Two Rode Together (1961)

Leuke western van Ford en... in kleur , het ziet er allemaal weer bijzonder fijn uit iig.

Ford behandelt het stevige thema van het conflict tussen de oorspronkelijke bewoners, de indiaanen en de westerse kolonisten, het conflict tussen twee verschillende culturen. Knap vind ik dat Ford niet een bepaald standpunt opdringt. De indiaanen zijn geen geromantiseerde natuurbeschaving maar ook geen hersenloze wilden. Hetzelfde gaat op voor de kolonisten, arme mensen op zoek naar een nieuw leven maar tevens behoorlijk bekrompen in hun kijk naar "die andere". Misschien dat dit niet innemen van een starre blik door de regisseur ook wel voor een gedeelte het "zwalken" verklaart. Voor een gedeelte want wat Ford ook doet is een niet echt duidelijke keuze maken tussen amusement of drama, het is een beetje jammer dat hij hiervoor net iets teveel op stereotypen terugvalt.

James Stewart vind ik niet altijd even geweldig maar in deze film doet hij het erg leuk. Zijn personage is dat van de wat eigenzinnige, opportunistische, rebelse vrijbuiter die lichtvoetig door het leven gaat. Het conflict waarin hij uiteindelijk belandt is goed gedaan. Het einde vind ik dan ook bijzonder sterk.

Two Rode Together, een hele ruime 3.5*

Titel moet eigenlijk zijn 'Two Talked Together': wat een babbel-Western met weinig actie.

En weer Henry Brandon (The Searchers, Comanche, Vera Cruz, etc.) getype-cast als het indianenopperhoofd... de Wes Studi van de jaren 50.

Deze Western weet met de aantrekkelijke en prima actrice Linda Cristal (The High Chaparral!) er nog een IMDB #4/10 uit te halen....

Leuke western met komische tinten en mooie natuur.

James is goed opweg in deze film

3,5 ster

Niet zo heel vaak zo veel ondertiteling te zien gekregen in een western. Het samenspel van Stewart/Widmark boeit maar even, en aan een aantal dingen herken je wel dat Ford de hand in deze heeft gehad. De rol van Andy Devine en de dominee met zijn twee zonen bijvoorbeeld. En zwart/wit tegenstellingen met flink wat overacteerwerk.

Dit keer eens in een andere omgeving gefilmd dan Monument Valley.

Behalve het onderwerp van de film (racisme) valt er bar weinig te beleven.

Een tweede kijkbeurt staat niet gepland, een western die me nergens wist te boeien.

2*

Aardige film over een sheriff die in opdracht van het leger door de Comanches ontvoerde kinderen terug haalt. Wel een goed verhaal dat naarmate de film vordert steeds beter wordt. Qua toon nogal onevenwichtig. Vooral de flauwe humor had beter achterwege mogen blijven. James Stewart en Richard Widmark doen het prima samen.

Regisseur John Ford maakte deze film puur voor het geld en hij noemde de film 'the worst piece of crap I've made in twenty years'. Ford had sowieso niet de gemakkelijkste reputatie om mee samen te werken. Als James Stewart aan de film begon, werd hij al gewaarschuwd over zijn gekend gedrag door collega's John Wayne en Henry Fonda. Nochtans zouden er nog films van Ford met Stewart komen, dus het zal toch wel gelukt zijn. De film werd gemaakt als bandwerk dus. Leuk ook te lezen dat John Ford en Richard Widmark half doof waren en James Stewart langs beide kanten hardhorig was. Dat hielp de communicatie ook niet echt. De twee hoofdacteurs waren ook wel wat leeftijd voor de rollen die ze speelden. En de vrij jonge tegenspeelsters bevestigen dat ook nog eens.

Maar kom, uiteindelijk zijn het professionele krachten die aan de film werkten. En al bij al valt het nog mee. Je ziet wel dat er niet veel 'goesting' in de film zit, maar het verhaal komt nog wel naar boven en kan veel redden. Verder is het wel een rommeltje. Meer dan een aangename western voor de liefhebber is dit niet.

Dacht aanvankelijk, dit is weer zo'n western die pas naar het einde toe zal "ontploffen" en ondertussen kunnen we ons verkneukelen met hetgeen ons het duo Stewart-Widmark voorschotelt: twee nogal uiteenlopende persoonlijkheden die hun meningsverschillen verbaal, pittig en soms grappig, uitvechten. En dat kon er best door maar wat daarna volgde was een teleurstelling. Het verhaal neemt ongeloofwaardige proporties aan, weet eigenlijk niet welke richting het uit moet, we krijgen Indianen te zien die absoluut niet doen denken aan die oorspronkelijke bewoners van het land en de acteerprestaties gaan de dieperik in.

De titel zei me al niets, de film evenmin.

Toch wel een bijzondere mix van (sociaal) drama, zwarte komedie en een bescheiden snuif actie. Ook een film waarin James Stewart de hele tijd moppert. Dat houdt de conversatie met kompaan Richard Widmark in elk geval scherp. John Ford vond het script naar verluidt maar niks en gedroeg zich conform zijn reputatie op de set, maar toch heeft hij voor mij een mooi resultaat verkregen. Het hoofdthema van tot Comanche geassimileerde blanken vind ik uiteindelijk wel beklijvend gebracht, tot en met de lynchpartij die me kippenvel bezorgde. En dan telkens weer de humor die inbreekt in de film. Apart.

De thematiek van Two Rode Together ligt in het verlengde van The Searchers (1956), die vijf jaar eerder uitkwam. Ook van John Ford en de betere film. Het is ook de film waarin John Wayne zijn nicht uit de jarenlange gevangenschap van de Comanchen bevrijdt waarna de kijker zich afvraagt of die daad werkelijk een bevrijding is of misschien een hernieuwde gevangenschap maar nu in de blanke gemeenschap.

De blanke kolonisten in Two Rode Together zijn daarin in ieder geval nogal duidelijk. Ook zij krijgen te maken met door de Comanchen gevangen genomen familieleden, die Indiaans zijn geworden. De kleinburgerlijke en naïeve kolonisten zijn tamelijk radicaal in hun denken en worden als extreem haatdragend geportretteerd. De terugkomers die in de ogen van de achterblijvers blank zijn gebleven, maar het natuurlijk niet meer zijn, zijn eigenlijk al bij voorbaat kansloos. Ze zijn hoe dan ook gevangenen. De film geeft met deze geschiedenis een cynische kijk op de Amerikaanse samenleving in de tijd van de pioniers.

Het verhaal rondom de thematiek is boeiend. De film vertelt van een vriendschap tussen twee mannen. Gespeeld door James Stewart en Richard Widmark die heel vaardig met pittige dialogen in de weer zijn. Goeie rol van Stewart. Het ene moment zit je om hem te grijnzen in zijn rol als charmante en schelmse sheriff. Het andere moment verstart de grijns als Stewart heel kil en puur voor zijn eigen gewin bemiddelt tussen de blanken en de Comanchen. Een man met twee gezichten. Beide gezichten overtuigen.

Two Rode Together is een ongewone western. Geen romantische western met revolverhelden, shootouts en sfeervolle landschappen, maar een cynische western over ontheemding, eigen gewin, huichelarij en racisme. Het is even wennen, maar de film beviel uiteindelijk goed.