaan, rechttoe actiefilm was in de praktijk sfeervol smullen geblazen. Het camerawerk was sterk en het decor werd volledig uitgebuit. Er is genoeg gore om van te genieten en de beelden zijn boeiend op de cyberpunk-manier.

Goeie film waarin een schroothandelaar een robothoofd vindt die zijn vriendin kan gebruiken in een kunstproject. De film speelt zich af in een post-apocalyptische wereld en het verhaaltje wordt soms wat rommelig gebracht. Maar visueel heeft deze film een eigen smoel. Sfeervol in beeld gebracht met ook een puike soundtrack. De donkere, ruige, cyberpunk-aankleding is uitstekend gedaan.

Wat voor rommel was me dit sech, film deed gewoonweg niks met mij en vond de setting en sfeer pure trash. Geef mij dan maar een Tetsuo, Tokyo Gore Police, nzo die ik wel geweldig vind

Stanley is geen goede schrijver. Het verhaaltje is volstrekt oninteressant de dialogen zijn behoorlijk kreupel vaak. Maar Stanley is heel wat interessanter als filmmaker hier. Zodra ik het verhaal losliet en helemaal op momenten dat de film dat ook deed kwamen en regelmatig hele aardige ideeèn sen sfeertjes voorbij. Stanley moet waardevolle vrienden hebben gehad, Iggy Pop is de stem van de DJ, Lemmy heeft een piepklein rolletje en de muziek is van toen up and coming band Ministry. Verder is dit pre CGI (en zeker in dit soort lowbudget dingetjes) dus je krijgt een echt gebouwde robot. Ook mooi.

Stanley verknalde zijn mainstreamcarriere toen hij ontslagen werd bij zijn grote Hollywoodproductie en bleef een obscure regisseur.

Hardware is emorm onevenwichtig en qua verhaal haast niet te doen en maar als ideeënfilm best leuk.